Medellin

Kilroy had ons afgeraden om naar Medellin te gaan. Véél te gevaarlijk. En bovendien is er niks leuks. Als we aan andere backpackers vroegen wat hun favoriete stad in Colombia was, kwam er echter vrijwel altijd Medellin uit, dus we besloten toch te gaan. 

Er zijn nog heel weinig toeristen in Medellin, omdat het dus nog steeds bekend staat als heel gevaarlijk en een drugsstad, maar dit is allang niet meer zo. De veiligheid in deze stad is de laatste jaren dramatisch verbeterd. De ergste delen van de stad zijn omgebouwd tot veilige, goed verlichte, openbare plekken en in de sloppenwijken worden bibliotheken gebouwd om de jongeren die normaal geen andere keuze hadden dan een wapen te kopen en bij een gang te gaan, nu kunnen studeren in de bibliotheek. Natuurlijk, er is nog steeds cocainehandel, maar er zijn niet meer zulke heftige gevechten als vroeger die ook onschuldige burgers slachtoffer maken. Natuurlijk moet je ook nog steeds uitkijken waar je naartoe gaat, je goed laten informeren en niet zomaar wat ronddwalen en niet 's avonds laat door het centrum gaan lopen, maar dat geldt eigenlijk voor alle grote steden in Zuid Amerika (en dat geldt ook voor toeristen in Amsterdam). 

Je ziet dat de inwoners van Medellin blij zijn, maar het is nog een voorzichtige blijheid. Nog niet zo lang geleden waren ze bang om de deur uit te gaan, omdat er overal autobommen ontploften en schietpartijen waren. Ze zijn dit nog niet vergeten. Ze zijn ook heel trots op hun stad en verwelkomen toeristen met open armen. Regelmatig werden we op straat aangesproken en welkom geheten in Medellin. 

De beste manier om wat te weten te komen over de geschiedenis van de stad is door de Real City free walking tour te doen. Ik heb heel wat free walking tours gedaan in Zuid Amerika (die zijn gebaseerd op fooien: je geeft achteraf wat jij vindt dat het waard is en wat binnen jouw budget ligt), maar dit was echt de beste tot nu toe. Hrnan, de gids, studeerde screenwriting en dat is te merken. Hij kan prachtig over Medellin vertellen en vertelt ook de dingen en neemt ons mee naar de plekken die de inwoners van Medellin eigenlijk liever verborgen houden voor toeristen. We eindigden bij twee beelden van de beroemde artiest Botero. De linker zit vol gaten, want in 1995 ontplofte er een bom dat in het beeld verschuild zat en 30 onschuldige burgers het leven ontnam. Diverse cocaine gangs en guerrilla groeperingen eisten de verantwoordelijkheid op, maar het is nooit duidelijk geworden wie de daders waren. Botero schonk een nieuw beeld, de rechter, maar vroeg of de oude kon blijven staan, opdat men niet zou vergeten wat er gebeurd was. Tegenwoordig zijn deze twee beelden het symbool voor oud en nieuw Medellin. Oud en onveilig Medellin, waar iedereen in gevaar was en nieuw mooi Medellin, dat veilig is en mooi. 

Ons hostel was in el Poblado, een wijk voor de wat rijkere Paisa en expats. De wijk zit vol met leuke restaurantjes en veel te leuke winkeltjes waar we veel te veel hebben gekocht (ach ja, mag ik eindelijk, na drie maanden inhouden omdat ik het allemaal op mijn rug moest dragen). Ik kocht een zonnebril, een tasje, een blouseje en twee posters van een artiest uit Medellin. 

Het was maar goed dat we niet langer bleven, want dan hadden we echt al ons geld uitgegeven aan winkelen.