Afscheid & Cusco

La Paz * Copacabana * Isla del Sol * Isla del Sol * Chillen op een dakterras in Copacabana * Een van de laatste foto's met Charlotte * Arequipa * Cusco * Kanelbulle, koffie en dagboek

Charlotte en ik namen gisteravond, na zes weken samen reizen, op het busstation afscheid. Zij ging van Arequipa rechtstreeks naar Lima om vanaf daar met een vriendin door Peru te reizen en ik nam de bus naar Cusco. Heel gek om na zo lang samen reizen afscheid te nemen en alleen verder te gaan. Ik heb samen met haar superveel beleefd: we zagen de Iguazu watervallen, we gingen van Argentinië naar Chili naar Bolivia naar Peru, we zagen samen de zoutvlaktes en de mooiste sterrenhemel ooit, ik zorgde voor haar toen zij ontzettend last had van hoogteziekte (en toen ze ontzettend ziek was van een kater) en zij zorgde voor mij toen ik voedselvergiftiging had en dwong me weer te eten toen het nodig was maar ik niet wilde. We vlogen samen naar de Boliviaanse jungle, zwommen samen met roze dolfijnen en overleefden samen de ergste vlucht van ons leven (´at least we´ve seen Iguazu Falls´ zei ze toen het vliegtuig neer leek te storten). 

Vandaag kocht ik mijn ticket voor Machu Picchu voor komende zondag (die World Cup finale kan me nu toch gestolen worden) en verkende ik voor het eerst in zes weken in mijn eentje een stad. Ik vond een cafeetje met heerlijke kanelbullar en koffie, kocht ein-de-lijk postkaarten (iets met uitstelgedrag) en schreef ze in de Cuscaanse zon op het grote plein onder het genot van een grote jugo de papaya. 

Ik voel me eindelijk weer helemaal hersteld van de voedselvergiftiging die ik in La Paz opliep, maar ik blijf voorzichtig met eten. Voorlopig ben ik even vegetariër, al wil ik eigenlijk wel de Peruaanse delicatesse gegrilde cavia proberen. Volgens een schilderij in de kathedraal hier at Jezus tijdens het Laatste Avondmaal zelfs cavia, dus het moet wel lekker zijn.

Het normale leven

Sinds mijn terugkomst uit Zweden heb ik gestudeerd op een tempo waar een Amerikaanse ritalinverslaafde huismoeder nog jaloers op zou zijn en had ik amper ergens tijd voor. Nu is het een stuk rustiger en moet ik na vijf maanden Zweden en twee maanden studiegekte opeens wennen aan het normale leven en opnieuw mijn draai vinden in Amsterdam. 

In Zweden hadden exchange-studenten alle tijd van de wereld en wilde ik iets doen, dan bedacht ik dat op het moment zelf en belde een of twee mensen en dat was dat. Elke avond waren er wel feestjes en iedereen ging in principe altijd, tenzij er een echt goede reden was om niet te komen, zoals een cafeïne overdosis omdat je in een paar uur 27 kopjes koffie hebt gedronken (echt gebeurd!). Studeren deden we ook wel en colleges begonnen ook wel eens om acht uur, maar ach, in Göteborg was er overal goeie koffie te vinden dus een paar uur slaap minder maakte niets uit en bovendien waren we Erasmusstudenten en werd er dus niets anders van ons verwacht dan dat we 's ochtends half slapend, nog naar alcohol stinkend in de collegezaal zaten.

Nu heb ik opeens een datumprikker nodig om met drie vriendinnen af te kunnen spreken en kunnen ze pas een maand later allemaal tegelijk, gaan mensen vroeg naar huis omdat ze de volgende dag weer moeten werken of studeren en als ik op de dag zelf bedenk dat ik die avond wel wat leuks wil doen, dan kan niemand. Welcome back to the real world...

Gelukkig ben ik afgelopen zondag eenentwintig jaar oud geworden en daarmee echt heel volwassen enzo, dus als het goed is begrijpt mijn prefrontale cortex nu hoe langetermijnplanning ongeveer werkt. Tijd om mijn agenda af te stoffen, er alles braaf in op te schrijven en de lege plekken op te vullen. Wieeee heeft er zin om zaterdag over drie weken iets leuks te doen?

Wise words #10

Why do you go away? So that you can come back. So that you can see the place you came from with new eyes and extra colors. And the people there see you differently, too. Coming back to where you started is not the same as never leaving.

- Terry Pratchett

Wise words #9 and about leaving Gothenburg

You get a strange feeling when you’re about to leave a place, I told him, like you’ll not only miss the people you love but you’ll miss the person you are now at this time and this place, because you’ll never be this way ever again.

- Azar Nafisi

Vanavond was het beste afscheid van Göteborg dat ik me kon wensen. Ik eindigde mijn Erasmus op de manier waarop het vijf maanden geleden allemaal begon: met een Wine and Dine bij de burgemeester voor de nieuwe exchange studenten en daarna naar The Queen, die we na de eerste avond al doopten tot stamkroeg (niet in de laatste plaats vanwege de relatief goedkope biertjes). Op die avond eind augustus ontmoette ik een groot deel van wat later mijn beste exchange vrienden bleken te zijn en een paar van hen waren er vanavond ook nog. Na heel veel sentimenteel gedoe, knuffels en beloftes om elkaar gauw te bezoeken namen we afscheid en nu lig ik de laatste nacht in mijn bed in Göteborg... En ik wil niet sentimenteel doen (wat ik nu dus toch ga doen) maar ik ga alles aan deze stad en aan de afgelopen vijf maanden verrekte veel missen. Maar zoals de wijze Dr. Seuss ons heeft geleerd moeten we niet verdrietig zijn dat het voorbij is, maar blij zijn dat het gebeurd is. En wijzere woorden zijn er niet om de tijd van mijn leven mee af te sluiten. 

Grenzeloos bevriend

We dronken samen 100 kopjes thee in alle fijne cafeetjes die er in Göteborg te vinden zijn. We reisden samen naar Kopenhagen, Stockholm en Riga. We feestten samen, waren samen dronken maar de volgende ochtend ook samen brak en chagrijnig en toch maakten we er dan een fijne dag van. We bakten samen; pepparkakor, kanelbullar, cheesecake, waarbij we af en toe heel onhandig waren (zo gebruikten we een lege wijnfles als deegroller nadat we de etiketten eraf hadden gehaald, maar de lijmresten niet helemaal, waardoor die in het deeg verdwenen) of een ingrediënt vergaten (dat Annaleena als de cheesecake al tien minuten in de oven staat vraagt wat de bedoeling van de room eigenlijk was). We leerden elkaar de meest nutteloze Finse en Nederlandse woorden en zinnen. We lachten samen, ontzettend veel, maar we konden ook bij elkaar uithuilen als een van ons dat even nodig had. We gingen naar de film, naar Liseberg, uit eten in fijne restaurantjes, gingen naar bijna alle feestjes en daarna áltijd samen met de tram naar huis. We hadden samen veel 'happy moments', momenten waarop we ons opeens bedachten hoe veel geluk we hadden om te zijn waar we waren met zulke fantastische mensen om ons heen. We konden elkaar alles vertellen en deden dat ook en gaven elkaar advies of een duwtje in de rug waar nodig. En ook al konden we samen alleen Engels spreken, soms begrepen de anderen niets van waar we het over hadden en hadden we zo toch een beetje een 'secret language'. We deelden de tijd van ons leven en in vier maanden werd zij een van mijn beste vriendinnen. 

En nu is ze weg. Terug naar Finland. Het afscheid was heel heel moeilijk en ook al zullen we alle mogelijke middelen gebruiken om in contact te blijven en meteen beginnen met sparen om elkaar op te zoeken, ik zal haar vreselijk missen.

2012

Het jaar waarin ik zes landen bezocht waar ik nog nooit eerder was geweest: Tsjechië, Hongarije, Zweden, Denemarken, Letland en Noorwegen. 

Het jaar waarin ik een droomreis naar Lapland maakte en ook nog eens het Noorderlicht zag. 

Het jaar waarin ik hele fijne concerten bezocht: The Vaccines, Blaudzun, Florence + The Machine, Moss, Spinvis, Ed Sheeran, Patrick Watson, Dry the River en Marcus Foster. 

Het jaar waarvan ik het eerste deel in mijn fijne appartementje in Amsterdam Oud West doorbracht en ongeduldig afwachtte tot ik Amsterdam een semester mocht verruilen voor Göteborg. En ook al heb ik er jaren van gedroomd, het overtrof alles wat ik me erbij had voorgesteld. Zweden werd mijn tweede thuis en ik maakte fantastische vrienden van over de hele wereld en we feestten tot we er (bijna letterlijk) bij neervielen. Maar behalve feesten hielden we talloze diners en gezellige avonden, bezochten we naburige stadjes en de archipelago van Göteborg, vierden we kerst, hielden we 'fika' in elk cafeetje in de stad, gingen we met zijn vijfentwintigen naar de bioscoop, probeerden we vergeefs Zweeds te leren, studeerden we (zo af en toe) in de mooiste bibliotheken van Göteborg en reisden we door heel Scandinavië. 

O 2012, je bent me d'r eentje. Net als altijd zaten er vierentwintig uren in een dag en zeven dagen in een week en toch vloog je voorbij. Het liefst zou ik nog een tijdje blijven hangen, maar we gaan op naar 2013. Ik weet zeker dat ik met heimwee op dit jaar terug ga kijken. Zonder twijfel kan ik zeggen dat dit het beste jaar van mijn leven was. 

Ik zou vandaag dus kunnen zien als de laatste dag van het jaar van mijn leven, maar ik zou het ook kunnen zien als een uitdaging. Een uitdaging om volgend jaar nóg beter te maken. 

