Wise words #27

Wise words #27

You can travel. You just don’t want it enough. 

You want a degree or a well-paying job or to stay in your comfort zone more. This is fine, if it’s what your heart desires most, but please don’t envy me and tell me you can’t travel. 

You’re not in a famine, in a desert, in a third world country, with five malnourished children to feed. You probably live in a first world country. You have a roof over your head, and food on your plate. You probably own luxuries like a cellphone and a computer. You can afford the $3.00 a night guest houses of India, the $0.10 fresh baked breakfasts of Morocco, because if you can afford to live in a first world country, you can certainly afford to travel in third world countries, you can probably even afford to travel in a first world country. 

So please say to me, “I want to travel, but other things are more important to me and I’m putting them first”, not, “I’m dying to travel, but I can’t”, because I have yet to have someone say they can’t, who truly can’t. 

You can, however, only live once, and for me, the enrichment of the soul that comes from seeing the world is worth more than a degree that could bring me in a bigger paycheck, or material wealth, or pleasing society. 

Of course, you must choose for yourself, follow your heart’s truest desires, but know that you can travel, you’re only making excuses for why you can’t. And if it makes any difference, I have never met anyone who has quit their job, left school, given up their life at home, to see the world, and regretted it. None. 

Only people who have grown old and regretted never traveling, who have regretted focusing too much on money and superficial success, who have realized too late that there is so much more to living than this.
 

–Blogger, Susanna Cole.

Wise words #26

That many had ventured farther and done so in finer style bothered me not. My journey was my own and I found it to be quite spectacular.

- Markus Pierson

Van rechts naar links: Argentinië, Brazilië, Chili, Bolivia, Peru, Colombia. 

Het einde in zicht

Het einde van mijn reis nadert en ik denk terug aan wat ik allemaal heb gezien, gedaan en beleefd en aan de mensen die ik heb ontmoet. Ik onderdruk de stem van Bill Medley die in mijn hoofd 'I've had the time of my life' zingt, maar ik kan niet ontkennen dat dit een van de beste tijden van mijn leven was.

Toch heb ik ook wel weer zin om naar huis te gaan. Ik zou makkelijk nog een tijdje door kunnen reizen, maar ik ben blij dat ik naar huis ga op een punt waarop ik nog steeds geniet van alles wat ik zie en doe en nog steeds onder de indruk ben. Sommige mensen die ik tegenkwam op reis waren al zo lang aan het reizen dat ze bij dingen waar mijn mond open viel van verbazing, mopperend mompelden dat ze dat ergens anders al een keer beter of mooier hadden gezien. 

Ik heb een fantastische tijd gehad, zonder twijfel. Ik ben verliefd geworden op dit continent en weet zeker dat dit niet het laatste is wat ik van Zuid Amerika zal zien. Ik heb mensen ontmoet die vrienden werden en waarmee ik altijd contact zal houden en ik heb herinneringen gemaakt die ik nooit zal vergeten. 

Nu is het tijd om naar huis te gaan en verruil ik, na acht dagen in Nederland, mijn backpack voor een koffer en vertrek naar Boedapest voor het exchange semester van mijn master (CEMS/International Management). Het zal even wennen worden, van ultieme vrijheid naar een hardcore master, maar ik ben klaar voor de uitdaging. 

Medellin

Kilroy had ons afgeraden om naar Medellin te gaan. Véél te gevaarlijk. En bovendien is er niks leuks. Als we aan andere backpackers vroegen wat hun favoriete stad in Colombia was, kwam er echter vrijwel altijd Medellin uit, dus we besloten toch te gaan. 

Er zijn nog heel weinig toeristen in Medellin, omdat het dus nog steeds bekend staat als heel gevaarlijk en een drugsstad, maar dit is allang niet meer zo. De veiligheid in deze stad is de laatste jaren dramatisch verbeterd. De ergste delen van de stad zijn omgebouwd tot veilige, goed verlichte, openbare plekken en in de sloppenwijken worden bibliotheken gebouwd om de jongeren die normaal geen andere keuze hadden dan een wapen te kopen en bij een gang te gaan, nu kunnen studeren in de bibliotheek. Natuurlijk, er is nog steeds cocainehandel, maar er zijn niet meer zulke heftige gevechten als vroeger die ook onschuldige burgers slachtoffer maken. Natuurlijk moet je ook nog steeds uitkijken waar je naartoe gaat, je goed laten informeren en niet zomaar wat ronddwalen en niet 's avonds laat door het centrum gaan lopen, maar dat geldt eigenlijk voor alle grote steden in Zuid Amerika (en dat geldt ook voor toeristen in Amsterdam). 

