Wise words #22

We travel, initially, to lose ourselves; and we travel, next, to find ourselves. We travel to open our hearts and eyes and learn more about the world than our newspapers will accommodate. We travel to bring what little we can, in our ignorance and knowledge, to those parts of the globe whose riches are differently dispersed. And we travel, in essence, to become young fools again- to slow time down and get taken in, and fall in love once more.

Pico Iyer

Avonturen in San Gil

San Gil is een goede stad voor extreme sports, zeiden ze. Dat gingen we dus maar uitproberen!

Dag 1 - Raften

Op dag 1 besloten we te gaan raften. Hoewel onze gids Nestor die bij ons in de boot zat precies leek te weten wat hij deed, was het toch best spannend als je gigantische golven op je af ziet komen. We vonden het allebei echt fantastisch dus vandaar dat je ons op alle foto´s ontzettend blij ziet kijken, haha. We mochten ook nog ergens van een 6 meter hoge rots afspringen en dat lieten we ons ook geen twee keer zeggen!
 

 

 

Dag 2 - Cueva del Indio & bungeejumpen!

Op dag 2 deden we de Cueva del Indio tour. De Cueva del Indio bleek vol vleermuizen te zitten en laten we daar beiden nou niet zo'n fan van zijn, dus het was geen heel groot succes. Wat dan weer wel cool was, was dat we vanaf 5 meter hoog het water in konden springen in de grot en vervolgens de grot uitzwemmen.

 

 

 

Op weg terug van Cueva del Indio had ik het met de chauffeur van de minibus over bungeejumpen en zei ik dat ik dat graag nog een keer zou willen doen. Enthousiast zei hij dat er even verderop een plek was waar je kon bungeejumpen en dat hij daar gerust even kon stoppen. De jongens in het minibusje wilden meteen, maar ik schrok een beetje: ik bedoelde niet vandaag!

Toen we er eenmaal stonden besloot ik er maar gewoon voor te gaan. Ik wilde per se deze reis bungeejumpen en nu had ik de kans! Het moment dat je de diepte in springt is doodeng, maar daarna is het supergaaf!

Het filmpje staat op Instagram:  http://instagram.com/p/q95ut0Nwf8/

 

Dat waren de avonturen in San Gil! Vanavond nemen we de bus naar Santa Marta en na twee dagen chillen beginnen we dan onze vijfdaagse trektocht door de jungle naar Ciudad Perdida!

Bogota

1. Colombiaanse biertjes in la Candelaria * 2, 4, 8 Streetart in Bogota * 3. Ilse die wordt aangevallen door een lama * 5. Ilse & ik op Monserrate * 6. Plaza de Bolivar * 7. Een piepklein deeltje van het uitzicht op Bogota * 9. Ilse met de lokale specialiteit: chocolademelk met kaas erin. Vies!

De eerste twee dagen in Colombia spendeerden we in de hoofdstad. We dwaalden rond door La Candelaria, dronken Colombiaanse biertjes en namen de cable car (lui!) omhoog naar de Monserrate berg om te zien hoe gigantisch Bogota nou echt is (echt heul heul groot). 

Niet alle buurten in Bogota zijn even fraai, maar la Candelaria, waar we ook in een hostel zaten, is heel schattig met gezellige gekleurde huisjes en mooie streetart. Het enige in het straatbeeld waaraan je merkt dat deze stad niet helemaal veilig is, is de politie op elke straathoek. Zelf hebben we gelukkig niets vervelends meegemaakt maar later spraken we locals die allemaal wel een (paar) keer beroofd zijn. 

Wat we hebben gezien van Bogota was leuk, maar we waren toch blij toen we naar onze volgende bestemming vertrokken en konden ontsnappen aan de uitlaatgassen en de 'kou' (Bogota ligt vrij hoog en is daardoor relatief koud voor Colombiaanse begrippen). Tijd om de rest van Colombia te ontdekken! 

Wise Words #21

Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting "Holy shit, what a ride!"

- Unknown

LEEF

Daar zit ik dan, in een restaurant in Colombia aan een pasta pesto en een wijntje om mijn laatste maand reizen in te luiden. De jazzmuziek klinkt zachtjes op de achtergrond. Ik geniet. 

Maar ook denk ik na over waar heel Nederland over nadenkt: de slachtoffers van vlucht MH17.

We maken ons kwaad, willen dat de lichamen zo snel mogelijk en zonder gezeur naar Nederland komen. En terecht. 

