Van alle feestjes zijn afscheidsfeestjes het meest verwarrend. Aan de ene kant vier je de vriendschap, de avonturen die je deelde en de herinneringen die niet verloren zullen gaan. Aan de andere kant is iedereen verdrietig vanwege het afscheid en de vriendschappen die nooit meer hetzelfde zullen zijn, omdat fysieke afstand zelfs in de eenentwintigste eeuw nog lastig te overbruggen is. Beloftes vliegen door de lucht: 'we gaan skypen!' en 'ik kom bij je langs!', maar het helpt weinig.
Deze week nam ik afscheid van een groot deel van de dierbare vrienden die ik hier maakte en waarmee ik vier van de mooiste maanden van mijn leven heb gedeeld en dat doet best wel een beetje zeer. Ik heb nog precies een maand in deze stad en ook al weet ik zeker dat er nog veel moois in het verschiet ligt, het zal niet hetzelfde zijn zonder hen.
Lief stukje. Ik begrijp je gevoel heel goed. Hoe graag je deze mensen ook heel vaak wilt skypen/langs wilt gaan bij elkaar, het is niet meer hetzelfde als de afgelopen maanden. Uiteindelijk denk ik dat je het mooie daar ook wel van in kunt zien. Maar daar is het nu natuurlijk nog te vroeg voor. geniet van je laatste maand daar!
BeantwoordenVerwijderenRachelle, dat gevoel is universeel. Partir cést mourir un peu, zeggen de Fransen. Maar als je over 4 weken terugkomt met mooie, dierbare herinneringen, word je weer in armen gesloten van 'oude' vrienden. Laat je maar eens zien in de Beijnishal op een thuiszaterdag.
BeantwoordenVerwijderenNurks