De mijnen van Potosí

In 1544 werden enorme hoeveelheden zilver ontdekt in de berg van Potosí, die vanaf toen Cerro Rico werd genoemd. Potosí werd een van de rijkste steden ter wereld. Nu is er weinig zilver meer over en werken de mijnwerkers onder erbarmelijke omstandigheden voor een hongerloontje (sommige verdienen maar 1400 bolivianos per maand, omgerekend zo'n 140 euro). 

Vrij snel nadat ik hoorde over de mijn, besloot ik dat ik daar sowieso niet naar binnen ging. Bijna al mijn nachtmerries gaan over vastzitten in een kleine donkere grot en de beschrijvingen van de Potosí mijn door anderen die erin waren geweest klonken precies als mijn nachtmerrie. 

Op de ochtend dat we van Potosí naar Sucre zouden vertrekken besloot ik toch te gaan. Ik was toch zeker niet gaan reizen om de bangeschijterd uit te hangen. Dus ik raapte mezelf bij elkaar, ademde een paar keer diep in en uit en gaf me op voor de trip naar de mijnen. 

We waren in totaal twee uur in de mijnen en werden rondgeleid door een oud-mijnwerker die ons alles vertelde over de mijnen, de manier waarop gewerkt wordt en de omstandigheden waarin de mijnwerkers werken. 

Er werken ongeveer 15.000 mannen in de mijn van Potosí. De hele economie van de stad leunt nog steeds op de mijn. Volgens de gids zullen de mineralen die ze uit de mijn winnen binnen 10 à 20 jaar helemaal uitgeput zijn en bovendien is er geen architect die zich bemoeit met het graven van de tunnels, dus er is een grote kans dat de hele boel op een gegeven moment gaat instorten. 15.000 mijnwerkers zullen dan hun baan verliezen en waarschijnlijk zal Potosí veranderen in een spookstad, of in een hele arme stad met extreem veel werkeloosheid. 

Tijdens de tour kwamen we regelmatig mijnwerkers tegen die ons vertelde wie ze waren, hoe oud ze waren en hoe lang ze al in de mijn werkten. De gids vertelde ons dat vanwege de aanwezigheid van arsenicum in de mijn, alle mijnwerkers binnen 10 à 20 jaar longkanker krijgen. Hierdoor worden de mijnwerkers nooit ouder dan 45 jaar. Op een gegeven moment kwamen we een jongen tegen die vertelde dat hij 15 was en al een jaar in de mijn werkte, omdat zijn vader overleden was vanwege het werk in de mijn en hij nu geld moest verdienen voor zijn familie. 

Je realiseren dat een jongen jonger dan je jongste neefje meer dan 40 uur per week onder de grond werkt om geld te verdienen voor zijn familie en dat hij binnen 20 jaar terminaal ziek zal zijn vanwege zijn werk is echt heel confronterend en het was moeilijk om niet ter plekke in huilen uit te barsten.

Hoewel het niet echt een vrolijk uitstapje was en ik ontzettend opgelucht was toen ik weer in de buitenlucht stond, ben ik toch blij dat ik gegaan ben, want een belangrijk onderdeel van reizen vind ik zien hoe de mensen echt leven. De wereld is nog lang niet waar het zou moeten zijn.

Cafayate

Gister tourden we met negen mensen van het hostel in een busje met gids naar Cafayate. Argentijnsere gidsen bestaan er niet: zwarte borstelsnor, coca bladeren kauwend en babbelend in een heerlijk Spaans accent (oftewel, alle v´s worden als b´s uitgesproken - please look left, here is bery bery beautibul). 

De weg erheen was prachtig, we werden aan alle kanten omringd door prachtige rotsen en we stopten een aantal keer voor a bery beautibul panoramic biew. In Cafayate, de stad die bekend staat om zijn goeie wijnen, deden we een wijnproeverij en besloten we daarna parrilla (Argentijns grillvlees!) te lunchen. Met bier, gek genoeg, want dat bleken ze daar ook goed te kunnen maken. 

Cafayate is echt een droomstad. Het is er mooi, de mensen zijn lief, de zon schijnt er 340 dagen per jaar, ze maken goede wijn, heerlijke parrilla´s en als klap op de vuurpijl: wijnijs!

Vandaag gaan we in ons beste Spaans onderhandelen over de prijs voor een huurauto en vanaf morgen gaan we dan met zijn vieren vier dagen de rest van de omgeving van Salta verkennen. Daarna komt Charlotte vanuit Buenos Aires naar Salta en gaan we samen naar San Pedro de Atacama in Chili!

San Ignacio & Salta

Vanuit Puerto Iguazu besloot ik uiteindelijk met Etienne, een Parijsenaar die ik in het hostel in Buenos Aires ontmoet had en die ongeveer dezelfde kant opgaat, naar San Ignacio te gaan. Daar staan de ruïnes van een van de vroegere Jezuïetenmissies voor de Guaraní. Omdat het onophoudelijk regende zijn we na een snelle wandeling tussen de ruïnes door een van de vier café's ingedoken die het dorp rijk is. We kozen voor het café met de minste gaten in de tafelkleedjes, de minst ongezellige verlichting (sporthalachtige verlichting is hier helemaal hot) en waar de prijzen het minst verdacht waren. 