We hebben verdriet, lezen de verhalen, slikken de tranen weg en vloeken in onszelf. Dit had nooit mogen gebeuren. En terecht. 

We moeten kwaad zijn, mogen verdrietig zijn. Maar ik denk dat we het verschuldigd zijn aan alle slachtoffers om hier ook een les uit te trekken.

LEEF.

Ga naar buiten, verdwaal, zie de zonsopkomst en zie de zon weer ondergaan, zoek het avontuur, wees onbevreesd, drink een glas wijn, dans alsof er niemand kijkt, omhels je vrienden, kus je geliefde, zing, nee schreeuw! een liedje en LEEF. 

Want we weten nu meer dan ooit, het kan zomaar voorbij zijn.

Alleen reizen

Vandaag is de laatste dag dat ik in mijn eentje reis. Vanavond stap ik in het vliegtuig naar Bogota en morgen haal ik Ilse in Bogota op op het vliegveld, voor wat voor mij de laatste maand is van mijn reis en voor haar de enige. Het originele plan was om de hele reis samen te doen, maar Ilse had nog een scriptie te schrijven en ik wilde toch echt drie maanden reizen, dus zo besloot ik uiteindelijk om de eerste twee maanden alleen te reizen. 

Een jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik in mijn eentje door Zuid-Amerika zou reizen, ik had het beeld dat dat echt niet veilig was voor een meisje alleen (uberhaupt dacht ik dat Zuid-Amerika heel gevaarlijk was, waar ik dat vandaan haalde weet ik niet). Totdat ik andere meisjes sprak die nog jonger en blonder dan ik waren en heel lang in hun eentje door Zuid-Amerika hadden gereisd. Wat zij konden kon ik ook! 

Als ik vertelde dat ik in mijn eentje op reis zou gaan, vroegen de meeste mensen twee dingen:

Ben je niet bang dat je je alleen gaat voelen?

Dat is de grote misconceptie en het grote contrast van reizen: als je alleen reist ontmoet je juist veel mensen. 

Doordat je alleen bent, maak je veel sneller contact met onbekenden en besluit je veel sneller om iets te ondernemen met iemand die je net ontmoet hebt. Elk hostel zit vol met (solo) backpackers, dus als je niet alleen wilt zijn, hoeft het niet! Bovendien maak je ook veel sneller contact met de lokale bevolking. Mensen spreken je veel sneller aan als je in je eentje op een bankje zit te lezen of op je kaart zit te turen dan als je met iemand druk aan het praten bent in een taal die ze niet kennen. 

Als het blijkt te klikken met een andere backpacker kan je altijd besluiten je route aan te passen om een tijdje samen te reizen. Het voordeel is dat je als je op een gegeven moment geen zin meer hebt in die persoon of je even alleen wilt zijn, je gewoon gedag kunt zeggen en allebei de andere kant op kunt gaan. 

Het nadeel is dat je ook vaak gedwongen wordt om afscheid te nemen van mensen waar je het liefst nog veel langer mee zou willen optrekken. Ik heb zo veel leuke mensen ontmoet waar ik een tijd mee heb gereisd maar uiteindelijk zorgen uiteenlopende reisplannen ervoor dat je toch echt afscheid moet nemen. Gelukkig is er Facebook zodat je elkaar nog kan volgen en soms kruisen de paden elkaar later weer (zoals ik opeens mensen waarmee ik in Bolivia had gereisd tegenkwam boven op Machu Picchu montaña!). Bovendien creëer je ontzettend goede excuses om stedentripjes te maken om iedereen te bezoeken. 

Is dat niet gevaarlijk?

Over het algemeen kom je een heel eind als je een goed stel hersens hebt. Als je alleen reist zijn er natuurlijk een aantal dingen waar je rekening mee moet houden en dat geldt niet per se alleen voor meisjes, jongens kunnen net zo goed beroofd worden (oke, het geldt misschien niet voor grote, gespierde Ierse mannen. Ik kwam een Ier tegen die vertelde dat een Peruaantje hem probeerde te beroven. De Peruaan had een mes, maar was 1,50 meter en stond tegenover deze Ier van 2 meter die in lachen uitbarstte, 'are you kidding me' zei en vrolijk doorliep). 

Onderstaande richtlijnen zorgen ervoor dat je over het algemeen heel ver komt zonder problemen. 

