Posts tonen met het label Peru. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Peru. Alle posts tonen

zaterdag 19 juli 2014

Machu Picchu

Ik had Machu Picchu al zo vaak gezien op foto's van anderen dat het eigenlijk niet zo indrukwekkend meer was om het in het echt te zien. 

HA, grapje! Het was echt fantastisch om Machu Picchu in het echt te zien. Echt bizar om je te realiseren dat de Spanjaarden deze stad nooit hebben gevonden en dat het tot 1911 duurde voordat de stad ontdekt werd door een historicus. Gelukkig maar dat de Spanjaarden de stad nooit vonden, want dan was er nooit zo veel bewaard gebleven. 

Omdat ik de afgelopen maanden iets meer uitgegeven heb dan ik had gehoopt en omdat ik in Colombia een trektocht van zes dagen ga maken naar Ciudad Perdida, besloot ik om Machu Picchu on a budget te doen. Ik boekte de bus naar Hidroelectrica vanaf mijn hostel (80 soles, voor de trein naar Machu Picchu betaal je ongeveer 300-600 soles), vanaf waar je kan lopen naar Aguas Calientes, oftewel Machu Picchu pueblo, het laatste dorpje voor Machu Picchu. 

Mijn reis naar Machu Picchu begon op z'n typisch Peruaans. Na ruim een uur wachten bleek dat de bus 'vergeten' was om me op te halen bij het hostel. Het hostel dacht dat ze er met een 'oeps, sorry' wel vanaf zouden komen, maar ik heb inmiddels geleerd dat je in Zuid Amerika flink boos moet doen om iets gedaan te krijgen, dus dat deed ik dan maar. Uiteindelijk brachten ze me naar het busstation in Cusco en betaalden voor een auto die me naar een dorpje bracht vlakbij Hidroelectrica en gaven ze me geld om vanaf daar over te stappen op een busje.

Vanaf Hidroelectrica is het ongeveer 2,5 uur lopen langs het treinspoor naar Aguas Calientes. Daar sliep ik in een hostel en kwam ik Sarah tegen, die ik ken van het hostel in Cusco. De volgende ochtend stonden we om vier uur op om om vijf uur bij het eerste checkpoint te zijn dat dan opengaat. Lopend met ons zaklampje, de slaap nog uit onze ogen wrijvend terwijl andere mensen zich langzaam en zwijgend bij ons voegden, voelde het net alsof we met zijn allen iets heel erg stiekems gingen doen.

Vanaf het eerste checkpoint is het anderhalf uur steil omhoog lopen naar het tweede checkpoint (je kan ook de bus nemen naar boven maar dat is alleen voor pussies uiteraard). De klim is aardig zwaar maar als je dan uiteindelijk de ruines ziet ben je dat meteen vergeten.

We klommen vervolgens ook nog anderhalf uur Machu Picchu montaña op voor een prachtig uitzicht over de hele vallei. Na de afdaling was het voor mij tijd om terug te rennen naar de bus in Hidroelectrica, die om 2 uur 's middags zou gaan maar uiteindelijk uiteraard pas om 3 uur vertrok waardoor ik voor niets had gehaast. Ik had nog drie dagen erna bilspierpijn van al het geklim en het geren, maar het was het meer  dan waard. Dit was zeker weten een van de mooiste en meest bijzondere dingen die ik tot nu toe in Zuid Amerika gezien en gedaan heb!
EINDELIJK! 


Tsja, een Machu Picchu selfie mag uiteraard niet ontbreken

Machu Picchu in de zon (en met een vinger gedeeltelijk voor de lens, zucht)

Uitzicht bij het uithijgen halverwege Machu Picchu montana

Ik en tijdelijk reisbuddy Sarah op de top van Machu Picchu montana

Vrienden tegenkomen op de top van Machu Picchu montana, zo tof! 

Uitzicht vanaf Machu Picchu montana

We did it! 




vrijdag 11 juli 2014

Afscheid & Cusco

La Paz * Copacabana * Isla del Sol * Isla del Sol * Chillen op een dakterras in Copacabana * Een van de laatste foto's met Charlotte * Arequipa * Cusco * Kanelbulle, koffie en dagboek

Charlotte en ik namen gisteravond, na zes weken samen reizen, op het busstation afscheid. Zij ging van Arequipa rechtstreeks naar Lima om vanaf daar met een vriendin door Peru te reizen en ik nam de bus naar Cusco. Heel gek om na zo lang samen reizen afscheid te nemen en alleen verder te gaan. Ik heb samen met haar superveel beleefd: we zagen de Iguazu watervallen, we gingen van Argentinië naar Chili naar Bolivia naar Peru, we zagen samen de zoutvlaktes en de mooiste sterrenhemel ooit, ik zorgde voor haar toen zij ontzettend last had van hoogteziekte (en toen ze ontzettend ziek was van een kater) en zij zorgde voor mij toen ik voedselvergiftiging had en dwong me weer te eten toen het nodig was maar ik niet wilde. We vlogen samen naar de Boliviaanse jungle, zwommen samen met roze dolfijnen en overleefden samen de ergste vlucht van ons leven (´at least we´ve seen Iguazu Falls´ zei ze toen het vliegtuig neer leek te storten). 

Vandaag kocht ik mijn ticket voor Machu Picchu voor komende zondag (die World Cup finale kan me nu toch gestolen worden) en verkende ik voor het eerst in zes weken in mijn eentje een stad. Ik vond een cafeetje met heerlijke kanelbullar en koffie, kocht ein-de-lijk postkaarten (iets met uitstelgedrag) en schreef ze in de Cuscaanse zon op het grote plein onder het genot van een grote jugo de papaya. 

Ik voel me eindelijk weer helemaal hersteld van de voedselvergiftiging die ik in La Paz opliep, maar ik blijf voorzichtig met eten. Voorlopig ben ik even vegetariër, al wil ik eigenlijk wel de Peruaanse delicatesse gegrilde cavia proberen. Volgens een schilderij in de kathedraal hier at Jezus tijdens het Laatste Avondmaal zelfs cavia, dus het moet wel lekker zijn.