2012

Het jaar waarin ik zes landen bezocht waar ik nog nooit eerder was geweest: Tsjechië, Hongarije, Zweden, Denemarken, Letland en Noorwegen. 

Het jaar waarin ik een droomreis naar Lapland maakte en ook nog eens het Noorderlicht zag. 

Het jaar waarin ik hele fijne concerten bezocht: The Vaccines, Blaudzun, Florence + The Machine, Moss, Spinvis, Ed Sheeran, Patrick Watson, Dry the River en Marcus Foster. 

Het jaar waarvan ik het eerste deel in mijn fijne appartementje in Amsterdam Oud West doorbracht en ongeduldig afwachtte tot ik Amsterdam een semester mocht verruilen voor Göteborg. En ook al heb ik er jaren van gedroomd, het overtrof alles wat ik me erbij had voorgesteld. Zweden werd mijn tweede thuis en ik maakte fantastische vrienden van over de hele wereld en we feestten tot we er (bijna letterlijk) bij neervielen. Maar behalve feesten hielden we talloze diners en gezellige avonden, bezochten we naburige stadjes en de archipelago van Göteborg, vierden we kerst, hielden we 'fika' in elk cafeetje in de stad, gingen we met zijn vijfentwintigen naar de bioscoop, probeerden we vergeefs Zweeds te leren, studeerden we (zo af en toe) in de mooiste bibliotheken van Göteborg en reisden we door heel Scandinavië. 

O 2012, je bent me d'r eentje. Net als altijd zaten er vierentwintig uren in een dag en zeven dagen in een week en toch vloog je voorbij. Het liefst zou ik nog een tijdje blijven hangen, maar we gaan op naar 2013. Ik weet zeker dat ik met heimwee op dit jaar terug ga kijken. Zonder twijfel kan ik zeggen dat dit het beste jaar van mijn leven was. 

Ik zou vandaag dus kunnen zien als de laatste dag van het jaar van mijn leven, maar ik zou het ook kunnen zien als een uitdaging. Een uitdaging om volgend jaar nóg beter te maken. 

Een jaar met nog meer liefde en vriendschap, nog meer muziek en concerten, nog meer reisjes, nog meer avontuur. Klinkt onmogelijk? Let maar eens op... 

Wise Words #8

It's like when my doctor told me the story of these two brothers whose dad was a bad alcoholic. One brother grew up to be a succesful carpenter who never drank. The other brother ended up being a drinker as bad as his dad was. When they asked the first brother why he didn't drink, he said that after he saw what it did to his father, he could never bring himself to even try it. When they asked the other brother, he said that he guessed that he learned how to drink on his father's knee. So I guess we are who we are for a lot of reasons. And maybe we'll never know most of them. But even if we don't have the power to choose where we come from, we can still choose where we go from there. 

- The perks of being a wallflower

Omdat het Kerstmis is

De liefste versie van het Kerstverhaal ooit.

Afscheid

Van alle feestjes zijn afscheidsfeestjes het meest verwarrend. Aan de ene kant vier je de vriendschap, de avonturen die je deelde en de herinneringen die niet verloren zullen gaan. Aan de andere kant is iedereen verdrietig vanwege het afscheid en de vriendschappen die nooit meer hetzelfde zullen zijn, omdat fysieke afstand zelfs in de eenentwintigste eeuw nog lastig te overbruggen is. Beloftes vliegen door de lucht: 'we gaan skypen!' en 'ik kom bij je langs!', maar het helpt weinig. 

Deze week nam ik afscheid van een groot deel van de dierbare vrienden die ik hier maakte en waarmee ik vier van de mooiste maanden van mijn leven heb gedeeld en dat doet best wel een beetje zeer. Ik heb nog precies een maand in deze stad en ook al weet ik zeker dat er nog veel moois in het verschiet ligt, het zal niet hetzelfde zijn zonder hen.

Het leven van Pi

Het leven van Pi, een van mijn meest favoriete boeken ooit (of tenminste de twintig jaar dat ik nu op deze aardbol rondhobbel), is verfilmd. Mijn zus en aanstaande zwager zijn op bezoek in Göteborg en vanavond zijn we naar de film geweest. De film was prachtig, al miste ik wel wat van de mooiste zinnen en passages uit het boek. Ik schrijf mijn lievelingsstukjes uit boeken altijd op, dus hieronder kun je lezen wat ik miste. Maar alsnog is de film heel erg mooi en zeker een bioscoopbezoekje waard (maar eigenlijk moet je natuurlijk eerst het boek lezen, want het boek wint het nog altijd van de film).

"Twijfel tot levensvorm verheffen is net zoiets als immobiliteit als vervoersbron kiezen."

"Ik kan me de laatste woorden van een atheïst heel goed voorstellen: 'Wit-wit! L-l-liefde! Mijn God!'- de plotselinge omarming van het geloof in extremis. De agnosticus daarentegen zou, als hij zijn redelijke zelf trouw blijft, als hij gebonden blijft aan de droge, ongegiste feitelijkheid, het warme licht waarin hij wordt gebaad misschien proberen te verklaren door te zeggen: 'Mogelijk een f-f-falende zuurstoftoevoer naar de h-h-hersenen', en zo tot het allerlaatst verbeeldingskracht tekortkomen en het mooie verhaal mislopen."

"Het verlies van een broer is het verlies van iemand met wie je de ervaring van het ouder worden kunt delen, die je een schoonzuster en neefjes en nichtjes hoort te brengen, mensen die je levensboom bevolken en nieuwe takken geven. Het verlies van je vader is het verlies van degene van wie je leiding en hulp verwacht, die je steunt zoals een stamboom zijn takken. En het verlies van je moeder, ja, dat is het verlies van de zon boven je hoofd." 

IJsklimmen: met blauwe knieën als aandenken

De fjorden van Narvik: sneeuwpret en adembenemende uitzichten

Waarom zou je de lift naar beneden nemen als je ook kan lopen/springen/rennen/glijden door de sneeuw

Noorderlicht: and in that moment, I swear we were infinite