Je ziet dat de inwoners van Medellin blij zijn, maar het is nog een voorzichtige blijheid. Nog niet zo lang geleden waren ze bang om de deur uit te gaan, omdat er overal autobommen ontploften en schietpartijen waren. Ze zijn dit nog niet vergeten. Ze zijn ook heel trots op hun stad en verwelkomen toeristen met open armen. Regelmatig werden we op straat aangesproken en welkom geheten in Medellin. 

De beste manier om wat te weten te komen over de geschiedenis van de stad is door de Real City free walking tour te doen. Ik heb heel wat free walking tours gedaan in Zuid Amerika (die zijn gebaseerd op fooien: je geeft achteraf wat jij vindt dat het waard is en wat binnen jouw budget ligt), maar dit was echt de beste tot nu toe. Hrnan, de gids, studeerde screenwriting en dat is te merken. Hij kan prachtig over Medellin vertellen en vertelt ook de dingen en neemt ons mee naar de plekken die de inwoners van Medellin eigenlijk liever verborgen houden voor toeristen. We eindigden bij twee beelden van de beroemde artiest Botero. De linker zit vol gaten, want in 1995 ontplofte er een bom dat in het beeld verschuild zat en 30 onschuldige burgers het leven ontnam. Diverse cocaine gangs en guerrilla groeperingen eisten de verantwoordelijkheid op, maar het is nooit duidelijk geworden wie de daders waren. Botero schonk een nieuw beeld, de rechter, maar vroeg of de oude kon blijven staan, opdat men niet zou vergeten wat er gebeurd was. Tegenwoordig zijn deze twee beelden het symbool voor oud en nieuw Medellin. Oud en onveilig Medellin, waar iedereen in gevaar was en nieuw mooi Medellin, dat veilig is en mooi. 

Ons hostel was in el Poblado, een wijk voor de wat rijkere Paisa en expats. De wijk zit vol met leuke restaurantjes en veel te leuke winkeltjes waar we veel te veel hebben gekocht (ach ja, mag ik eindelijk, na drie maanden inhouden omdat ik het allemaal op mijn rug moest dragen). Ik kocht een zonnebril, een tasje, een blouseje en twee posters van een artiest uit Medellin. 

Het was maar goed dat we niet langer bleven, want dan hadden we echt al ons geld uitgegeven aan winkelen. 

Reizen: de ultieme anti stress therapie

Voordat ik vertrok was ik - op z'n zachtst gezegd - een beetje gestrest. Ik zat in mijn tussenjaar maar had iets te veel hooi op mijn vork genomen: een Spaans minor, een bestuursjaar bij Extensus, drie keer in de week volleyballen en minstens drie à vier dagen (van 9 à 10 uur) in de week werken. Ondertussen wilde ik ook nog een leuke vriendin/dochter/zus zijn. 

Ik bleef doorgaan want ik moest genoeg geld verdienen voor mijn reis, moest mijn Spaans certificaat halen om toegelaten te worden voor mijn master, mocht mijn team niet teleurstellen door niet op te komen dagen en moest alles voor vertrek zo goed mogelijk achterlaten voor mijn medebestuur en opvolger. 

De week van vertrek was ik nog druk in de weer en ik had amper tijd voor voorpret, inlezen of bedenken wat ik eigenlijk allemaal mee ging nemen (en thuis ging laten vooral).

Toen ik eenmaal in het vliegtuig stapte voelde ik een grote opluchting. Eindelijk. Weg van alles. Weg van de stress en weg van veel te veel uren in een dag willen (MOETEN) stoppen.

De stress was echt niet van de een op de andere dag weg, het nam tijd en ik moest me er ook bewust mee bezig houden. 'Loop eens rustig', werd me in het begin maar al te vaak gezegd door medebackpackers, 'we hebben toch geen haast?'. Helemaal waar, maar dat moordende stresstempo zat er helemaal in geprogrammeerd, want altijd was ik onderweg, altijd had ik haast. In het begin was ik ook nogal neurotisch in mijn Lonely Planet aan het lezen en routes aan het uitstippelen, want ik MOEST al die dingen doen. 

Van wie eigenlijk? Vroeg ik me op een gegeven moment af. Als ik lekker de hele dag niks wil doen, dan doe ik dat toch? Niemand die me met opgetrokken wenkbrauwen aan zal kijken. Het enige wat moet is relaxen en het naar m'n zin hebben. 

