Het normale leven

Sinds mijn terugkomst uit Zweden heb ik gestudeerd op een tempo waar een Amerikaanse ritalinverslaafde huismoeder nog jaloers op zou zijn en had ik amper ergens tijd voor. Nu is het een stuk rustiger en moet ik na vijf maanden Zweden en twee maanden studiegekte opeens wennen aan het normale leven en opnieuw mijn draai vinden in Amsterdam. 

In Zweden hadden exchange-studenten alle tijd van de wereld en wilde ik iets doen, dan bedacht ik dat op het moment zelf en belde een of twee mensen en dat was dat. Elke avond waren er wel feestjes en iedereen ging in principe altijd, tenzij er een echt goede reden was om niet te komen, zoals een cafeïne overdosis omdat je in een paar uur 27 kopjes koffie hebt gedronken (echt gebeurd!). Studeren deden we ook wel en colleges begonnen ook wel eens om acht uur, maar ach, in Göteborg was er overal goeie koffie te vinden dus een paar uur slaap minder maakte niets uit en bovendien waren we Erasmusstudenten en werd er dus niets anders van ons verwacht dan dat we 's ochtends half slapend, nog naar alcohol stinkend in de collegezaal zaten.

Nu heb ik opeens een datumprikker nodig om met drie vriendinnen af te kunnen spreken en kunnen ze pas een maand later allemaal tegelijk, gaan mensen vroeg naar huis omdat ze de volgende dag weer moeten werken of studeren en als ik op de dag zelf bedenk dat ik die avond wel wat leuks wil doen, dan kan niemand. Welcome back to the real world...

Gelukkig ben ik afgelopen zondag eenentwintig jaar oud geworden en daarmee echt heel volwassen enzo, dus als het goed is begrijpt mijn prefrontale cortex nu hoe langetermijnplanning ongeveer werkt. Tijd om mijn agenda af te stoffen, er alles braaf in op te schrijven en de lege plekken op te vullen. Wieeee heeft er zin om zaterdag over drie weken iets leuks te doen?

Wise words #10

Why do you go away? So that you can come back. So that you can see the place you came from with new eyes and extra colors. And the people there see you differently, too. Coming back to where you started is not the same as never leaving.

- Terry Pratchett

Omdat een kadootje zijn nog leuker is dan een kadootje geven

Mijn moeder en de vriendin van mijn broer bedachten drie weken geleden dat het eigenlijk megastom was als ik niet bij de diploma-uitreiking van mijn broer zou zijn. Dus boekten zij stiekem een ticket voor mij naar Amsterdam, zodat ik hun kadootje was. Ik hou niet van verrassingen krijgen, maar zelf iemand verrassen vind ik des te leuker! Het was geweldig om er bij te zijn en ik ben zo trots op mijn broer die nu MSc achter zijn naam mag schrijven en deze week ook nog eens als promovendus in de forensische neuropsychologie is begonnen. Het was een mooie dag en ik had het voor geen goud willen missen.

Collect moments // not things

Kopenhagen was een aaneenrijging van fijne momenten. 

's Avonds op het terras zitten bij een verlichte fontein terwijl een straatmuzikant liedjes van de Beatles speelt. Fijne gesprekken over liefde en leven. Een café vinden met de beste coverband van Kopenhagen. Een vreugdedansje doen omdat biertjes veel goedkoper zijn dan in Zweden. De slappe lach krijgen als je erachterkomt dat Jeroen zijn hele leven dacht dat de Beatles Hey You zongen in plaats van Hey Jude. Per toeval een studiegenoot uit Amsterdam tegenkomen op straat. Ontbijten in het hostel met Bon Iver aan. Uitleg vragen over het ontstaan van hippiedorp Christiania aan een inwoner en vervolgens een prachtig verhaal te horen krijgen. Een uur lopen om het beeld van de kleine zeemeermin te zien en dan heel hard lachen omdat het echt niks voorstelt. Levend origami doen met je lichaam om te kunnen slapen in de bus en uiteindelijk opgeven en de postkaarten die je in Kopenhagen hebt verzameld beschrijven. Er de volgende ochtend achter komen dat je toch niet zo wakker was als je dacht omdat je op sommige kaarten totaal niet kloppende zinnen hebt geschreven. Het gevoel van thuiskomen in Göteborg. 

Wat ik vanmiddag in mijn dagboek schreef

27 augustus 2012, 14:30

Ik werd wakker in een door de zon verlichte kamer en toen ik uit het raam keek, zag ik een strakblauwe lucht. Ik besloot er in mijn eentje op uit te gaan, want dit is het perfecte weer om rond te dwalen door de stad en foto's te maken. Het is te merken dat Göteborgs Universitet de grootste universiteit van Scandinavië is, want overal zie je groepjes studenten. 

Nu zit ik op een zonnig terrasje in het schattige Haga district met de grootste kanelbullar ever en een cappucino: mijn eerste fika. When in Sweden do as the Swedes right? Ik krijg al een beetje overzicht op hoe de stad in elkaar zit en begin me nu al thuis te voelen. Blijkbaar straal ik dat ook uit, want ik ben meerdere keren aangesproken door andere buitenlandse studenten om de weg te vragen (al heeft mijn blonde haar er misschien ook iets mee te maken). De stad is prachtig, vooral nu het weer zo perfect is. 

Vlak voor ik wegging stuurde Joram naar me dat het leven me toelacht en dat begin ik nu meer dan ooit te beseffen: ik ben een gelukkeling. 

Klusdag

Ondanks de lekkage bij mijn ouders maakten ze gister een dagje vrij om bij me te komen behangen en verven. De hele dag zijn we bezig geweest; ik vooral met verven, zij met behangen. Gelukkig hoefden we niet zo vaak in dezelfde kamer te zijn, want ik denk altijd meteen dat het dramatisch is als er even iets fout gaat. Nu hoorde ik alleen af en toe een zucht met daarna de opmerking: 'Waarom moet ze nou weer zo per se behang met een patróóntje'. Het patroontje moet natuurlijk perfect aansluiten en het passen, meten en vastplakken duurt daardoor een stuk langer. Sorry paps en mams! In mijn volgende huis zal ik alles gewoon verven of behang zónder patroontje nemen (maar hopelijk zit ik hier nog wel een paar jaar, want het is nu perfect). 

Le résultat: foto 1 & 2 zijn de woonkamer, foto 3 & 4 de slaapkamer en foto 5 is de nieuwe poster in de woonkamer. 

 

Ik ben geselecteerd voor Göteborg!!

Deze stad zal voor een half jaar mijn thuis worden. Niet slecht hè?