Over en sluiten

Ik kan schrijven over de muziek die ik luister, de boeken die ik lees, of over hoe ik steeds nieuwe dingen blijf ontdekken in Boedapest en onherroepelijk verliefd aan het worden ben op de stad. Ik kan schrijven over de dingen die me verbazen over Hongaren, over al het fijne bezoek dat ik al heb mogen ontvangen en dat nog gaat komen en over de lieve mensen waarmee ik bevriend ben geraakt. Ik kan schrijven over hoe ik het studeren heb herontdekt (al duurde het wel even) en er van geniet om weer dingen te leren en uitgedaagd te worden. Ik kan schrijven over dat ik het reizen soms zo intens mis, maar dat ik ook zin heb om weer in Amsterdam te gaan wonen. En bovenal kan ik hele verhalen schrijven over hoe het tegelijkertijd fantastisch en vreselijk eng is dat ik geen idee heb hoe mijn leven er over een tijdje uit zal gaan zien en dat er een duizelingwekkend aantal opties zijn. 

Maar ik kan dit ook gewoon in mijn Moleskineboekje schrijven en voor mezelf houden. 

Ik schreef de afgelopen tijd veel, soms zelfs blogposts, maar besloot elke keer om ze niet te publiceren. Hoewel ik hou van schrijven en dat ook nog steeds doe, heb ik het gevoel dat mijn geluk - of ongeluk net zo goed - niet altijd gedeeld hoeft te worden met de hele wereld (niet dat de hele wereld mijn blog leest, maar je begrijpt mijn punt). 

Het internet staat vol mooie verhalen van dappere, grappige en leuke mensen en ik lees ze graag en leef en droom mee. Maar mijn verhaal is het mijne en eigenlijk vind ik het heel fijn om het voor mezelf te houden. Daarom betekent dit voor nu het einde van mijn blog. Wie weet pak ik het ooit weer op. Of misschien schrijf ik wel honderd boekjes vol met verhalen die niemand ooit zal lezen. 

Wise Words #21

Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting "Holy shit, what a ride!"

- Unknown

LEEF

Daar zit ik dan, in een restaurant in Colombia aan een pasta pesto en een wijntje om mijn laatste maand reizen in te luiden. De jazzmuziek klinkt zachtjes op de achtergrond. Ik geniet. 

Maar ook denk ik na over waar heel Nederland over nadenkt: de slachtoffers van vlucht MH17.

We maken ons kwaad, willen dat de lichamen zo snel mogelijk en zonder gezeur naar Nederland komen. En terecht. 

We hebben verdriet, lezen de verhalen, slikken de tranen weg en vloeken in onszelf. Dit had nooit mogen gebeuren. En terecht. 

We moeten kwaad zijn, mogen verdrietig zijn. Maar ik denk dat we het verschuldigd zijn aan alle slachtoffers om hier ook een les uit te trekken.

LEEF.

Ga naar buiten, verdwaal, zie de zonsopkomst en zie de zon weer ondergaan, zoek het avontuur, wees onbevreesd, drink een glas wijn, dans alsof er niemand kijkt, omhels je vrienden, kus je geliefde, zing, nee schreeuw! een liedje en LEEF. 

Want we weten nu meer dan ooit, het kan zomaar voorbij zijn.

Lisanne Froon & Kris Kremers

Normaal hou ik ervan om lekker in mijn eigen reiscoconnetje te verkeren als ik in het buitenland ben en negeer ik het Nederlandse nieuws. Deze reis is dat toch iets anders. Nadat Lisanne en Kris verdwenen vroegen veel mensen wat ik er van vond en of ik nog steeds ging. Natuurlijk ging ik nog steeds, maar het blijft toch wel in je hoofd spoken, twee meisjes van mijn leeftijd die een soortgelijke reis maken (al ga ik niet naar Panama) en verdwijnen. Daarom checkte ik toch bijna dagelijks het Nederlandse nieuws. 

Hoewel het onwaarschijnlijk was dat de meisjes nog leefden kwam het toch hard aan toen ik las dat het gevonden weefsel van Lisanne Froon blijkt te zijn. Wat de reis van hun leven moest worden werd een nachtmerrie. Voor hunzelf, hun familie en al hun vrienden. Ik kan alleen maar hopen dat de nachtmerrie voor hun niet te lang geduurd heeft. 

Rust zacht. 

Een fijne week

Fijne dingen: de posters bij Art Unlimited aan de Keizersgracht * Zonnig Amsterdam Oud West (en dat ik erin woon) * Verjaardagsappeltaart * Dat ik in juni naar Best Kept Secret festival ga * Lunchen met een vriendinnetje dat ik al héél lang niet gezien had * Een heel mooi concert van Janne Schra in Haarlem * Een papa die plankjes voor me ophangt * Een felicitatie van oma via Facebook (hoe cool is dat!)