Toen ik me dat realiseerde begon het ontstressproces. Ik was alleen in Zuid Amerika en kon gaan waar ik wilde en doen waar ik zin in had. Het klinkt raar, maar als je na een jaar van alleen maar dingen moeten opeens kan bedenken waar je nou eigenlijk zelf zin in hebt, is dat nog best lastig. Maar nu ben ik er een kei in geworden. Ik doe elke dag alleen waar ik die dag zin in heb en doe ook grote delen van de dagen niets anders dan een beetje rondslenteren, een koffietje drinken in een cafeetje en naar mensen kijken die het allemaal wel heel druk hebben. Ik geniet van de rust in mijn hoofd, die doorwerkt in mijn lichaam. Mijn schouderspieren zijn niet meer gespannen, ik loop weer rechtop zonder er bij stil te hoeven staan en heb nooit meer hoofdpijn. 

Reizen is voor mij dus de ideale anti stress therapie. Je bent in een totaal andere omgeving zonder alle standaardroutines en verplichtingen. Zonder verwachtingen van anderen. De mensen die ik ontmoette kenden me nog niet, dus ik kon zijn wie ik wilde zijn en nog belangrijker, wie ik echt ben. Niet dat ik in Amsterdam nou zo anders doe dan ik ben, maar ik vind mezelf toch een significant minder leuk en attent persoon als ik gestrest ben.

Nu is het bijna tijd om naar huis te gaan en vraag ik mezelf af: zal ik meteen weer meegesleurd worden door stress of zal ik dit vast kunnen houden? Hoe kan ik daarvoor zorgen? Als iemand het antwoord heeft... 

Wise words #23

Traveling is a brutality. It forces you to trust strangers and to lose sight of all that familiar comfort of home and friends.You are constantly off balance. Nothing is yours except the essential things: air, sleep, dreams, sea, the sky - all things tending towards the eternal or what we imagine of it.

-  Cesare Pavese

De kleine dingen

Omdat ik al zo veel moet vertellen over de grote dingen die ik hier mee maak, vergeet ik soms helemaal om iets over de kleine dingen te vertellen die het reizen óók zo ontzettend leuk maken.

Over het genieten van het slapen zonder sokken omdat we éíndelijk in een warm hostel slapen na Uyuni, over mensen die zomaar hulp aanbieden als ik lichtelijk verward naar m'n kaart aan het kijken ben, over het gezellige Boliviaanse muziekje dat speelt in de krakkemikkige bus waarin ik zit op weg naar de volgende bestemming, over kindjes in Bolivia die me met open mond aanstaren omdat ik zo groot (ja, ik ben daar met m'n 1,68 gigantisch) en blond ben, over de bus die de hele tijd moet toeteren zodat de lama's van de weg afgaan, over merken dat mijn Spaans stukje bij beetje beter wordt, over mensen tegenkomen die ik al ken van een eerder hostel in een andere stad in een ander land, over het liggen in een hangmat en me bedenken wat ik toch een ontzettend geluk hebt dat ik deze reis kan maken, over de prachtige sterrenhemels die ik zag in Uyuni en de Pampas, over iemand hebben om al die momenten mee te delen die ik nog maar net heb leren kennen maar die ik voor mijn gevoel al zo goed ken en waarmee ik al zo veel heb gedeeld, over gaan slapen met junglegeluiden op de achtergrond en wakker worden door de apen, over de dagen dat ik niets doe dan een beetje rondslenteren in de stad, over verdwalen en dan opeens in een prachtige buurt terechtkomen, over drie grote stoere jongens die me vragen met wie ik reis en me vol bewondering aanstaren als ik zeg dat ik alleen reis en me vertellen dat zij dat nóóit zouden durven, over een oud stelletje in Machu Picchu dat me vertelt dat ze zullen blijven reizen tot ze allebei in een rolstoel zitten, over Ilse die dropjes voor me heeft meegenomen, over maar 5 stappen hoeven zetten vanaf ons hostelbed in Santa Marta om het zwembad in te duiken, over nieuwe fruitsoorten proeven waar ik nog nooit van gehoord had, over mooie gesprekken over reizen, de liefde en de wereld, over voor altijd willen blijven reizen maar toch ook zo veel redenen te hebben om uiteindelijk weer naar huis te komen. 

                            

Cartagena

1. & 4. de kleurige Cartageense huizen, 2. Cafe Havana, 3. Overal vind je deze vrouwtjes die vers fruit en fruitsappen verkopen. De mand dragen ze zonder moeite op hun hoofd! 

