Daar zit ik dan, in een restaurant in Colombia aan een pasta pesto en een wijntje om mijn laatste maand reizen in te luiden. De jazzmuziek klinkt zachtjes op de achtergrond. Ik geniet.
Maar ook denk ik na over waar heel Nederland over nadenkt: de slachtoffers van vlucht MH17.
We maken ons kwaad, willen dat de lichamen zo snel mogelijk en zonder gezeur naar Nederland komen. En terecht.
We hebben verdriet, lezen de verhalen, slikken de tranen weg en vloeken in onszelf. Dit had nooit mogen gebeuren. En terecht.
We moeten kwaad zijn, mogen verdrietig zijn. Maar ik denk dat we het verschuldigd zijn aan alle slachtoffers om hier ook een les uit te trekken.
LEEF.
Ga naar buiten, verdwaal, zie de zonsopkomst en zie de zon weer ondergaan, zoek het avontuur, wees onbevreesd, drink een glas wijn, dans alsof er niemand kijkt, omhels je vrienden, kus je geliefde, zing, nee schreeuw! een liedje en LEEF.
Want we weten nu meer dan ooit, het kan zomaar voorbij zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten