Het normale leven

Sinds mijn terugkomst uit Zweden heb ik gestudeerd op een tempo waar een Amerikaanse ritalinverslaafde huismoeder nog jaloers op zou zijn en had ik amper ergens tijd voor. Nu is het een stuk rustiger en moet ik na vijf maanden Zweden en twee maanden studiegekte opeens wennen aan het normale leven en opnieuw mijn draai vinden in Amsterdam. 

In Zweden hadden exchange-studenten alle tijd van de wereld en wilde ik iets doen, dan bedacht ik dat op het moment zelf en belde een of twee mensen en dat was dat. Elke avond waren er wel feestjes en iedereen ging in principe altijd, tenzij er een echt goede reden was om niet te komen, zoals een cafeïne overdosis omdat je in een paar uur 27 kopjes koffie hebt gedronken (echt gebeurd!). Studeren deden we ook wel en colleges begonnen ook wel eens om acht uur, maar ach, in Göteborg was er overal goeie koffie te vinden dus een paar uur slaap minder maakte niets uit en bovendien waren we Erasmusstudenten en werd er dus niets anders van ons verwacht dan dat we 's ochtends half slapend, nog naar alcohol stinkend in de collegezaal zaten.

Nu heb ik opeens een datumprikker nodig om met drie vriendinnen af te kunnen spreken en kunnen ze pas een maand later allemaal tegelijk, gaan mensen vroeg naar huis omdat ze de volgende dag weer moeten werken of studeren en als ik op de dag zelf bedenk dat ik die avond wel wat leuks wil doen, dan kan niemand. Welcome back to the real world...

Gelukkig ben ik afgelopen zondag eenentwintig jaar oud geworden en daarmee echt heel volwassen enzo, dus als het goed is begrijpt mijn prefrontale cortex nu hoe langetermijnplanning ongeveer werkt. Tijd om mijn agenda af te stoffen, er alles braaf in op te schrijven en de lege plekken op te vullen. Wieeee heeft er zin om zaterdag over drie weken iets leuks te doen?