(mijn hoofd heb ik overgeslagen, omdat ik dat nou niet echt een fijn ding vind maar nog een negende foto nodig had om de collage af te maken)

Wat ook fijn was maar waar ik geen foto van heb: eindelijk weer een keer dansen in Paradiso! En dat als ik het opper dezelfde mensen altijd meteen ja zeggen en dat het ons nu ook lukte om nog twee meiden over te halen en dat er in Paradiso een man was die precies leek op de schoonmaakmeneer in de clip van Lonely Boy en dat ie ook net zo hard in zijn eentje stond te hossen. 

2012

Het jaar waarin ik zes landen bezocht waar ik nog nooit eerder was geweest: Tsjechië, Hongarije, Zweden, Denemarken, Letland en Noorwegen. 

Het jaar waarin ik een droomreis naar Lapland maakte en ook nog eens het Noorderlicht zag. 

Het jaar waarin ik hele fijne concerten bezocht: The Vaccines, Blaudzun, Florence + The Machine, Moss, Spinvis, Ed Sheeran, Patrick Watson, Dry the River en Marcus Foster. 

Het jaar waarvan ik het eerste deel in mijn fijne appartementje in Amsterdam Oud West doorbracht en ongeduldig afwachtte tot ik Amsterdam een semester mocht verruilen voor Göteborg. En ook al heb ik er jaren van gedroomd, het overtrof alles wat ik me erbij had voorgesteld. Zweden werd mijn tweede thuis en ik maakte fantastische vrienden van over de hele wereld en we feestten tot we er (bijna letterlijk) bij neervielen. Maar behalve feesten hielden we talloze diners en gezellige avonden, bezochten we naburige stadjes en de archipelago van Göteborg, vierden we kerst, hielden we 'fika' in elk cafeetje in de stad, gingen we met zijn vijfentwintigen naar de bioscoop, probeerden we vergeefs Zweeds te leren, studeerden we (zo af en toe) in de mooiste bibliotheken van Göteborg en reisden we door heel Scandinavië. 

O 2012, je bent me d'r eentje. Net als altijd zaten er vierentwintig uren in een dag en zeven dagen in een week en toch vloog je voorbij. Het liefst zou ik nog een tijdje blijven hangen, maar we gaan op naar 2013. Ik weet zeker dat ik met heimwee op dit jaar terug ga kijken. Zonder twijfel kan ik zeggen dat dit het beste jaar van mijn leven was. 

Ik zou vandaag dus kunnen zien als de laatste dag van het jaar van mijn leven, maar ik zou het ook kunnen zien als een uitdaging. Een uitdaging om volgend jaar nóg beter te maken. 

Een jaar met nog meer liefde en vriendschap, nog meer muziek en concerten, nog meer reisjes, nog meer avontuur. Klinkt onmogelijk? Let maar eens op... 

hoi november

Ken je dat gevoel? Dat je je de hele tijd belachelijk blij voelt van binnen om alles wat komen gaat? En dat je de hele tijd zin hebt om te giechelen? Dat gevoel, dat heb ik nu. Alle tentamens zijn voorbij en gister hebben we alles eruit gefeest. Eindelijk was er tijd om iedereen weer te zien en om weer te feesten zoals alleen Erasmus studenten dat kunnen. Annaleena had hetzelfde gevoel en af en toe keken we elkaar aan en barstten we in lachen uit om elkaars extreem blije gezicht. Ik ga alweer de derde maand van mijn tijd in Zweden in en het wordt alleen maar beter en beter. Ik wou dat dit nooit zou eindigen.

Over wensen en dromen

Als alles goed gaat (*wishful thinking*) haal ik in juli van dit studiejaar mijn Bachelordiploma. Ik ben dan net 21. Keurig op mijn 18^e mijn gymnasiumdiploma gehaald en netjes in drie jaar mijn Bachelor afgerond.

Nu ik in het buitenland studeer kan ik mijn leven en studie in Nederland vanaf een afstandje bekijken, maar in plaats van het geven van de verlangde helderheid, ben ik eigenlijk alleen nog meer in de war. De opties lijken eindeloos en welke de juiste is, is me een raadsel.

Een paar dingen vallen me hier op. Ten eerste: ik ben jong. Bijna alle Zweedse Master studenten zijn 24 jaar of ouder, omdat ze eerst hebben gereisd voordat ze begonnen met studeren of bezig zijn aan hun tweede, derde of vierde studie. In Zweden kan dat gewoon, omdat je amper collegegeld betaalt en ‘langstudeerboete’ en ‘instellingscollegegeld’ woorden zijn die niet bestaan in het Zweeds. 

Maar het belangrijkste: ik wil zo graag reizen. De wereld zien. Avonturen beleven. Hopeloos verdwaald raken in een vreemd land waar ik de taal niet spreek en de cultuur niet ken. Ik wil zien hoe het er aan de andere kant van de wereld uitziet. 

Bovendien weet ik nog niet welke Master ik wil gaan doen. Dus ik vraag mezelf af: wat is wijsheid? Een jaar werken en reizen? Een nadeel is dat bang ben dat ik het studeren ga missen en dat ik geen leuk en uitdagend baantje kan vinden met enkel een Bachelordiploma op zak. En wie weet wat voor fratsen de nieuwe regering uit gaat halen met de studiefinanciering volgend jaar... Maar moet ik dan komend jaar een Master kiezen die me 'wel leuk' lijkt en erop vertrouwen dat ik de juiste keuze maak? 

