Coffee experience

                    

Als koffie aanbidder kon ik de Zona Cafetaria in Colombia natuurlijk niet overslaan. We gingen naar Hacienda Venecia, een koffieplantage, waar we een tour kregen op de plantage. We leerden hoe de koffieplanten groeien, de vruchten geplukt worden, de bonen eruit gehaald worden, gesorteerd worden op kwaliteit en uiteindelijk verwerkt worden. Ook leerden we hoe de verschillende smaken tot stand komen en wat de boon en het branden van de boon daarmee te maken heeft. Natuurlijk dronken we er een paar espressootjes bij.

We verbleven twee dagen en een nacht in de hacienda en voor mij kwam deze plek dicht bij hoe de hemel zou moeten zijn: zon, zwembad, hangmatten en onbeperkt gratis goede espresso... De omgeving was prachtig en de lucht rook schoon en fris, zonder uitlaatgassen. 's Avonds is het buiten écht stil, afgezien van de krekels en de vogels. We hadden een kamer voor onszelf, wat voor mij voor het eerst was sinds de voedselvergiftiging in Bolivia en het was ontzettend fijn om eens niet 's nachts wakker te worden door luidruchtige laatkomers en 's ochtends vroeg door de vroege vogels die door de kamer stampen. 

Hier hebben we ons bruine kleurtje voor het laatst bijgewerkt, want vannacht namen we de nachtbus naar Bogota en het is hier koud. Bogota ligt op 2600 meter en daarom is het, ondanks dat het zowat op de evenaar ligt, een stuk kouder dan in de rest van het land. We blijven hier nog drie nachten en dan vliegen we vanaf hier naar huis... 

Medellin

Kilroy had ons afgeraden om naar Medellin te gaan. Véél te gevaarlijk. En bovendien is er niks leuks. Als we aan andere backpackers vroegen wat hun favoriete stad in Colombia was, kwam er echter vrijwel altijd Medellin uit, dus we besloten toch te gaan. 

Er zijn nog heel weinig toeristen in Medellin, omdat het dus nog steeds bekend staat als heel gevaarlijk en een drugsstad, maar dit is allang niet meer zo. De veiligheid in deze stad is de laatste jaren dramatisch verbeterd. De ergste delen van de stad zijn omgebouwd tot veilige, goed verlichte, openbare plekken en in de sloppenwijken worden bibliotheken gebouwd om de jongeren die normaal geen andere keuze hadden dan een wapen te kopen en bij een gang te gaan, nu kunnen studeren in de bibliotheek. Natuurlijk, er is nog steeds cocainehandel, maar er zijn niet meer zulke heftige gevechten als vroeger die ook onschuldige burgers slachtoffer maken. Natuurlijk moet je ook nog steeds uitkijken waar je naartoe gaat, je goed laten informeren en niet zomaar wat ronddwalen en niet 's avonds laat door het centrum gaan lopen, maar dat geldt eigenlijk voor alle grote steden in Zuid Amerika (en dat geldt ook voor toeristen in Amsterdam). 

Je ziet dat de inwoners van Medellin blij zijn, maar het is nog een voorzichtige blijheid. Nog niet zo lang geleden waren ze bang om de deur uit te gaan, omdat er overal autobommen ontploften en schietpartijen waren. Ze zijn dit nog niet vergeten. Ze zijn ook heel trots op hun stad en verwelkomen toeristen met open armen. Regelmatig werden we op straat aangesproken en welkom geheten in Medellin. 

De beste manier om wat te weten te komen over de geschiedenis van de stad is door de Real City free walking tour te doen. Ik heb heel wat free walking tours gedaan in Zuid Amerika (die zijn gebaseerd op fooien: je geeft achteraf wat jij vindt dat het waard is en wat binnen jouw budget ligt), maar dit was echt de beste tot nu toe. Hrnan, de gids, studeerde screenwriting en dat is te merken. Hij kan prachtig over Medellin vertellen en vertelt ook de dingen en neemt ons mee naar de plekken die de inwoners van Medellin eigenlijk liever verborgen houden voor toeristen. We eindigden bij twee beelden van de beroemde artiest Botero. De linker zit vol gaten, want in 1995 ontplofte er een bom dat in het beeld verschuild zat en 30 onschuldige burgers het leven ontnam. Diverse cocaine gangs en guerrilla groeperingen eisten de verantwoordelijkheid op, maar het is nooit duidelijk geworden wie de daders waren. Botero schonk een nieuw beeld, de rechter, maar vroeg of de oude kon blijven staan, opdat men niet zou vergeten wat er gebeurd was. Tegenwoordig zijn deze twee beelden het symbool voor oud en nieuw Medellin. Oud en onveilig Medellin, waar iedereen in gevaar was en nieuw mooi Medellin, dat veilig is en mooi. 

Ons hostel was in el Poblado, een wijk voor de wat rijkere Paisa en expats. De wijk zit vol met leuke restaurantjes en veel te leuke winkeltjes waar we veel te veel hebben gekocht (ach ja, mag ik eindelijk, na drie maanden inhouden omdat ik het allemaal op mijn rug moest dragen). Ik kocht een zonnebril, een tasje, een blouseje en twee posters van een artiest uit Medellin. 

