Vanuit Salta namen Miryam, Charlotte en ik een bus naar San Pedro de Atacama in Chili. Terwijl we in de bus zaten hadden we het over hoogteziekte, wat je kan krijgen als je in korte tijd erg stijgt of als je je op grote hoogte bevindt. Omdat er op grote hoogtes minder zuurstof in de lucht is, kan je last krijgen van duizeligheid, kortademigheid, hoofdpijn en misselijkheid. Van de GGD kreeg ik voor de zekerheid hoogteziektepillen voorgeschreven omdat Chili, Bolivia en Peru erg hoge gebieden hebben. Volgens Charlotte was het psychisch en konden we op de hoogte waarop wij ons zouden bevinden echt nog geen hoogteziekte hebben.
Na de paspoortcontrole dacht ze daar toch anders over. Salta lag op ongeveer 2000 meter en de paspoortcontrole op de grens van Argentinië en Chili lag op 3800 meter. Toen we de bus uitstapten voelde ik mijn hart opeens keihard bonzen, alsof ik net keihard een sprintje had getrokken. Charlotte en Miryam voelden het ook en hadden ook moeite met ademen.
Iedereen voelde zich raar en duizelig en opeens viel er een meisje flauw dat ook bij ons in de bus zat. Charlotte voelde zich ook helemaal niet goed en moest op haar knieën de hele paspoortcontrole door omdat ze constant het gevoel had dat ze flauw ging vallen. Uiteindelijk werden we meegenomen naar de EHBO waar Charlotte moest gaan liggen en zuurstof uit een zuurstoftank kreeg. Daarna ging het gelukkig weer een stuk beter en kon ze weer zelf naar de bus strompelen.
Charlotte neemt nu de hoogteziektepillen en daardoor gaat het al een stuk beter. Behalve dat ik heel snel buiten adem ben, heb ik gelukkig nergens last van, dus ik drink alleen veel coca thee en kauw af en toe op cocabladeren, omdat die de zuurtstofwisseling verbeteren. Verder is het vooral een kwestie van rustig aan doen, veel water drinken en niet te snel stijgen. Er zijn mensen waarbij het zelfs met behulp van pillen niet beter wordt en dan zit er niets anders op dan afdalen naar lager gelegen gebieden.
We zijn inmiddels in Potosí, de hoogte stad in de wereld (4000 meter) en het gaat gelukkig prima. Zometeen gaan we natuurlijk voetbal kijken (er zijn nog twee Nederlanders in het hostel!) en morgen gaan we naar Sucre. Een week geleden had dat niet gekund vanwege protesten tegen de president, waardoor een heleboel wegen waren geblokkeerd, maar als het goed is zou het nu weer moeten kunnen.
Meer over de geweldige reis over de zoutvlaktes van Bolivia volgt nog! (sorry, ik blijf maar achterlopen, omdat er elke keer zo veel gebeurt en omdat wifi niet het sterkste punt is van Bolivia).