Cartagena is misschien wel Colombia's mooiste stad met zijn prachtige koloniale huizen en gebouwen. En ook de heetste. Overdag is het hier ergens in de 40 graden en het is ontzettend vochtig, dus alles wat we deden ging op een slakkentempo om niet te oververhit te raken. Het ene straatje is nog mooier dan de ander, overal hebben de huisjes de mooiste kleuren en bloemen. 

Maar de stad die er zo mooi en gezellig uitziet heeft een vreselijke geschiedenis. De stad was een van de belangrijke handelsposten voor Afrikaanse slaven en ook bevond zich hier het Spaanse 'paleis van de inquisitie', waar mensen gestraft werden voor hun ketterijen. We bezochten het paleis en probeerden te ontcijferen welk martelwerktuig welk lichaamsdeel op welk manier martelde. Ik heb er veel Spaanse woorden bijgeleerd die dag: verbrijzelen, pletten, breken, enzovoorts... 

Gisteravond bezochten we cafe Havana, een van de bekendste salsaclubs van Cartagena. Er speelde een fantastische salsaband en overal dansten de Colombianen vol passie de salsa. Vele deden een poging het ons, houterige Hollanders, te leren, maar tevergeefs. Hopelijk kunnen we in Medellin een lesje nemen... 

Santa Marta

De dagen voor en na Ciudad Perdida waren we in Santa Marta en besloten we het rustig aan te doen. We zaten in een heerlijk hostel met zwembad en deden niet heel veel meer dan zwemmen, boekjes lezen, muziek luisteren en grote glazen versgeperste fruitsappen drinken. 

The road less traveled - Ciudad Perdida

Ciuwatte? Ciudad Perdida, letterlijk vertaald de Verloren Stad, is een oude bergstad, rond het jaar 650 opgericht door Tairona indianen. De stad raakte verlaten tijdens de Spaanse overheersing en werd pas in 1972 ontdekt door schatzoekers die de stad plunderden en de spulletjes op de lokale zwarte markt verkochten. Op deze manier kwamen de autoriteiten erachter en vonden de stad in 1975. 

Ciudad Perdida ligt helemaal in het noorden van Colombia. Anders dan Machu Picchu waar je ook gewoon met de bus of trein heen kan, is Ciudad Perdida alleen te voet te bereiken en de trektocht duurt vier of vijf dagen. Er mogen maximaal 100 mensen per dag omhoog naar de ruines (bij Machu Picchu zijn dat er 2500), maar eigenlijk halen ze dit aantal bijna nooit. 

De trektocht ernaartoe is zwaar. Wij hadden een gids van 76 die daar anders over dacht en fluitend voor ons uit de berg op huppelde, terwijl de rest van de groep steunend en kreunend en vooral heel erg zwetend aan het ploeteren was. Het is bloedheet en ontzettend vochtig en op sommige dagen liepen we 7 uur lang. Gelukkig lagen bijna alle kampen aan een rivier waar we als een stelletje kinderen juichend in renden bij aankomst. 's Nachts sliepen we in hangmatten, waar ik alleen de eerste nacht een beetje mee worstelde. We deelden onze hangmatslaaptechnieken en daardoor sliep ik de rest van de nachten heerlijk. Om aan de muggen te ontkomen (het zijn er zooooo veel) en omdat we vaak ook gewoon helemaal kapot waren, lagen we vaak om 8 uur al in onze hangmat met klamboe. Meestal stonden we rond 5 uur op om voor de ergste hitte te kunnen beginnen met lopen. 

Het is niet alleen Ciudad Perdida die de trektocht de moeite waard maakt, de tocht zelf is misschien nog wel het mooiste. Het was alsof we door een aflevering van Discovery Channel heenliepen. We liepen over smalle junglepaadjes en dan opeens weer aan de zijkant van een berg waardoor we prachtige bergen zagen waardoor we omgeven waren. We waadden door rivieren, schuifelden over bergricheltjes en klommen over rotsen. 

Op dag 3 beklommen we de 1800 treden om op de 1300 meter hoge bergrug te komen waar de stad op is gebouwd.  Heel erg indrukwekkend om te zien en de gids had de prachtigste verhalen. 

Op dag 4 kreeg bijna de hele groep last van diarree en werd de trektocht daardoor een stuk zwaarder. Ik voelde me doodmoe en had ontzettende buikkrampen. Gelukkig had ik een hele medicijnkist in mijn backpack (loperamide, ORS, paracetamol), waardoor het nog enigszins vol te houden was, maar we waren maar al te blij toen we weer in ons hostel met zwembad terugkwamen! 

