2012

Het jaar waarin ik zes landen bezocht waar ik nog nooit eerder was geweest: Tsjechië, Hongarije, Zweden, Denemarken, Letland en Noorwegen. 

Het jaar waarin ik een droomreis naar Lapland maakte en ook nog eens het Noorderlicht zag. 

Het jaar waarin ik hele fijne concerten bezocht: The Vaccines, Blaudzun, Florence + The Machine, Moss, Spinvis, Ed Sheeran, Patrick Watson, Dry the River en Marcus Foster. 

Het jaar waarvan ik het eerste deel in mijn fijne appartementje in Amsterdam Oud West doorbracht en ongeduldig afwachtte tot ik Amsterdam een semester mocht verruilen voor Göteborg. En ook al heb ik er jaren van gedroomd, het overtrof alles wat ik me erbij had voorgesteld. Zweden werd mijn tweede thuis en ik maakte fantastische vrienden van over de hele wereld en we feestten tot we er (bijna letterlijk) bij neervielen. Maar behalve feesten hielden we talloze diners en gezellige avonden, bezochten we naburige stadjes en de archipelago van Göteborg, vierden we kerst, hielden we 'fika' in elk cafeetje in de stad, gingen we met zijn vijfentwintigen naar de bioscoop, probeerden we vergeefs Zweeds te leren, studeerden we (zo af en toe) in de mooiste bibliotheken van Göteborg en reisden we door heel Scandinavië. 

O 2012, je bent me d'r eentje. Net als altijd zaten er vierentwintig uren in een dag en zeven dagen in een week en toch vloog je voorbij. Het liefst zou ik nog een tijdje blijven hangen, maar we gaan op naar 2013. Ik weet zeker dat ik met heimwee op dit jaar terug ga kijken. Zonder twijfel kan ik zeggen dat dit het beste jaar van mijn leven was. 

Ik zou vandaag dus kunnen zien als de laatste dag van het jaar van mijn leven, maar ik zou het ook kunnen zien als een uitdaging. Een uitdaging om volgend jaar nóg beter te maken. 

Een jaar met nog meer liefde en vriendschap, nog meer muziek en concerten, nog meer reisjes, nog meer avontuur. Klinkt onmogelijk? Let maar eens op... 

Wise Words #8

It's like when my doctor told me the story of these two brothers whose dad was a bad alcoholic. One brother grew up to be a succesful carpenter who never drank. The other brother ended up being a drinker as bad as his dad was. When they asked the first brother why he didn't drink, he said that after he saw what it did to his father, he could never bring himself to even try it. When they asked the other brother, he said that he guessed that he learned how to drink on his father's knee. So I guess we are who we are for a lot of reasons. And maybe we'll never know most of them. But even if we don't have the power to choose where we come from, we can still choose where we go from there. 

- The perks of being a wallflower

Omdat het Kerstmis is

De liefste versie van het Kerstverhaal ooit.

Afscheid

Van alle feestjes zijn afscheidsfeestjes het meest verwarrend. Aan de ene kant vier je de vriendschap, de avonturen die je deelde en de herinneringen die niet verloren zullen gaan. Aan de andere kant is iedereen verdrietig vanwege het afscheid en de vriendschappen die nooit meer hetzelfde zullen zijn, omdat fysieke afstand zelfs in de eenentwintigste eeuw nog lastig te overbruggen is. Beloftes vliegen door de lucht: 'we gaan skypen!' en 'ik kom bij je langs!', maar het helpt weinig. 

Deze week nam ik afscheid van een groot deel van de dierbare vrienden die ik hier maakte en waarmee ik vier van de mooiste maanden van mijn leven heb gedeeld en dat doet best wel een beetje zeer. Ik heb nog precies een maand in deze stad en ook al weet ik zeker dat er nog veel moois in het verschiet ligt, het zal niet hetzelfde zijn zonder hen.

Het leven van Pi

Het leven van Pi, een van mijn meest favoriete boeken ooit (of tenminste de twintig jaar dat ik nu op deze aardbol rondhobbel), is verfilmd. Mijn zus en aanstaande zwager zijn op bezoek in Göteborg en vanavond zijn we naar de film geweest. De film was prachtig, al miste ik wel wat van de mooiste zinnen en passages uit het boek. Ik schrijf mijn lievelingsstukjes uit boeken altijd op, dus hieronder kun je lezen wat ik miste. Maar alsnog is de film heel erg mooi en zeker een bioscoopbezoekje waard (maar eigenlijk moet je natuurlijk eerst het boek lezen, want het boek wint het nog altijd van de film).

"Twijfel tot levensvorm verheffen is net zoiets als immobiliteit als vervoersbron kiezen."

