Een fijne week

Fijne dingen: de posters bij Art Unlimited aan de Keizersgracht * Zonnig Amsterdam Oud West (en dat ik erin woon) * Verjaardagsappeltaart * Dat ik in juni naar Best Kept Secret festival ga * Lunchen met een vriendinnetje dat ik al héél lang niet gezien had * Een heel mooi concert van Janne Schra in Haarlem * Een papa die plankjes voor me ophangt * Een felicitatie van oma via Facebook (hoe cool is dat!)

(mijn hoofd heb ik overgeslagen, omdat ik dat nou niet echt een fijn ding vind maar nog een negende foto nodig had om de collage af te maken)

Wat ook fijn was maar waar ik geen foto van heb: eindelijk weer een keer dansen in Paradiso! En dat als ik het opper dezelfde mensen altijd meteen ja zeggen en dat het ons nu ook lukte om nog twee meiden over te halen en dat er in Paradiso een man was die precies leek op de schoonmaakmeneer in de clip van Lonely Boy en dat ie ook net zo hard in zijn eentje stond te hossen. 

Grenzeloos bevriend

We dronken samen 100 kopjes thee in alle fijne cafeetjes die er in Göteborg te vinden zijn. We reisden samen naar Kopenhagen, Stockholm en Riga. We feestten samen, waren samen dronken maar de volgende ochtend ook samen brak en chagrijnig en toch maakten we er dan een fijne dag van. We bakten samen; pepparkakor, kanelbullar, cheesecake, waarbij we af en toe heel onhandig waren (zo gebruikten we een lege wijnfles als deegroller nadat we de etiketten eraf hadden gehaald, maar de lijmresten niet helemaal, waardoor die in het deeg verdwenen) of een ingrediënt vergaten (dat Annaleena als de cheesecake al tien minuten in de oven staat vraagt wat de bedoeling van de room eigenlijk was). We leerden elkaar de meest nutteloze Finse en Nederlandse woorden en zinnen. We lachten samen, ontzettend veel, maar we konden ook bij elkaar uithuilen als een van ons dat even nodig had. We gingen naar de film, naar Liseberg, uit eten in fijne restaurantjes, gingen naar bijna alle feestjes en daarna áltijd samen met de tram naar huis. We hadden samen veel 'happy moments', momenten waarop we ons opeens bedachten hoe veel geluk we hadden om te zijn waar we waren met zulke fantastische mensen om ons heen. We konden elkaar alles vertellen en deden dat ook en gaven elkaar advies of een duwtje in de rug waar nodig. En ook al konden we samen alleen Engels spreken, soms begrepen de anderen niets van waar we het over hadden en hadden we zo toch een beetje een 'secret language'. We deelden de tijd van ons leven en in vier maanden werd zij een van mijn beste vriendinnen. 

En nu is ze weg. Terug naar Finland. Het afscheid was heel heel moeilijk en ook al zullen we alle mogelijke middelen gebruiken om in contact te blijven en meteen beginnen met sparen om elkaar op te zoeken, ik zal haar vreselijk missen.

Een goed begin

Nieuwjaar was een groot feest met internationale studenten maar ook met de allerliefste Milou, die all the way to Göteborg kwam om me op te zoeken. We feestten als beesten met oud en nieuw en lagen de hele dag brak in bed films te kijken op nieuwjaarsdag met als enige uitstapje het lopen naar de pizzeria en weer terug (en dat kostte al héél veel moeite). Op 2 januari konden we weer langer dan een minuut rechtop staan zonder bonzende hoofdpijn te krijgen en gingen we naar Marstrand, een belachelijk mooi eiland dat een uurtje treinen vanaf Göteborg ligt. We hadden de perfecte dag gekozen want de zon sloofde zich ontzettend uit, terwijl het nu meestal toch echt heel grijs en donker is in Zweden. Donderdag liet ik Göteborg zien, winkelden we zonder iets te kopen (ja, daar ben ik heel trots op) en at Milou éíndelijk een kanelbulle in een van mijn favoriete cafeetjes (kötbullar aten we de eerste avond al, maar je moet natuurlijk ook minstens een keer een kanelbulle eten!). Vrijdag ging ze weer naar huis, al had ik haar liever nog eventjes hier gehouden. Maar in ieder geval was het heel fijn. Fijn om te weten waarvoor ik ook alweer thuiskom over 18 (!) dagen. 

Afscheid

Van alle feestjes zijn afscheidsfeestjes het meest verwarrend. Aan de ene kant vier je de vriendschap, de avonturen die je deelde en de herinneringen die niet verloren zullen gaan. Aan de andere kant is iedereen verdrietig vanwege het afscheid en de vriendschappen die nooit meer hetzelfde zullen zijn, omdat fysieke afstand zelfs in de eenentwintigste eeuw nog lastig te overbruggen is. Beloftes vliegen door de lucht: 'we gaan skypen!' en 'ik kom bij je langs!', maar het helpt weinig. 

Deze week nam ik afscheid van een groot deel van de dierbare vrienden die ik hier maakte en waarmee ik vier van de mooiste maanden van mijn leven heb gedeeld en dat doet best wel een beetje zeer. Ik heb nog precies een maand in deze stad en ook al weet ik zeker dat er nog veel moois in het verschiet ligt, het zal niet hetzelfde zijn zonder hen.

A merry little Christmas in november

Dat je in college leert dat je veel verschillende culturen bij elkaar maar beter kan vermijden omdat daar alleen maar conflicten van komen maar dat daar in werkelijkheid helemaal niets van waar blijkt te zijn. 

We vierden gisteren vervroegd Kerstmis, omdat de Ierse meisjes vandaag naar huis gingen en zo graag een Zweedse Kerstmis wilden vieren. We aten veel te veel (maar o zo lekker) eten, zongen kerstliedjes, gaven elkaar kadootjes, lachten, kletsten en proostten op elkaar en de tijd van ons leven. 

En dat voor een groep met mensen uit Nederland, Amerika, Spanje, Finland, Canada, Duitsland, Ierland, België, Oostenrijk, Engeland, China, Frankrijk en Pakistan. 

Beste meneer Hofstede en alle andere wetenschappers die zeggen dat culturele diversiteit negatief is: u liegt. 

Vriendin

Vannacht droomde ik over je. Dat ik je kwam opzoeken in Schotland en dat we elkaar in de armen vielen en allebei niet als eerste wilden loslaten. We kletsten en lachten eindeloos, precies als vroeger. En het ging goed met je.

Misschien zal ik je nooit meer zien, maar ik hoop zo dat het goed met je gaat en dat je gelukkig bent.

Dingen waar ik gelukkig van word

's Ochtends de trap af komen en dit voor je klaar zien liggen. Thank you Milou, you just made my day!