(Omdat ik tijdens de trektocht meestal veel te druk bezig was om foto's te nemen, heb ik eigenlijk weinig foto's van de tocht zelf, afgezien van het indianendorpje waar we voorbij kwamen. Met het meisje links op de foto ruilde ik mijn armbandje voor een van haar kettinkjes.)

Wise words #22

We travel, initially, to lose ourselves; and we travel, next, to find ourselves. We travel to open our hearts and eyes and learn more about the world than our newspapers will accommodate. We travel to bring what little we can, in our ignorance and knowledge, to those parts of the globe whose riches are differently dispersed. And we travel, in essence, to become young fools again- to slow time down and get taken in, and fall in love once more.

Pico Iyer

Wise Words #21

Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting "Holy shit, what a ride!"

- Unknown

Alleen reizen

Vandaag is de laatste dag dat ik in mijn eentje reis. Vanavond stap ik in het vliegtuig naar Bogota en morgen haal ik Ilse in Bogota op op het vliegveld, voor wat voor mij de laatste maand is van mijn reis en voor haar de enige. Het originele plan was om de hele reis samen te doen, maar Ilse had nog een scriptie te schrijven en ik wilde toch echt drie maanden reizen, dus zo besloot ik uiteindelijk om de eerste twee maanden alleen te reizen. 

Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik in mijn eentje door Zuid-Amerika zou reizen, ik had het beeld dat dat echt niet veilig was voor een meisje alleen (uberhaupt dacht ik dat Zuid-Amerika heel gevaarlijk was, waar ik dat vandaan haalde weet ik niet). Totdat ik andere meisjes sprak die nog jonger en blonder dan ik waren en heel lang in hun eentje door Zuid-Amerika hadden gereisd. Wat zij konden kon ik ook! 

Als ik vertelde dat ik in mijn eentje op reis zou gaan, vroegen de meeste mensen twee dingen:

Ben je niet bang dat je je alleen gaat voelen?

Dat is de grote misconceptie en het grote contrast van reizen: als je alleen reist ontmoet je juist veel mensen. 

Doordat je alleen bent, maak je veel sneller contact met onbekenden en besluit je veel sneller om iets te ondernemen met iemand die je net ontmoet hebt. Elk hostel zit vol met (solo) backpackers, dus als je niet alleen wilt zijn, hoeft het niet! Bovendien maak je ook veel sneller contact met de lokale bevolking. Mensen spreken je veel sneller aan als je in je eentje op een bankje zit te lezen of op je kaart zit te turen dan als je met iemand druk aan het praten bent in een taal die ze niet kennen. 

Als het blijkt te klikken met een andere backpacker kan je altijd besluiten je route aan te passen om een tijdje samen te reizen. Het voordeel is dat je als je op een gegeven moment geen zin meer hebt in die persoon of je even alleen wilt zijn, je gewoon gedag kunt zeggen en allebei de andere kant op kunt gaan. 

Het nadeel is dat je ook vaak gedwongen wordt om afscheid te nemen van mensen waar je het liefst nog veel langer mee zou willen optrekken. Ik heb zo veel leuke mensen ontmoet waar ik een tijd mee heb gereisd maar uiteindelijk zorgen uiteenlopende reisplannen ervoor dat je toch echt afscheid moet nemen. Gelukkig is er Facebook zodat je elkaar nog kan volgen en soms kruisen de paden elkaar later weer (zoals ik opeens mensen waarmee ik in Bolivia had gereisd tegenkwam boven op Machu Picchu montaña!). Bovendien creëer je ontzettend goede excuses om stedentripjes te maken om iedereen te bezoeken. 

Is dat niet gevaarlijk?

Over het algemeen kom je een heel eind als je een goed stel hersens hebt. Als je alleen reist zijn er natuurlijk een aantal dingen waar je rekening mee moet houden en dat geldt niet per se alleen voor meisjes, jongens kunnen net zo goed beroofd worden (oke, het geldt misschien niet voor grote, gespierde Ierse mannen. Ik kwam een Ier tegen die vertelde dat een Peruaantje hem probeerde te beroven. De Peruaan had een mes, maar was 1,50 meter en stond tegenover deze Ier van 2 meter die in lachen uitbarstte, 'are you kidding me' zei en vrolijk doorliep). 

Onderstaande richtlijnen zorgen ervoor dat je over het algemeen heel ver komt zonder problemen. 