1. Zorg ervoor dat je alleen officiële taxi's neemt. 

Lonely Planet heeft altijd wijze raad wat betreft de taxi's in elk land en elke stad. Zorg dat je van tevoren een prijs afspreekt als er geen meter is. Stap NOOIT in een taxi waar meerdere mensen in zitten (behalve in bepaalde steden waar ze speciale vrouwentaxi's hebben, taxi's waar een vrouw mee rijdt voor jouw veiligheid). 

2. Zorg dat het thuisfront weet waar je bent. 

Geef door hoe laat je de bus neemt, waar naar toe en ik welk hostel je verblijft (als je dat al weet). Stel dat er dan wat gebeurt, dan weten ze thuis in ieder geval waar je ongeveer bent. 

3. Vertrouw je instinct. 

Voelt een persoon met wie je praat niet goed? Eindig het gesprek en loop weg. Voelt een straat niet veilig? Loop een blokje om. Better safe than sorry. 

4. Bereid je voor. 

Zorg ervoor dat je weet welke delen van de stad waar je heengaat veilig en onveilig zijn en probeer ervoor te zorgen dat je nooit in je eentje 's nachts over straat hoeft. Zo zorg ik er bijvoorbeeld altijd voor dat ik een bus neem die overdag aankomt. Er is geen makkelijker slachtoffer dan een meisje met een backpack in het donker in een stad die ze niet kent. 

5. Schat de situatie in. 

Kan je hier je dure camera/iphone uit je zak halen om een foto te maken of beter van niet?  

6. Ken de trucjes. 

Er zijn een aantal trucjes die veel worden gebruikt in bepaalde landen. In Argentinië en Bolivia morst iemand bijvoorbeeld iets op je en vervolgens komt er iemand anders die je helpt met schoonmaken, soms een heel lief oud vrouwtje, en die ongemerkt alles uit je zakken jat. Als je in een restaurant of café zit en je tas op de grond of op de stoel ligt, maken mensen soms ergens herrie zodat je die kant uitkijkt en vervolgens is je tas weg. Verder worden er vaak tassen uit het rek in de bus gejat. Zorg er dus voor dat je altijd je tas in de gaten houdt, of dat je hem ergens aan vastmaakt. Ik heb een kabelslot waarmee ik mijn tas altijd aan het rek vastmaak. 

7. Draag je waardevolle spullen op je lichaam of stop ze in een kluis.

Hoe lelijk een moneybelt ook is, ik draag hem altijd als ik mijn bankpasjes en paspoort bij me heb. Zeker als je wilt slapen in de bus is het belangrijk om al je waardevolle spullen op je lichaam te hebben. Als je paspoort en bankpasjes gejat worden heb je écht een groot probleem.

Verder neem ik als ik de stad in ga zo min mogelijk waardevolle spullen mee. Als ik genoeg geld heb, laat ik mijn bankpasjes in het kluisje en ik heb alleen een kopie van mijn paspoort bij me. 

8. Zorg ervoor dat je de taal (in ieder geval een beetje) spreekt

Zodat je kan communiceren, om hulp kan vragen en mensen je minder makkelijk kunnen afzetten. Je komt veel meer streetwise over en mensen zullen je veel minder af proberen te zetten (de Gringo price is altijd hoger dan de lokale prijs) als je Spaans spreekt. Als je lastiggevallen wordt door straatverkoper of bedelaars is het overigens beter om te doen alsof je geen Spaans spreekt. Gewoon wat in het Nederlands zeggen, dan haken ze gauw af. 

9. Vraag om hulp als je het nodig hebt

De meeste mensen in Zuid-Amerika zijn ontzettend lief en behulpzaam, soms vroegen mensen zelfs of ze me konden helpen alleen maar om het feit dat ik blond was! Wat ik overigens ook als discriminatie op zou kunnen vatten, maar ik vat het maar op als een lief gebaar. 

Zuid-Amerika is een ideaal continent om in je eentje te bereizen. De bussystemen zijn makkelijk, je kan redelijk snel wat van de taal oppikken en ze spreken op bijna het hele continent dezelfde taal, de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam en over het algemeen is het in de meeste landen, anders dan de algehele opvatting onder Nederlanders, heel veilig zolang je je gezonde verstand gebruikt. 

Ik heb me deze hele reis eigenlijk nooit alleen gevoeld en heb me zelden onveilig gevoeld. Bovendien leert alleen reizen je ontzettend veel. Over de wereld maar vooral over jezelf. Meer daarover in een volgende blogpost!

