Ik heb een van mijn favoriete boeken herlezen: Extreem Luid & Ongelofelijk Dichtbij. Binnenkort komt de film uit en ik wilde het boek graag een tweede keer lezen voordat ik de film zie. Het is zo'n boek dat vol mooie zinnen staat, die je het liefst allemaal wil onthouden. Dat is me niet gelukt, maar dit zijn er een aantal.
Ik wist niet wat hij voelde want ik kende de taal van zijn gevoel niet.
Dat is de tragiek van de liefde: je houdt van niet zoveel als van dat wat je mist.
Je kunt jezelf niet behoeden voor verdriet zonder jezelf te behoeden voor geluk.
Ik wilde niets meer over de dood horen, daar had iedereen het voortdurend over, zelfs als niemand het erover had.
Die avond lag ik in mijn bed iets te bedenken: onder elk kussen in New York zou een speciale afvoer moeten komen die in verbinding staat met de grote vijver in Central Park. De tranen van iedereen die zich in slaap huilt, zouden dan naar één plek stromen, en 's ochtends meldt de weerman of het peil in de Tranenvijver is gestegen of gezakt, en dan weet je of New York in mineur is of niet. En als er iets verschrikkelijks gebeurt; zoals een atoombom, of dan toch op z'n minst een aanval met chemische wapens, dan zou er een keiharde sirene afgaan die alle bewoners oproept naar Central Park te komen om zandzakken rond de grote vijver te legggen.
Enfin.
En nog een paar in het Engels, die ik stiekem heb opgezocht:
It's better to lose than to never have had.
She wants to know if I love her, that's all anyone wants from anyone else, not love itself but the knowledge that love is there, like new batteries in the flashlight in the emergency kit in the hall closet.
Ik hoop dat meneer Foer de rest van zijn leven boeken blijft schrijven, zodat we nog veel meer moois van hem mogen lezen.