1. Zorg ervoor dat je alleen officiële taxi's neemt. 

Lonely Planet heeft altijd wijze raad wat betreft de taxi's in elk land en elke stad. Zorg dat je van tevoren een prijs afspreekt als er geen meter is. Stap NOOIT in een taxi waar meerdere mensen in zitten (behalve in bepaalde steden waar ze speciale vrouwentaxi's hebben, taxi's waar een vrouw mee rijdt voor jouw veiligheid). 

2. Zorg dat het thuisfront weet waar je bent. 

Geef door hoe laat je de bus neemt, waar naar toe en ik welk hostel je verblijft (als je dat al weet). Stel dat er dan wat gebeurt, dan weten ze thuis in ieder geval waar je ongeveer bent. 

3. Vertrouw je instinct. 

Voelt een persoon met wie je praat niet goed? Eindig het gesprek en loop weg. Voelt een straat niet veilig? Loop een blokje om. Better safe than sorry. 

4. Bereid je voor. 

Zorg ervoor dat je weet welke delen van de stad waar je heengaat veilig en onveilig zijn en probeer ervoor te zorgen dat je nooit in je eentje 's nachts over straat hoeft. Zo zorg ik er bijvoorbeeld altijd voor dat ik een bus neem die overdag aankomt. Er is geen makkelijker slachtoffer dan een meisje met een backpack in het donker in een stad die ze niet kent. 

5. Schat de situatie in. 

Kan je hier je dure camera/iphone uit je zak halen om een foto te maken of beter van niet?  

6. Ken de trucjes. 

Er zijn een aantal trucjes die veel worden gebruikt in bepaalde landen. In Argentinië en Bolivia morst iemand bijvoorbeeld iets op je en vervolgens komt er iemand anders die je helpt met schoonmaken, soms een heel lief oud vrouwtje, en die ongemerkt alles uit je zakken jat. Als je in een restaurant of café zit en je tas op de grond of op de stoel ligt, maken mensen soms ergens herrie zodat je die kant uitkijkt en vervolgens is je tas weg. Verder worden er vaak tassen uit het rek in de bus gejat. Zorg er dus voor dat je altijd je tas in de gaten houdt, of dat je hem ergens aan vastmaakt. Ik heb een kabelslot waarmee ik mijn tas altijd aan het rek vastmaak. 

7. Draag je waardevolle spullen op je lichaam of stop ze in een kluis.

Hoe lelijk een moneybelt ook is, ik draag hem altijd als ik mijn bankpasjes en paspoort bij me heb. Zeker als je wilt slapen in de bus is het belangrijk om al je waardevolle spullen op je lichaam te hebben. Als je paspoort en bankpasjes gejat worden heb je écht een groot probleem.

Verder neem ik als ik de stad in ga zo min mogelijk waardevolle spullen mee. Als ik genoeg geld heb, laat ik mijn bankpasjes in het kluisje en ik heb alleen een kopie van mijn paspoort bij me. 

8. Zorg ervoor dat je de taal (in ieder geval een beetje) spreekt

Zodat je kan communiceren, om hulp kan vragen en mensen je minder makkelijk kunnen afzetten. Je komt veel meer streetwise over en mensen zullen je veel minder af proberen te zetten (de Gringo price is altijd hoger dan de lokale prijs) als je Spaans spreekt. Als je lastiggevallen wordt door straatverkoper of bedelaars is het overigens beter om te doen alsof je geen Spaans spreekt. Gewoon wat in het Nederlands zeggen, dan haken ze gauw af. 

9. Vraag om hulp als je het nodig hebt

De meeste mensen in Zuid-Amerika zijn ontzettend lief en behulpzaam, soms vroegen mensen zelfs of ze me konden helpen alleen maar om het feit dat ik blond was! Wat ik overigens ook als discriminatie op zou kunnen vatten, maar ik vat het maar op als een lief gebaar. 

Zuid-Amerika is een ideaal continent om in je eentje te bereizen. De bussystemen zijn makkelijk, je kan redelijk snel wat van de taal oppikken en ze spreken op bijna het hele continent dezelfde taal, de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam en over het algemeen is het in de meeste landen, anders dan de algehele opvatting onder Nederlanders, heel veilig zolang je je gezonde verstand gebruikt. 

Ik heb me deze hele reis eigenlijk nooit alleen gevoeld en heb me zelden onveilig gevoeld. Bovendien leert alleen reizen je ontzettend veel. Over de wereld maar vooral over jezelf. Meer daarover in een volgende blogpost!