Zo veel hersenkronkels, zo veel dromen en zo veel vragen. Maar in plaats van antwoorden, bedenk ik alleen maar meer vragen. Aan de ene kant duizelt het me, al die mogelijkheden en niet weten waar ik voor moet kiezen. Maar aan de andere kant denk ik: waarom niet de tofste kiezen en daar vol voor gaan? Never try, never know right?

Collect moments // not things

Kopenhagen was een aaneenrijging van fijne momenten. 

's Avonds op het terras zitten bij een verlichte fontein terwijl een straatmuzikant liedjes van de Beatles speelt. Fijne gesprekken over liefde en leven. Een café vinden met de beste coverband van Kopenhagen. Een vreugdedansje doen omdat biertjes veel goedkoper zijn dan in Zweden. De slappe lach krijgen als je erachterkomt dat Jeroen zijn hele leven dacht dat de Beatles Hey You zongen in plaats van Hey Jude. Per toeval een studiegenoot uit Amsterdam tegenkomen op straat. Ontbijten in het hostel met Bon Iver aan. Uitleg vragen over het ontstaan van hippiedorp Christiania aan een inwoner en vervolgens een prachtig verhaal te horen krijgen. Een uur lopen om het beeld van de kleine zeemeermin te zien en dan heel hard lachen omdat het echt niks voorstelt. Levend origami doen met je lichaam om te kunnen slapen in de bus en uiteindelijk opgeven en de postkaarten die je in Kopenhagen hebt verzameld beschrijven. Er de volgende ochtend achter komen dat je toch niet zo wakker was als je dacht omdat je op sommige kaarten totaal niet kloppende zinnen hebt geschreven. Het gevoel van thuiskomen in Göteborg. 

Wat ik vanmiddag in mijn dagboek schreef

27 augustus 2012, 14:30

Ik werd wakker in een door de zon verlichte kamer en toen ik uit het raam keek, zag ik een strakblauwe lucht. Ik besloot er in mijn eentje op uit te gaan, want dit is het perfecte weer om rond te dwalen door de stad en foto's te maken. Het is te merken dat Göteborgs Universitet de grootste universiteit van Scandinavië is, want overal zie je groepjes studenten. 

Nu zit ik op een zonnig terrasje in het schattige Haga district met de grootste kanelbullar ever en een cappucino: mijn eerste fika. When in Sweden do as the Swedes right? Ik krijg al een beetje overzicht op hoe de stad in elkaar zit en begin me nu al thuis te voelen. Blijkbaar straal ik dat ook uit, want ik ben meerdere keren aangesproken door andere buitenlandse studenten om de weg te vragen (al heeft mijn blonde haar er misschien ook iets mee te maken). De stad is prachtig, vooral nu het weer zo perfect is. 

Vlak voor ik wegging stuurde Joram naar me dat het leven me toelacht en dat begin ik nu meer dan ooit te beseffen: ik ben een gelukkeling. 

Zomervakantie dag 1

Zon, Vondelpark, vers fruit en muffins van de markt, fijn leesvoer.

Lachen en eindeloos kletsen. Pannenkoeken bakken en opeten op het balkon en pas naar binnen gaan als we allebei koude voeten hebben.

Van mij mag het altijd zomer blijven.

Zomer

Eindelijk zomervakantie!

Het was best een turbulent jaar. Ik ben op mezelf gaan wonen in Amsterdam, begonnen met het Honours Programme, midden in het seizoen gestopt met volleybal (na meer dan tien jaar!), met Extensus naar Londen en Oxford geweest, met Aureus een week naar Praag, ik heb mijn exchange semester geregeld, het Graduation Event van het Honours Programme georganiseerd, heel veel feestjes gevierd en heel veel nieuwe vrienden gemaakt. Maar ik heb ook keihard gestudeerd, dat zeker.

En nu eindelijk tijd voor zon, het Vondelpark, strand, terrasjes, nog meer feestjes en vrienden. 

Leve de zomer! 

Streetart

De straatfilosoof lijkt me de laatste tijd overal te achtervolgen

20

Praag was ook de stad waar ik 20 werd. Om 12 uur 's nachts werd ik in club Karlovy Lázně (een gigantische club met 5 verdiepingen) opgetild en toegezongen, waarna ik op elke verdieping mijn verjaardag gevierd heb.

Zo ben ik officieel de wereld van de tiggers toegetreden en tevens het decennium waarin ik (hopelijk):

* Ga studeren in Zweden

* Mijn bachelor diploma haal

* Mijn master diploma haal

* Een master in het buitenland doe

* Veel meer van de wereld zie

* En, hopelijk, de liefde van mijn leven vind. 

En wie weet wat de komende 10 jaren nog meer gaan brengen. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Bring it on!