Het was maar goed dat we niet langer bleven, want dan hadden we echt al ons geld uitgegeven aan winkelen. 

Exotic fruits tour

                    

Vandaag deden we de exotic fruits tour in Medellín. Met een gids liepen we door de markthal en stopten af en toe bij een kraampje om iets te proeven. 

In totaal proefden we 20 fruitsoorten, waarvan ik de meeste niet kende of in ieder geval nog nooit geproefd had. De meeste waren heerlijk maar er zaten ook een paar bij die eigenlijk vrij smerig waren (de algarobba en curuba). Omdat ik de verkopers van de fruitsoort niet wilde beledigen probeerde ik mijn gezicht niet te vertrekken en door te kauwen, maar dat was nog best een uitdaging. Uiteindelijk probeerde ik maar achter iemands rug te verstoppen en het stiekem in mijn hand uit te spugen en subtiel weg te gooien. 

                           

Maar de meeste fruitsoorten waren dus superlekker! Favoriet waren lulo (vooral als sap heel lekker), dragon fruit (maar vanwege het laxerende effect moet je er niet te veel van eten), charimoya, mangostine en gulupa (passievrucht). Ik wou dat we in Nederland zo veel lekkere fruitsoorten hadden!

Op het eind poseerden we met z'n allen nog even met een ramboetan (harige lychee) en dronken een vers geperste fruitsap.

                              

Cartagena

1. & 4. de kleurige Cartageense huizen, 2. Cafe Havana, 3. Overal vind je deze vrouwtjes die vers fruit en fruitsappen verkopen. De mand dragen ze zonder moeite op hun hoofd! 

Cartagena is misschien wel Colombia's mooiste stad met zijn prachtige koloniale huizen en gebouwen. En ook de heetste. Overdag is het hier ergens in de 40 graden en het is ontzettend vochtig, dus alles wat we deden ging op een slakkentempo om niet te oververhit te raken. Het ene straatje is nog mooier dan de ander, overal hebben de huisjes de mooiste kleuren en bloemen. 

Maar de stad die er zo mooi en gezellig uitziet heeft een vreselijke geschiedenis. De stad was een van de belangrijke handelsposten voor Afrikaanse slaven en ook bevond zich hier het Spaanse 'paleis van de inquisitie', waar mensen gestraft werden voor hun ketterijen. We bezochten het paleis en probeerden te ontcijferen welk martelwerktuig welk lichaamsdeel op welk manier martelde. Ik heb er veel Spaanse woorden bijgeleerd die dag: verbrijzelen, pletten, breken, enzovoorts... 

Gisteravond bezochten we cafe Havana, een van de bekendste salsaclubs van Cartagena. Er speelde een fantastische salsaband en overal dansten de Colombianen vol passie de salsa. Vele deden een poging het ons, houterige Hollanders, te leren, maar tevergeefs. Hopelijk kunnen we in Medellin een lesje nemen... 

Santa Marta

De dagen voor en na Ciudad Perdida waren we in Santa Marta en besloten we het rustig aan te doen. We zaten in een heerlijk hostel met zwembad en deden niet heel veel meer dan zwemmen, boekjes lezen, muziek luisteren en grote glazen versgeperste fruitsappen drinken. 

The road less traveled - Ciudad Perdida

Ciuwatte? Ciudad Perdida, letterlijk vertaald de Verloren Stad, is een oude bergstad, rond het jaar 650 opgericht door Tairona indianen. De stad raakte verlaten tijdens de Spaanse overheersing en werd pas in 1972 ontdekt door schatzoekers die de stad plunderden en de spulletjes op de lokale zwarte markt verkochten. Op deze manier kwamen de autoriteiten erachter en vonden de stad in 1975. 

Ciudad Perdida ligt helemaal in het noorden van Colombia. Anders dan Machu Picchu waar je ook gewoon met de bus of trein heen kan, is Ciudad Perdida alleen te voet te bereiken en de trektocht duurt vier of vijf dagen. Er mogen maximaal 100 mensen per dag omhoog naar de ruines (bij Machu Picchu zijn dat er 2500), maar eigenlijk halen ze dit aantal bijna nooit. 

De trektocht ernaartoe is zwaar. Wij hadden een gids van 76 die daar anders over dacht en fluitend voor ons uit de berg op huppelde, terwijl de rest van de groep steunend en kreunend en vooral heel erg zwetend aan het ploeteren was. Het is bloedheet en ontzettend vochtig en op sommige dagen liepen we 7 uur lang. Gelukkig lagen bijna alle kampen aan een rivier waar we als een stelletje kinderen juichend in renden bij aankomst. 's Nachts sliepen we in hangmatten, waar ik alleen de eerste nacht een beetje mee worstelde. We deelden onze hangmatslaaptechnieken en daardoor sliep ik de rest van de nachten heerlijk. Om aan de muggen te ontkomen (het zijn er zooooo veel) en omdat we vaak ook gewoon helemaal kapot waren, lagen we vaak om 8 uur al in onze hangmat met klamboe. Meestal stonden we rond 5 uur op om voor de ergste hitte te kunnen beginnen met lopen. 