Wise words #20

Is er ergens op de wereld nog iemand bezig met het uitvinden van een teleporteermachine? Hoewel ik het enorm naar mijn zin heb en ik het liefst oneindig zou kunnen reizen, mis ik mijn familie wel. Het nadeel van een tijdje reizen is dat je altijd belangrijke dingen mist: vaderdagen, verjaardagen, verhuizingen en andere dingen. Gelukkig is er Skype en Whatsapp, maar dat neemt niet weg dat ik mezelf soms voor heel eventjes terug zou willen kunnen teleporteren. Gewoon voor een knuffel en om even samen te juichen over de blije dingen en samen verdrietig te zijn over verdrietige dingen. 

De mooiste zonsondergang

Tijdens het uploaden van mijn foto's van mijn usb stick naar Dropbox (normaal neem ik daar nooit de tijd voor, maar ik zit in een heel saai hostel waar iedereen al in bed ligt, dus ik heb toch niets beters te doen), kwam ik erachter dat ik de foto's van de mooiste zonsondergang ooit nooit op mijn blog gezet heb, dus bij deze. Dit was in San Pedro de Atacama tijdens de Valle de la Luna tour en ik nam deze foto's met mijn waardeloze cameraatje van meer dan vier jaar oud en heb ze niet bewerkt. Moet je je eens voorstellen hoe mooi het in het echt was... 

Machu Picchu

Ik had Machu Picchu al zo vaak gezien op foto's van anderen dat het eigenlijk niet zo indrukwekkend meer was om het in het echt te zien. 

HA, grapje! Het was echt fantastisch om Machu Picchu in het echt te zien. Echt bizar om je te realiseren dat de Spanjaarden deze stad nooit hebben gevonden en dat het tot 1911 duurde voordat de stad ontdekt werd door een historicus. Gelukkig maar dat de Spanjaarden de stad nooit vonden, want dan was er nooit zo veel bewaard gebleven. 

Omdat ik de afgelopen maanden iets meer uitgegeven heb dan ik had gehoopt en omdat ik in Colombia een trektocht van zes dagen ga maken naar Ciudad Perdida, besloot ik om Machu Picchu on a budget te doen. Ik boekte de bus naar Hidroelectrica vanaf mijn hostel (80 soles, voor de trein naar Machu Picchu betaal je ongeveer 300-600 soles), vanaf waar je kan lopen naar Aguas Calientes, oftewel Machu Picchu pueblo, het laatste dorpje voor Machu Picchu. 

Mijn reis naar Machu Picchu begon op z'n typisch Peruaans. Na ruim een uur wachten bleek dat de bus 'vergeten' was om me op te halen bij het hostel. Het hostel dacht dat ze er met een 'oeps, sorry' wel vanaf zouden komen, maar ik heb inmiddels geleerd dat je in Zuid Amerika flink boos moet doen om iets gedaan te krijgen, dus dat deed ik dan maar. Uiteindelijk brachten ze me naar het busstation in Cusco en betaalden voor een auto die me naar een dorpje bracht vlakbij Hidroelectrica en gaven ze me geld om vanaf daar over te stappen op een busje.

Vanaf Hidroelectrica is het ongeveer 2,5 uur lopen langs het treinspoor naar Aguas Calientes. Daar sliep ik in een hostel en kwam ik Sarah tegen, die ik ken van het hostel in Cusco. De volgende ochtend stonden we om vier uur op om om vijf uur bij het eerste checkpoint te zijn dat dan opengaat. Lopend met ons zaklampje, de slaap nog uit onze ogen wrijvend terwijl andere mensen zich langzaam en zwijgend bij ons voegden, voelde het net alsof we met zijn allen iets heel erg stiekems gingen doen.

Vanaf het eerste checkpoint is het anderhalf uur steil omhoog lopen naar het tweede checkpoint (je kan ook de bus nemen naar boven maar dat is alleen voor pussies uiteraard). De klim is aardig zwaar maar als je dan uiteindelijk de ruines ziet ben je dat meteen vergeten.

