San Ignacio & Salta

Vanuit Puerto Iguazu besloot ik uiteindelijk met Etienne, een Parijsenaar die ik in het hostel in Buenos Aires ontmoet had en die ongeveer dezelfde kant opgaat, naar San Ignacio te gaan. Daar staan de ruïnes van een van de vroegere Jezuïetenmissies voor de Guaraní. Omdat het onophoudelijk regende zijn we na een snelle wandeling tussen de ruïnes door een van de vier café's ingedoken die het dorp rijk is. We kozen voor het café met de minste gaten in de tafelkleedjes, de minst ongezellige verlichting (sporthalachtige verlichting is hier helemaal hot) en waar de prijzen het minst verdacht waren. 

Ik ben een hele makkelijke slaper - in de meest onmogelijke posities kan ik in slaap vallen en het maakt niet uit wat voor geluiden er zijn en hoe hard, ik slaap er zo doorheen.  Dit komt erg van pas als je op reis bent en constant in hostelkamers met meerdere mensen slaapt en heel lang in bussen zit. Dankzij mijn slaaptalent was de negentienurige busreis van San Ignacio naar Salta daarom zo voorbij. Toen we de bus uitstapten ontmoetten we Coralie en na het delen van een taxi werd unaniem besloten dat zij (in ieder geval hier in Salta) onze nieuwe reisbuddy werd. Zo snel gaat dat als je op reis bent.

In Salta is een megagrote markt waar je werkelijk waar alles kan kopen. Zo probeerden ze ons onder andere een afstandsbediening en een prachtige antenne aan te smeren die we vriendelijk hebben afgeslagen. Het alles kunnen kopen geldt helaas ook voor vlees. We hebben ongeveer elk gedeelte van elk beest wel zien hangen en op al het vlees zitten honderdduizend vliegen. Ik heb er maar geen foto´s van gemaakt.

Vandaag zijn we duizendennogwat treden opgeklommen voor dit uitzicht. Ik geloof dat ik morgen bilspierpijn heb.