Wise words #20

Is er ergens op de wereld nog iemand bezig met het uitvinden van een teleporteermachine? Hoewel ik het enorm naar mijn zin heb en ik het liefst oneindig zou kunnen reizen, mis ik mijn familie wel. Het nadeel van een tijdje reizen is dat je altijd belangrijke dingen mist: vaderdagen, verjaardagen, verhuizingen en andere dingen. Gelukkig is er Skype en Whatsapp, maar dat neemt niet weg dat ik mezelf soms voor heel eventjes terug zou willen kunnen teleporteren. Gewoon voor een knuffel en om even samen te juichen over de blije dingen en samen verdrietig te zijn over verdrietige dingen. 

De mooiste zonsondergang

Tijdens het uploaden van mijn foto's van mijn usb stick naar Dropbox (normaal neem ik daar nooit de tijd voor, maar ik zit in een heel saai hostel waar iedereen al in bed ligt, dus ik heb toch niets beters te doen), kwam ik erachter dat ik de foto's van de mooiste zonsondergang ooit nooit op mijn blog gezet heb, dus bij deze. Dit was in San Pedro de Atacama tijdens de Valle de la Luna tour en ik nam deze foto's met mijn waardeloze cameraatje van meer dan vier jaar oud en heb ze niet bewerkt. Moet je je eens voorstellen hoe mooi het in het echt was... 

Afscheid & Cusco

La Paz * Copacabana * Isla del Sol * Isla del Sol * Chillen op een dakterras in Copacabana * Een van de laatste foto's met Charlotte * Arequipa * Cusco * Kanelbulle, koffie en dagboek

Charlotte en ik namen gisteravond, na zes weken samen reizen, op het busstation afscheid. Zij ging van Arequipa rechtstreeks naar Lima om vanaf daar met een vriendin door Peru te reizen en ik nam de bus naar Cusco. Heel gek om na zo lang samen reizen afscheid te nemen en alleen verder te gaan. Ik heb samen met haar superveel beleefd: we zagen de Iguazu watervallen, we gingen van Argentinië naar Chili naar Bolivia naar Peru, we zagen samen de zoutvlaktes en de mooiste sterrenhemel ooit, ik zorgde voor haar toen zij ontzettend last had van hoogteziekte (en toen ze ontzettend ziek was van een kater) en zij zorgde voor mij toen ik voedselvergiftiging had en dwong me weer te eten toen het nodig was maar ik niet wilde. We vlogen samen naar de Boliviaanse jungle, zwommen samen met roze dolfijnen en overleefden samen de ergste vlucht van ons leven (´at least we´ve seen Iguazu Falls´ zei ze toen het vliegtuig neer leek te storten). 

Vandaag kocht ik mijn ticket voor Machu Picchu voor komende zondag (die World Cup finale kan me nu toch gestolen worden) en verkende ik voor het eerst in zes weken in mijn eentje een stad. Ik vond een cafeetje met heerlijke kanelbullar en koffie, kocht ein-de-lijk postkaarten (iets met uitstelgedrag) en schreef ze in de Cuscaanse zon op het grote plein onder het genot van een grote jugo de papaya. 

Ik voel me eindelijk weer helemaal hersteld van de voedselvergiftiging die ik in La Paz opliep, maar ik blijf voorzichtig met eten. Voorlopig ben ik even vegetariër, al wil ik eigenlijk wel de Peruaanse delicatesse gegrilde cavia proberen. Volgens een schilderij in de kathedraal hier at Jezus tijdens het Laatste Avondmaal zelfs cavia, dus het moet wel lekker zijn.

De Boliviaanse jungle

Ons avontuur in de amazone begon geheel op zijn Boliviaans. In wat eigenlijk een gezinsauto is, moesten we over modderpaden waar een 4x4 jeep nog moeite mee heeft naar het begin van onze pampastour gebracht worden. Onderweg passeerden we tientallen vrachtwagens, auto´s en bussen die vast waren komen te zitten in de modder en ook wij kwamen uiteraard vast te zitten. Hierdoor kwamen we uiteindelijk twee uur later gepland aan bij het begin van onze pampastour en waren we al compleet met modder besmeurd na onze herhaaldelijk gefaalde pogingen de auto uit de modder te duwen. 

Gelukkig ging het vanaf toen een stuk soepeler. We stapten in een gezellig bootje en werden door onze lieve gids Ovi naar onze jungle lodge gebracht. Onderweg zagen we meteen al aapjes, krokodillen en honderdduizend soorten vogels.

