Kopenhagen was een aaneenrijging van fijne momenten.
's Avonds op het terras zitten bij een verlichte fontein terwijl een straatmuzikant liedjes van de Beatles speelt. Fijne gesprekken over liefde en leven. Een café vinden met de beste coverband van Kopenhagen. Een vreugdedansje doen omdat biertjes veel goedkoper zijn dan in Zweden. De slappe lach krijgen als je erachterkomt dat Jeroen zijn hele leven dacht dat de Beatles Hey You zongen in plaats van Hey Jude. Per toeval een studiegenoot uit Amsterdam tegenkomen op straat. Ontbijten in het hostel met Bon Iver aan. Uitleg vragen over het ontstaan van hippiedorp Christiania aan een inwoner en vervolgens een prachtig verhaal te horen krijgen. Een uur lopen om het beeld van de kleine zeemeermin te zien en dan heel hard lachen omdat het echt niks voorstelt. Levend origami doen met je lichaam om te kunnen slapen in de bus en uiteindelijk opgeven en de postkaarten die je in Kopenhagen hebt verzameld beschrijven. Er de volgende ochtend achter komen dat je toch niet zo wakker was als je dacht omdat je op sommige kaarten totaal niet kloppende zinnen hebt geschreven. Het gevoel van thuiskomen in Göteborg.
Fijn dat thuiskomgevoel :)
BeantwoordenVerwijderenen fijn, Kopenhagen. en Christiania, dat is met stip een van de speciaalste plekken waar ik ben geweest. Wat voor verhaal is je verteld? Ik ben benieuwd :)
Ja heel fijn:) Wel gek dat je eerst naar een ander land moet gaan om erachter te komen dat iets je thuis is geworden.
VerwijderenIk vond Christiania ook echt heel speciaal, al helemaal omdat ik er nog nooit over gehoord of gelezen had!
Het is moeilijk om het verhaal te reconstrueren, maar het komt erop neer dat ze het op een hele mooie manier vanuit hun oogpunt vertelde. Er is natuurlijk veel kritiek op het dorp van buitenaf, maar zoals zij vertelde over hun visie op het leven en de wereld, klonk het als een sprookjesverhaal:)