"Ik kan me de laatste woorden van een atheïst heel goed voorstellen: 'Wit-wit! L-l-liefde! Mijn God!'- de plotselinge omarming van het geloof in extremis. De agnosticus daarentegen zou, als hij zijn redelijke zelf trouw blijft, als hij gebonden blijft aan de droge, ongegiste feitelijkheid, het warme licht waarin hij wordt gebaad misschien proberen te verklaren door te zeggen: 'Mogelijk een f-f-falende zuurstoftoevoer naar de h-h-hersenen', en zo tot het allerlaatst verbeeldingskracht tekortkomen en het mooie verhaal mislopen."

"Het verlies van een broer is het verlies van iemand met wie je de ervaring van het ouder worden kunt delen, die je een schoonzuster en neefjes en nichtjes hoort te brengen, mensen die je levensboom bevolken en nieuwe takken geven. Het verlies van je vader is het verlies van degene van wie je leiding en hulp verwacht, die je steunt zoals een stamboom zijn takken. En het verlies van je moeder, ja, dat is het verlies van de zon boven je hoofd." 

IJsklimmen: met blauwe knieën als aandenken

De fjorden van Narvik: sneeuwpret en adembenemende uitzichten

Waarom zou je de lift naar beneden nemen als je ook kan lopen/springen/rennen/glijden door de sneeuw

Noorderlicht: and in that moment, I swear we were infinite

Bezoek aan een sami familie: maar hun kleren kopen ze gewoon bij Intersport

Ijshotel: waar alles, écht alles, van ijs is.

Een 'normale' hotelkamer

Kamer ontworpen door een designer

De Noorderlicht-bestaat-niet-stiekem-zijn-het-ufo's-en-ze-komen-ons-halen kamer

De ijsbar (jep, ook de glazen zijn van ijs)

Optimaal genieten

Sneeuwscooter: nog nooit had ik het zo koud, maar nog nooit kon het me zo weinig schelen als toen

Na zelf gereden te hebben, was het tijd om achterop te zitten en kon ik wat foto's te maken

De zon op haar hoogste punt

Een bevroren maar stralend gezicht

Huskysleeën: I guess I now know what they mean when people are talking about a 'winterwonderland'

Way up north

Vorige week maakte ik de meest bijzondere reis die ik ooit gemaakt heb: vijf dagen Lapland. Na een busrit van 23 uur kwamen we aan in Kiruna, de officieuze hoofdstad van Lapland, waar we husky sleeden en op een sneeuwscooter reden, de ijzermijn van Kiruna bezochten (wat overigens het enige saaie was dat we hebben gedaan, maar hey, we kunnen in ieder geval zeggen dat we in de grootste mijn ter wereld zijn geweest) en 's nachts tevergeefs op Noorderlicht expeditie gingen, waarbij de ijspegeltjes in mijn wimpers stonden. 

De dag erna bezochten we het ijshotel en een Sami familie en 's avonds barbecueden we in Abisko National Park en hadden we het grote geluk het Noorderlicht te zien. Ook bezochten we de prachtige fjorden van Narvik in Noorwegen en beklommen we een bevroren waterval. 

Het voelde alsof ik vijf dagen lang in een sprookje rondliep, zo mooi was het en zo bijzonder waren de dingen die we deden. Om jullie niet in een keer te overspoelen met foto's, zal ik aan elke grote belevenis een blogpost wijden. 

Wise words #7

Zweedse winter

                                   Dit zie ik nu vanuit het keukenraam          En dit is nu de weg naar de tramhalte                                                          

SNEEEEEEEUW! 

Ja, ik word er best wel enthousiast van. Onderweg naar mijn tentamen was ik het liefst honderd keer gestopt om een foto te maken, maar jammer genoeg moest ik opschieten. Op elk glad stukje sneeuw zonder voetstappen maakte ik in gedachte een sneeuwengeltje terwijl ik op mijn laarzen door de sneeuw stapte.

Ik dacht dat ik een hekel had aan winter en sneeuw, maar wat blijkt: ik heb alleen een hekel aan de Nederlandse winter. Hier blijft de sneeuw liggen en verandert niet meteen in een grijze drab die 's nachts weer bevriest en de wegen spiegelglad maakt, maar het blijft mooi wit en glinstert in het licht van de lantaarnpalen waardoor het minder donker lijkt. 

Het tentamen is nu achter de rug, dus excuseert u mij, dan ga ik nu even een leger van sneeuwengeltjes maken in de tuin. 

It's starting to look a lot like Christmas

Det finns inget dåligt väder, bara dåliga kläder

Terwijl de straatvegers de laatste herfstbladeren opvegen, zet de winter zich in. Steeds meer mutsen verschijnen in het straatbeeld van de stad en elke dag wordt het ietsje eerder donker. Temperaturen zonder minnetje ervoor worden al niet meer bereikt. 

Hoewel de kou en donkerte ervoor zorgen dat ik het liefst naar binnen wil vluchten om in de warmte van thuis met mijn grote trui aan liters thee te drinken, is het juist belangrijk om naar buiten te gaan om de sprankjes licht die ons nog gegund zijn te absorberen.

Dus dat betekent: mijn lelijke (maar comfi en warme) handschoenen aan, muts op, sjaal om en hup naar buiten om de kou te trotseren. Die thee komt later wel.