We klommen vervolgens ook nog anderhalf uur Machu Picchu montaña op voor een prachtig uitzicht over de hele vallei. Na de afdaling was het voor mij tijd om terug te rennen naar de bus in Hidroelectrica, die om 2 uur 's middags zou gaan maar uiteindelijk uiteraard pas om 3 uur vertrok waardoor ik voor niets had gehaast. Ik had nog drie dagen erna bilspierpijn van al het geklim en het geren, maar het was het meer  dan waard. Dit was zeker weten een van de mooiste en meest bijzondere dingen die ik tot nu toe in Zuid Amerika gezien en gedaan heb!

EINDELIJK! 

Tsja, een Machu Picchu selfie mag uiteraard niet ontbreken

Machu Picchu in de zon (en met een vinger gedeeltelijk voor de lens, zucht)

Uitzicht bij het uithijgen halverwege Machu Picchu montana

Ik en tijdelijk reisbuddy Sarah op de top van Machu Picchu montana

Vrienden tegenkomen op de top van Machu Picchu montana, zo tof! 

Uitzicht vanaf Machu Picchu montana

We did it! 

Afscheid & Cusco

La Paz * Copacabana * Isla del Sol * Isla del Sol * Chillen op een dakterras in Copacabana * Een van de laatste foto's met Charlotte * Arequipa * Cusco * Kanelbulle, koffie en dagboek

Charlotte en ik namen gisteravond, na zes weken samen reizen, op het busstation afscheid. Zij ging van Arequipa rechtstreeks naar Lima om vanaf daar met een vriendin door Peru te reizen en ik nam de bus naar Cusco. Heel gek om na zo lang samen reizen afscheid te nemen en alleen verder te gaan. Ik heb samen met haar superveel beleefd: we zagen de Iguazu watervallen, we gingen van Argentinië naar Chili naar Bolivia naar Peru, we zagen samen de zoutvlaktes en de mooiste sterrenhemel ooit, ik zorgde voor haar toen zij ontzettend last had van hoogteziekte (en toen ze ontzettend ziek was van een kater) en zij zorgde voor mij toen ik voedselvergiftiging had en dwong me weer te eten toen het nodig was maar ik niet wilde. We vlogen samen naar de Boliviaanse jungle, zwommen samen met roze dolfijnen en overleefden samen de ergste vlucht van ons leven (´at least we´ve seen Iguazu Falls´ zei ze toen het vliegtuig neer leek te storten). 

Vandaag kocht ik mijn ticket voor Machu Picchu voor komende zondag (die World Cup finale kan me nu toch gestolen worden) en verkende ik voor het eerst in zes weken in mijn eentje een stad. Ik vond een cafeetje met heerlijke kanelbullar en koffie, kocht ein-de-lijk postkaarten (iets met uitstelgedrag) en schreef ze in de Cuscaanse zon op het grote plein onder het genot van een grote jugo de papaya. 

Ik voel me eindelijk weer helemaal hersteld van de voedselvergiftiging die ik in La Paz opliep, maar ik blijf voorzichtig met eten. Voorlopig ben ik even vegetariër, al wil ik eigenlijk wel de Peruaanse delicatesse gegrilde cavia proberen. Volgens een schilderij in de kathedraal hier at Jezus tijdens het Laatste Avondmaal zelfs cavia, dus het moet wel lekker zijn.

Wise words #19

Everyone has ocean's to fly, if they have the heart to do it. Is it reckless? Maybe. But what do dreams know of boundaries?

- Amelia Earhart
(eerste vrouw die als pilote de Atlantische Oceaan overstak)

De Boliviaanse jungle

Ons avontuur in de amazone begon geheel op zijn Boliviaans. In wat eigenlijk een gezinsauto is, moesten we over modderpaden waar een 4x4 jeep nog moeite mee heeft naar het begin van onze pampastour gebracht worden. Onderweg passeerden we tientallen vrachtwagens, auto´s en bussen die vast waren komen te zitten in de modder en ook wij kwamen uiteraard vast te zitten. Hierdoor kwamen we uiteindelijk twee uur later gepland aan bij het begin van onze pampastour en waren we al compleet met modder besmeurd na onze herhaaldelijk gefaalde pogingen de auto uit de modder te duwen. 

Gelukkig ging het vanaf toen een stuk soepeler. We stapten in een gezellig bootje en werden door onze lieve gids Ovi naar onze jungle lodge gebracht. Onderweg zagen we meteen al aapjes, krokodillen en honderdduizend soorten vogels.