Op dag twee gingen we op zoek naar de anaconda, die ik nou niet zo per se wilde vinden omdat ik niet zo´n groot slangenfan ben. Maar na anderhalf uur door een moeras ploegen waarbij het water hoger kwam dan onze laarzen, wilde ik hem toch maar wel vinden want anders hadden we alles voor niets gedaan. Gelukkig werd onze zoektocht beloond en vonden we het gezellige diertje nadat iemand er per ongeluk bijna op stapte.  

Vervolgens gingen we door met het opvissen van mijn andere lievelingsdier: de piranha. Ik bleek fantastisch te zijn in babypiranha´s opvissen, maar ving geen grote. Een aantal anderen in ons bootje hadden meer geluk en mochten de piranha´s daarna tijdens de lunch opsmikkelen. 

Een dag later gingen we even verderop van waar we de piranha´s opvisten zwemmen met dolfijnen. Hoewel gids Ovi ons verzekerde dat er geen piranha´s waren, durfden we er toch niet in te springen, maar zodra de dolfijnen verschenen vergaten we de piranha´s en sprongen we er gauw in. Het waren er vijf en ze bleven meer dan een half uur met ons spelen en ze kwamen zo dichtbij dat we ze konden aanraken! Elke keer dat Charlotte en ik elkaar aankeken grijnsten we als gekken, zo blij waren we. Dit was zeker een van de hoogtepunten van mijn reis tot nu toe!

 

Death Road

´Wanneer is er voor het laatst iemand overleden?´ vroeg ik voor de grap toen ik me inschreef voor een mountainbiketocht op de Death Road. 

´Vorige week´, antwoordde de gids zonder een spier te vertrekken. 

Oh, top. 

In 2006 kwam men erachter dat er jaarlijks zo´n 500 a 600 mensen omkomen op de Yungas Road, die nu beter bekend is als Death Road. De eenbaansweg is 64 kilometer lang, heeft geen vangrails en er zijn kliffen van 600 meter hoog. Omdat reizigers nou eenmaal houden van een risicootje is het enorm populair om met een mountainbike naar beneden te scheuren.

Omdat ik wel graag mijn leven in eigen handen wilde hebben, ging ik voor het duurste bedrijf (Gravity) dat alleen maar mountainbikes gebruikt die minder dan een jaar oud zijn (en ze daarna aan de andere bedrijven verkoopt), zodat ik zeker wist dat de remmen goed zouden functioneren. En dat deden ze, ik heb het overleefd! 

Voor je Death Road opgaat oefen je alvast op een stuk met een normale weg en vangrails en dan is het tijd voor het echte werk en ga je de ruige Death Road op. Er zijn wel verhalen over toeristen die de klif afrijden en overlijden, maar die waren allemaal bezig met hun GoPro of camera, wat gewoon niet heel slim is als je steil naar beneden fietst op een weg zonder vangrail. Omdat ik zo gefocust was op zo hard mogelijk naar beneden scheuren zonder de klif af te fietsen vergat ik soms bijna om me heen te kijken naar de prachtige omgeving, maar gelukkig stopten we af en toe zodat we even om ons heen konden kijken. 

Eenmaal beneden proostten we op het feit dat de hele groep het overleefd had (al was er een onhandige Italiaan die drie keer aardig hard onderuit ging) en reden we veilig met de auto moe en tevreden terug naar het hostel. 

   

Uyuni

Na bijna een maand waardeloos wifi, zelfs in internetcafé´s, zijn we nu in Arequipa waar wifi het best wel aardig doet en kan ik dus eindelijk wat foto´s laten zien van onze driedaagse expeditie van San Pedro de Atacama, Chili naar Uyuni in Bolivia! 

Het was koud (-10, ook in de kamer waar we sliepen), maar zo zo zo mooi en gaaf. We zagen lagunes, geisers, een treinenkerkhof, heel veel lama´s en flamingo´s, de mooiste sterrenhemel ooit, zwommen in een natuurlijke heetwaterbron en stonden om vijf uur 's ochtends op voor de zonsopkomst op de uitgestrekte zoutvlakte. 

Van tevoren werden we door andere reizigers gewaarschuwd voor alcoholverslaafde of cokeverslaafde chauffeurs, maar die van ons was dat gelukkig niet. Wel viel hij tijdens het rijden een keer een slaap, maar gelukkig bevonden we ons op dat moment op de megagrote zoutvlakte en was het dus vrij onmogelijk om ergens tegenaan te rijden en na een duwtje tegen zijn schouder schrok hij wakker en bleef hij dat gelukkig ook.