Het is niet alleen Ciudad Perdida die de trektocht de moeite waard maakt, de tocht zelf is misschien nog wel het mooiste. Het was alsof we door een aflevering van Discovery Channel heenliepen. We liepen over smalle junglepaadjes en dan opeens weer aan de zijkant van een berg waardoor we prachtige bergen zagen waardoor we omgeven waren. We waadden door rivieren, schuifelden over bergricheltjes en klommen over rotsen. 

Op dag 3 beklommen we de 1800 treden om op de 1300 meter hoge bergrug te komen waar de stad op is gebouwd.  Heel erg indrukwekkend om te zien en de gids had de prachtigste verhalen. 

Op dag 4 kreeg bijna de hele groep last van diarree en werd de trektocht daardoor een stuk zwaarder. Ik voelde me doodmoe en had ontzettende buikkrampen. Gelukkig had ik een hele medicijnkist in mijn backpack (loperamide, ORS, paracetamol), waardoor het nog enigszins vol te houden was, maar we waren maar al te blij toen we weer in ons hostel met zwembad terugkwamen! 

(Omdat ik tijdens de trektocht meestal veel te druk bezig was om foto's te nemen, heb ik eigenlijk weinig foto's van de tocht zelf, afgezien van het indianendorpje waar we voorbij kwamen. Met het meisje links op de foto ruilde ik mijn armbandje voor een van haar kettinkjes.)

Avonturen in San Gil

San Gil is een goede stad voor extreme sports, zeiden ze. Dat gingen we dus maar uitproberen!

Dag 1 - Raften

Op dag 1 besloten we te gaan raften. Hoewel onze gids Nestor die bij ons in de boot zat precies leek te weten wat hij deed, was het toch best spannend als je gigantische golven op je af ziet komen. We vonden het allebei echt fantastisch dus vandaar dat je ons op alle foto´s ontzettend blij ziet kijken, haha. We mochten ook nog ergens van een 6 meter hoge rots afspringen en dat lieten we ons ook geen twee keer zeggen!
 

 

 

Dag 2 - Cueva del Indio & bungeejumpen!

Op dag 2 deden we de Cueva del Indio tour. De Cueva del Indio bleek vol vleermuizen te zitten en laten we daar beiden nou niet zo'n fan van zijn, dus het was geen heel groot succes. Wat dan weer wel cool was, was dat we vanaf 5 meter hoog het water in konden springen in de grot en vervolgens de grot uitzwemmen.

 

 

 

Op weg terug van Cueva del Indio had ik het met de chauffeur van de minibus over bungeejumpen en zei ik dat ik dat graag nog een keer zou willen doen. Enthousiast zei hij dat er even verderop een plek was waar je kon bungeejumpen en dat hij daar gerust even kon stoppen. De jongens in het minibusje wilden meteen, maar ik schrok een beetje: ik bedoelde niet vandaag!

Toen we er eenmaal stonden besloot ik er maar gewoon voor te gaan. Ik wilde per se deze reis bungeejumpen en nu had ik de kans! Het moment dat je de diepte in springt is doodeng, maar daarna is het supergaaf!

Het filmpje staat op Instagram:  http://instagram.com/p/q95ut0Nwf8/

 

Dat waren de avonturen in San Gil! Vanavond nemen we de bus naar Santa Marta en na twee dagen chillen beginnen we dan onze vijfdaagse trektocht door de jungle naar Ciudad Perdida!

Bogota

1. Colombiaanse biertjes in la Candelaria * 2, 4, 8 Streetart in Bogota * 3. Ilse die wordt aangevallen door een lama * 5. Ilse & ik op Monserrate * 6. Plaza de Bolivar * 7. Een piepklein deeltje van het uitzicht op Bogota * 9. Ilse met de lokale specialiteit: chocolademelk met kaas erin. Vies!

De eerste twee dagen in Colombia spendeerden we in de hoofdstad. We dwaalden rond door La Candelaria, dronken Colombiaanse biertjes en namen de cable car (lui!) omhoog naar de Monserrate berg om te zien hoe gigantisch Bogota nou echt is (echt heul heul groot). 

Niet alle buurten in Bogota zijn even fraai, maar la Candelaria, waar we ook in een hostel zaten, is heel schattig met gezellige gekleurde huisjes en mooie streetart. Het enige in het straatbeeld waaraan je merkt dat deze stad niet helemaal veilig is, is de politie op elke straathoek. Zelf hebben we gelukkig niets vervelends meegemaakt maar later spraken we locals die allemaal wel een (paar) keer beroofd zijn. 

Wat we hebben gezien van Bogota was leuk, maar we waren toch blij toen we naar onze volgende bestemming vertrokken en konden ontsnappen aan de uitlaatgassen en de 'kou' (Bogota ligt vrij hoog en is daardoor relatief koud voor Colombiaanse begrippen). Tijd om de rest van Colombia te ontdekken!