Een jaar met nog meer liefde en vriendschap, nog meer muziek en concerten, nog meer reisjes, nog meer avontuur. Klinkt onmogelijk? Let maar eens op... 

Afscheid

Van alle feestjes zijn afscheidsfeestjes het meest verwarrend. Aan de ene kant vier je de vriendschap, de avonturen die je deelde en de herinneringen die niet verloren zullen gaan. Aan de andere kant is iedereen verdrietig vanwege het afscheid en de vriendschappen die nooit meer hetzelfde zullen zijn, omdat fysieke afstand zelfs in de eenentwintigste eeuw nog lastig te overbruggen is. Beloftes vliegen door de lucht: 'we gaan skypen!' en 'ik kom bij je langs!', maar het helpt weinig. 

Deze week nam ik afscheid van een groot deel van de dierbare vrienden die ik hier maakte en waarmee ik vier van de mooiste maanden van mijn leven heb gedeeld en dat doet best wel een beetje zeer. Ik heb nog precies een maand in deze stad en ook al weet ik zeker dat er nog veel moois in het verschiet ligt, het zal niet hetzelfde zijn zonder hen.

Over wensen en dromen

Als alles goed gaat (*wishful thinking*) haal ik in juli van dit studiejaar mijn Bachelordiploma. Ik ben dan net 21. Keurig op mijn 18^e mijn gymnasiumdiploma gehaald en netjes in drie jaar mijn Bachelor afgerond.

Nu ik in het buitenland studeer kan ik mijn leven en studie in Nederland vanaf een afstandje bekijken, maar in plaats van het geven van de verlangde helderheid, ben ik eigenlijk alleen nog meer in de war. De opties lijken eindeloos en welke de juiste is, is me een raadsel.

Een paar dingen vallen me hier op. Ten eerste: ik ben jong. Bijna alle Zweedse Master studenten zijn 24 jaar of ouder, omdat ze eerst hebben gereisd voordat ze begonnen met studeren of bezig zijn aan hun tweede, derde of vierde studie. In Zweden kan dat gewoon, omdat je amper collegegeld betaalt en ‘langstudeerboete’ en ‘instellingscollegegeld’ woorden zijn die niet bestaan in het Zweeds. 

Maar het belangrijkste: ik wil zo graag reizen. De wereld zien. Avonturen beleven. Hopeloos verdwaald raken in een vreemd land waar ik de taal niet spreek en de cultuur niet ken. Ik wil zien hoe het er aan de andere kant van de wereld uitziet. 

Bovendien weet ik nog niet welke Master ik wil gaan doen. Dus ik vraag mezelf af: wat is wijsheid? Een jaar werken en reizen? Een nadeel is dat bang ben dat ik het studeren ga missen en dat ik geen leuk en uitdagend baantje kan vinden met enkel een Bachelordiploma op zak. En wie weet wat voor fratsen de nieuwe regering uit gaat halen met de studiefinanciering volgend jaar... Maar moet ik dan komend jaar een Master kiezen die me 'wel leuk' lijkt en erop vertrouwen dat ik de juiste keuze maak? 

Zo veel hersenkronkels, zo veel dromen en zo veel vragen. Maar in plaats van antwoorden, bedenk ik alleen maar meer vragen. Aan de ene kant duizelt het me, al die mogelijkheden en niet weten waar ik voor moet kiezen. Maar aan de andere kant denk ik: waarom niet de tofste kiezen en daar vol voor gaan? Never try, never know right?

Zomer

Eindelijk zomervakantie!

Het was best een turbulent jaar. Ik ben op mezelf gaan wonen in Amsterdam, begonnen met het Honours Programme, midden in het seizoen gestopt met volleybal (na meer dan tien jaar!), met Extensus naar Londen en Oxford geweest, met Aureus een week naar Praag, ik heb mijn exchange semester geregeld, het Graduation Event van het Honours Programme georganiseerd, heel veel feestjes gevierd en heel veel nieuwe vrienden gemaakt. Maar ik heb ook keihard gestudeerd, dat zeker.

En nu eindelijk tijd voor zon, het Vondelpark, strand, terrasjes, nog meer feestjes en vrienden. 

Leve de zomer! 

20

Praag was ook de stad waar ik 20 werd. Om 12 uur 's nachts werd ik in club Karlovy Lázně (een gigantische club met 5 verdiepingen) opgetild en toegezongen, waarna ik op elke verdieping mijn verjaardag gevierd heb.

Zo ben ik officieel de wereld van de tiggers toegetreden en tevens het decennium waarin ik (hopelijk):

* Ga studeren in Zweden

* Mijn bachelor diploma haal

* Mijn master diploma haal

* Een master in het buitenland doe

* Veel meer van de wereld zie

* En, hopelijk, de liefde van mijn leven vind. 

En wie weet wat de komende 10 jaren nog meer gaan brengen. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Bring it on!