Vierendertig dagen

Leuk om je dagboek terug te lezen en erachter te komen dat je je aan je belofte hebt gehouden.

"Maar voor nu is Amsterdam mijn thuisbasis. En ik ben er blij mee. Ik ga genieten van alle fijne mensen die ik hier om me heen heb, van alle kansen die ik hier krijg, mijn fijne appartement in Oud West en alles wat ik hier in de afgelopen jaren al heb opgebouwd.  

Ondertussen maak ik in mijn hoofd de mooiste reisplannen en droom ik dat ik in het vliegtuig stap en niet achterom kijk en dat ik de andere kant van de wereld ga ontdekken waar alles zo anders is en de mensen zo'n grappig taaltje spreken en vreemde dingen eten en van die mooie kleren dragen, net zo mooi als het land zelf. En ik weet dat er een gezegde is dat zegt "there are seven days in a week and someday is not one of them" en ik weet dat het soms heel erg waar is maar bij deze zweer ik bij mezelf: ooit voer ik mijn reisdromen uit. En tot die tijd heb ik het ook gewoon heel erg fijn in Amsterdam."

Dit schreef ik een jaar geleden. Nog vierendertig dagen en dan ga ik mijn droom achterna. 

Vriendin

Vannacht droomde ik over je. Dat ik je kwam opzoeken in Schotland en dat we elkaar in de armen vielen en allebei niet als eerste wilden loslaten. We kletsten en lachten eindeloos, precies als vroeger. En het ging goed met je.

Misschien zal ik je nooit meer zien, maar ik hoop zo dat het goed met je gaat en dat je gelukkig bent.

Merkwaardige droom

Ik droomde vannacht dat mijn moeder me demonstreerde hoe je wallen wegpoetst met een combinatie van bleekmiddel en nagellak remover. Lekker royaal aanbrengen en in laten trekken.

Best gek.

Over wensen en dromen

Als alles goed gaat (*wishful thinking*) haal ik in juli van dit studiejaar mijn Bachelordiploma. Ik ben dan net 21. Keurig op mijn 18^e mijn gymnasiumdiploma gehaald en netjes in drie jaar mijn Bachelor afgerond.

Nu ik in het buitenland studeer kan ik mijn leven en studie in Nederland vanaf een afstandje bekijken, maar in plaats van het geven van de verlangde helderheid, ben ik eigenlijk alleen nog meer in de war. De opties lijken eindeloos en welke de juiste is, is me een raadsel.

Een paar dingen vallen me hier op. Ten eerste: ik ben jong. Bijna alle Zweedse Master studenten zijn 24 jaar of ouder, omdat ze eerst hebben gereisd voordat ze begonnen met studeren of bezig zijn aan hun tweede, derde of vierde studie. In Zweden kan dat gewoon, omdat je amper collegegeld betaalt en ‘langstudeerboete’ en ‘instellingscollegegeld’ woorden zijn die niet bestaan in het Zweeds. 

Maar het belangrijkste: ik wil zo graag reizen. De wereld zien. Avonturen beleven. Hopeloos verdwaald raken in een vreemd land waar ik de taal niet spreek en de cultuur niet ken. Ik wil zien hoe het er aan de andere kant van de wereld uitziet. 

Bovendien weet ik nog niet welke Master ik wil gaan doen. Dus ik vraag mezelf af: wat is wijsheid? Een jaar werken en reizen? Een nadeel is dat bang ben dat ik het studeren ga missen en dat ik geen leuk en uitdagend baantje kan vinden met enkel een Bachelordiploma op zak. En wie weet wat voor fratsen de nieuwe regering uit gaat halen met de studiefinanciering volgend jaar... Maar moet ik dan komend jaar een Master kiezen die me 'wel leuk' lijkt en erop vertrouwen dat ik de juiste keuze maak? 

Zo veel hersenkronkels, zo veel dromen en zo veel vragen. Maar in plaats van antwoorden, bedenk ik alleen maar meer vragen. Aan de ene kant duizelt het me, al die mogelijkheden en niet weten waar ik voor moet kiezen. Maar aan de andere kant denk ik: waarom niet de tofste kiezen en daar vol voor gaan? Never try, never know right?

Dromen

Het moet wel genetisch zijn, raar dromen. Mijn moeder, zus en ik dromen altijd nogal bijzonder. Soms praten we er ook nog hardop bij (waar nu een geweldige app voor is die begint met opnemen zodra je begint te praten, de Sleep Talk Recorder) of lopen we door het huis te dwalen (vooral ik). 

Zo droomde ik pas dat mijn hele huis was overstroomd (best knap op de derde verdieping) en dat het vervolgens vol zat met gigantische ratten die me aanvielen nadat het licht was uitgevallen. Gelukkig kwam Hannibal van de A-team ons redden... 

En toen een vriendin bij me zou komen slapen na het uitgaan, kroop ik de nacht ervoor onder mijn bed om de katten van mijn huisgenoot onder eronder vandaan te halen en weg te jagen, omdat die vriendin daar heel erg allergisch voor is. Nergens een kat te bekennen natuurlijk. 

Misschien moet ik maar een dromenvanger aanschaffen.

Nachtmerrie

Het was zo ver: ik ging naar Zweden! Opeens bedacht ik me dat ik over een kwartier op Schiphol moest zijn, maar dat ik eerst nog naar huis moest en mijn koffer ook nog helemaal moest inpakken en dat allemaal in een kwartier. Na snel afscheid te hebben genomen van mijn ouders en vriendinnen rende ik naar de bushalte, waar vervolgens 100 bussen voorbij reden maar niet de mijne. Toen de bus eindelijk kwam en ik uiteindelijk bij de bushalte vlak bij m'n huis stond, kon ik m'n fiets opeens niet meer vinden en bedacht ik me dat ik hem bij een andere bushalte had neergezet. STRESS. M'n telefoon kon ik ook niet vinden, dus ik kon ook niet m'n ouders bellen om me met de auto op te halen. Bij nader inzien zeiden ze bij het gedag zeggen ook: 'we zien je wel weer verschijnen'. Helemaal niet raar om dat te zeggen tegen je kind dat op het punt staat om een half jaar naar het buitenland te gaan, vond ik toen. Daaruit bleek in ieder geval dat ze waarschijnlijk geen zin hadden om me helemaal op te halen en te helpen met mijn koffer inpakken en me daarna op Schiphol af te zetten. En opeens bedacht ik me: SHIT, moest ik nou om 21:00 op Schiphol zijn of vertrok dan m'n vliegtuig? En wat ging ik eigenlijk doen als ik aankwam in Zweden? Ik had nog helemaal geen huisvesting geregeld! En ook geen kaart van de stad en ik had eigenlijk geen idee waar ik terecht zou komen en ERROR ERROR ERROR.

En toen werd ik wakker.