Ik ben een hele makkelijke slaper - in de meest onmogelijke posities kan ik in slaap vallen en het maakt niet uit wat voor geluiden er zijn en hoe hard, ik slaap er zo doorheen.  Dit komt erg van pas als je op reis bent en constant in hostelkamers met meerdere mensen slaapt en heel lang in bussen zit. Dankzij mijn slaaptalent was de negentienurige busreis van San Ignacio naar Salta daarom zo voorbij. Toen we de bus uitstapten ontmoetten we Coralie en na het delen van een taxi werd unaniem besloten dat zij (in ieder geval hier in Salta) onze nieuwe reisbuddy werd. Zo snel gaat dat als je op reis bent.

In Salta is een megagrote markt waar je werkelijk waar alles kan kopen. Zo probeerden ze ons onder andere een afstandsbediening en een prachtige antenne aan te smeren die we vriendelijk hebben afgeslagen. Het alles kunnen kopen geldt helaas ook voor vlees. We hebben ongeveer elk gedeelte van elk beest wel zien hangen en op al het vlees zitten honderdduizend vliegen. Ik heb er maar geen foto´s van gemaakt.

Vandaag zijn we duizendennogwat treden opgeklommen voor dit uitzicht. Ik geloof dat ik morgen bilspierpijn heb. 

Wise words #16 - Mango Chill Hostel

¨Laat geen dag voorbijgaan zonder tenminste een
moment in paradijs te zijn geweest¨

Stel, je gaat ooit naar Iguazu, verblijf dan in het Mango Chill hostel. Het hostel is niet alleen mooi en schoon, maar de staff is fantastisch en het ontbijt is het beste dat je ooit zal tegenkomen in een hostel (met heel veel vers brood, cake, koffie en vers fruit!). 

BUENOS AIRES

Een stad waarover je in hoofdletters hoort te schrijven, maar aangezien dat een beetje vervelend leest zal ik het niet doen. 

Eerlijk gezegd had ik een beetje een slechte start met Buenos Aires. Ik was 24 uur onderweg (twee keer 10 uur vliegen en een stop van vier uur in Atlanta) en ik kwam terecht in typisch Hollands weer: koud en nat. Ik hoopte hier in mijn korte broek rond te kunnen paraderen maar in plaats daarvan liep (en sliep) ik de eerste twee dagen in mijn afschuwelijke fleecevest, die ik pas in Bolivia hoopte te gebruiken. 

Gelukkig hebben de afgelopen twee dagen het ruimschoots goed gemaakt. Heet is het niet maar de zon schijnt en opeens veranderde Buenos Aires van een grote stad zoals ieder ander naar een stad als geen ander. Elke wijk heeft iets speciaals, moois en leuks. La Boca heeft prachtige gekleurde huizen, Palermo heeft de hipste bars en winkels en San Telmo verandert elke zondag in een grote markt waar iedereen spulletjes, eten en drinken verkoopt en waar je op elke straathoek muzikanten of tangodansers vindt.

Ik zou uren kunnen vertellen over mijn belevenissen hier, maar omdat ik nogal allergisch ben voor van die waarbenjij.nu verhalen ga ik dat zeker niet doen. Ook heb ik nog veel meer foto's, maar aangezien internet hier nogal langzaam is, moeten jullie het voor nu hier mee doen. 

Next stop: Iguazu watervallen!

Nog 15 dagen

Oh darling, let's be adventurers

Bijna een jaar fantaseerde ik, droomde ik en spaarde ik en nu komt het eindelijk dichtbij. Op 20 mei stap ik in het vliegtuig naar Buenos Aires en daar begint mijn avontuur in Zuid-Amerika. In twee maanden zal ik van Buenos Aires naar Lima reizen, waar ik stop en hoe lang ik overal blijf ligt helemaal open. In Lima neem ik het vliegtuig naar Bogota, vanaf waar ik de laatste maand met een vriendin door Colombia reis. 

Ik had al een backpack, maar helaas is dat niet het enige dat je nodig hebt op reis. Ik heb nu ook een daypack gekocht voor overdag in de stad en de hopelijk vele trektochten die ik ga maken en op aanraden van anderen die al van die trektochten hebben gemaakt heb ik toch ook maar degelijke bergschoenen gekocht. Er staan nu nog maar een paar dingen op mijn to do lijstje en dan ben ik klaar om te gaan!

Na het boeken van mijn ticket naar Zuid-Amerika vroegen mensen al snel of ik dan weer deze blog bij ga houden. Aan de ene kant hou ik van schrijven en schrijf ik toch wel in mijn Moleskine boekje, maar aan de andere kant wil ik me in Zuid-Amerika niet verplicht voelen om mijn blog bij te houden. Hoewel ik dat gevoel in Zweden helemaal niet had wil ik mezelf ervoor behoeden, want ik wil alleen maar bezig hoeven zijn met reizen; met het land, de natuur, de cultuur, de mensen en de taal. Maar omdat ik het toch wel heel leuk vind om mijn avonturen op deze manier te delen, begin ik nu toch weer met posten. Of ik het vol ga houden zie ik wel gewoon. Misschien post ik maar een paar keer wat of stop of begin ik juist halverwege of misschien post ik wel helemaal niets. Geen verplichtingen, alleen mogelijkheden. 

Gek genoeg heb ik ook al iets na mijn reis om naar uit te kijken. Ik heb deze week namelijk gehoord dat ik ben aangenomen bij de CEMS Master in International Management aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, waarbij ik het eerste semester op exchange zal gaan naar Boedapest! Na mijn terugkomst in Nederland op 21 augustus is het dus meteen tijd voor het volgende avontuur!