Op dag twee gingen we op zoek naar de anaconda, die ik nou niet zo per se wilde vinden omdat ik niet zo´n groot slangenfan ben. Maar na anderhalf uur door een moeras ploegen waarbij het water hoger kwam dan onze laarzen, wilde ik hem toch maar wel vinden want anders hadden we alles voor niets gedaan. Gelukkig werd onze zoektocht beloond en vonden we het gezellige diertje nadat iemand er per ongeluk bijna op stapte.  

Vervolgens gingen we door met het opvissen van mijn andere lievelingsdier: de piranha. Ik bleek fantastisch te zijn in babypiranha´s opvissen, maar ving geen grote. Een aantal anderen in ons bootje hadden meer geluk en mochten de piranha´s daarna tijdens de lunch opsmikkelen. 

Een dag later gingen we even verderop van waar we de piranha´s opvisten zwemmen met dolfijnen. Hoewel gids Ovi ons verzekerde dat er geen piranha´s waren, durfden we er toch niet in te springen, maar zodra de dolfijnen verschenen vergaten we de piranha´s en sprongen we er gauw in. Het waren er vijf en ze bleven meer dan een half uur met ons spelen en ze kwamen zo dichtbij dat we ze konden aanraken! Elke keer dat Charlotte en ik elkaar aankeken grijnsten we als gekken, zo blij waren we. Dit was zeker een van de hoogtepunten van mijn reis tot nu toe!

 

Death Road

´Wanneer is er voor het laatst iemand overleden?´ vroeg ik voor de grap toen ik me inschreef voor een mountainbiketocht op de Death Road. 

´Vorige week´, antwoordde de gids zonder een spier te vertrekken. 

Oh, top. 

In 2006 kwam men erachter dat er jaarlijks zo´n 500 a 600 mensen omkomen op de Yungas Road, die nu beter bekend is als Death Road. De eenbaansweg is 64 kilometer lang, heeft geen vangrails en er zijn kliffen van 600 meter hoog. Omdat reizigers nou eenmaal houden van een risicootje is het enorm populair om met een mountainbike naar beneden te scheuren.

Omdat ik wel graag mijn leven in eigen handen wilde hebben, ging ik voor het duurste bedrijf (Gravity) dat alleen maar mountainbikes gebruikt die minder dan een jaar oud zijn (en ze daarna aan de andere bedrijven verkoopt), zodat ik zeker wist dat de remmen goed zouden functioneren. En dat deden ze, ik heb het overleefd! 

Voor je Death Road opgaat oefen je alvast op een stuk met een normale weg en vangrails en dan is het tijd voor het echte werk en ga je de ruige Death Road op. Er zijn wel verhalen over toeristen die de klif afrijden en overlijden, maar die waren allemaal bezig met hun GoPro of camera, wat gewoon niet heel slim is als je steil naar beneden fietst op een weg zonder vangrail. Omdat ik zo gefocust was op zo hard mogelijk naar beneden scheuren zonder de klif af te fietsen vergat ik soms bijna om me heen te kijken naar de prachtige omgeving, maar gelukkig stopten we af en toe zodat we even om ons heen konden kijken. 

Eenmaal beneden proostten we op het feit dat de hele groep het overleefd had (al was er een onhandige Italiaan die drie keer aardig hard onderuit ging) en reden we veilig met de auto moe en tevreden terug naar het hostel. 

   

Uyuni

Na bijna een maand waardeloos wifi, zelfs in internetcafé´s, zijn we nu in Arequipa waar wifi het best wel aardig doet en kan ik dus eindelijk wat foto´s laten zien van onze driedaagse expeditie van San Pedro de Atacama, Chili naar Uyuni in Bolivia! 

Het was koud (-10, ook in de kamer waar we sliepen), maar zo zo zo mooi en gaaf. We zagen lagunes, geisers, een treinenkerkhof, heel veel lama´s en flamingo´s, de mooiste sterrenhemel ooit, zwommen in een natuurlijke heetwaterbron en stonden om vijf uur 's ochtends op voor de zonsopkomst op de uitgestrekte zoutvlakte. 

Van tevoren werden we door andere reizigers gewaarschuwd voor alcoholverslaafde of cokeverslaafde chauffeurs, maar die van ons was dat gelukkig niet. Wel viel hij tijdens het rijden een keer een slaap, maar gelukkig bevonden we ons op dat moment op de megagrote zoutvlakte en was het dus vrij onmogelijk om ergens tegenaan te rijden en na een duwtje tegen zijn schouder schrok hij wakker en bleef hij dat gelukkig ook.