(De titel is een Zweeds spreekwoord: slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding)

Oei oei oei, waar zijn m'n wollen onderbroeken?!

Wise words #6

There are so many people out there who will tell you that you can't. What you've got to do is turn around and say: 'watch me'. 

- Layne Beachley

Mijn week volgens Instagram

* Studeren in de economische bibliotheek * fika * Göteborg in kerstsfeer * studeren in de bibliotheek van Handelshögskolan *

A merry little Christmas in november

Dat je in college leert dat je veel verschillende culturen bij elkaar maar beter kan vermijden omdat daar alleen maar conflicten van komen maar dat daar in werkelijkheid helemaal niets van waar blijkt te zijn. 

We vierden gisteren vervroegd Kerstmis, omdat de Ierse meisjes vandaag naar huis gingen en zo graag een Zweedse Kerstmis wilden vieren. We aten veel te veel (maar o zo lekker) eten, zongen kerstliedjes, gaven elkaar kadootjes, lachten, kletsten en proostten op elkaar en de tijd van ons leven. 

En dat voor een groep met mensen uit Nederland, Amerika, Spanje, Finland, Canada, Duitsland, Ierland, België, Oostenrijk, Engeland, China, Frankrijk en Pakistan. 

Beste meneer Hofstede en alle andere wetenschappers die zeggen dat culturele diversiteit negatief is: u liegt. 

Open brief

Lieve internationale studenten,

Middels deze brief wil ik jullie allemaal mijn excuses aanbieden. Welnu, niet allemaal, want zo extreem is het ook weer niet, maar het aantal mensen aan wie deze brief gericht is groeit nog steeds gestaag.

Ik wil jullie mijn welgemeende excuses aanbieden als ik niet meer weet hoe je heet of als ik me aan je voorstel terwijl we elkaar al hebben ontmoet. Ik weet niet of jullie zelf wel álle gezichten en namen kunnen onthouden, maar ik blijk er in ieder geval niet in uit te blinken.

Sorry als ik vraag hoe je buddy group is terwijl je in mijn buddy group zit, sorry als ik er vanuit ga dat je uit Duitsland komt (tja, er zijn hier gewoon echt veel Duitsers) terwijl je eigenlijk uit Oostenrijk komt en sorry als ik voor de honderdduizendste keer je naam vraag terwijl we een maand geleden nog zo'n gezellig gesprek hadden op een feestje. Er zijn hier gewoon echt veel mensen en nog bijna elke dag ontmoet ik weer iemand, je kent het vast wel. Dat maakt het gewoon lastig om alle gezichten en namen te onthouden en al helemaal welk gezicht dan ook alweer bij welke naam hoort en welke studie/land/taal.

Dus, de volgende keer dat ik je naam vergeet of verkeerd uitspreek (Ierse namen zijn echt ingewikkeld!), weet je hopelijk dat het niet uit desinteresse of achteloosheid is, maar puur uit een overload aan informatie. Want ik vind jullie allemaal heel leuk (nuja, niet allemaal, maar toch zeker de grote meerderheid van jullie).

Liefs,

Rachelle (en nee, ik vind het niet erg als je mijn naam uitspreekt als Reetsjel of Ratsjèl. Daar luister ik ook gewoon naar. Raggel neem ik je daarentegen wel weer kwalijk)

Stockholm, partycruise en Riga

Met vijfentwintig studenten namen we zaterdag de trein naar Stockholm om alvast op te warmen voor de 'partycruise' (wat een vies woord, haha) voor internationale studenten die ons mee zou nemen naar Riga en weer terug. 

Gewapend met mijn 100% Stockholm boekje dat mama had opgestuurd ontdekten we Stockholm. We zagen de mooie straatjes van Gamla Stan, het indrukwekkende fotomuseum Fotografiska, het opgegraven schip in het Vasa museum dat in de zeventiende eeuw zonk voor de kust van Stockholm, het Koninklijk paleis met een hilarische wissel van de wacht en we ontbeten met de allerlekkerste kanelbullar die ik tot nu toe heb gegeten in de hipsterwijk Södermalm en slenterden daarna langs de talloze designer- en kunstwinkels die de wijk rijk is. 

Maandag voegden zich nog een heleboel internationale studenten uit Göteborg bij ons voor de partycruise. Feesten op zo'n wiebelige boot is best wel wennen en je krijgt er hele rare heen-en-weer-danspasjes van, maar o, wat was het tof.

Riga is heel klein en schattig, je moet steeds opletten dat je niet opeens het mini centrumpje uitloopt.  De cruisemaatschappij had de inwoners van Riga wel mogen waarschuwen dat er een schip vol studenten met behoefte aan een goed anti-katerontbijt aankwam, want alle cafeetjes zaten stampvol met studenten en er was een beetje weinig personeel. Maargoed, als je je bord voor 2 euro kan volladen met allerlei soorten pannenkoeken, dan hoor je weinig studenten klagen.

Stockholm

Riga