Grenzeloos bevriend

We dronken samen 100 kopjes thee in alle fijne cafeetjes die er in Göteborg te vinden zijn. We reisden samen naar Kopenhagen, Stockholm en Riga. We feestten samen, waren samen dronken maar de volgende ochtend ook samen brak en chagrijnig en toch maakten we er dan een fijne dag van. We bakten samen; pepparkakor, kanelbullar, cheesecake, waarbij we af en toe heel onhandig waren (zo gebruikten we een lege wijnfles als deegroller nadat we de etiketten eraf hadden gehaald, maar de lijmresten niet helemaal, waardoor die in het deeg verdwenen) of een ingrediënt vergaten (dat Annaleena als de cheesecake al tien minuten in de oven staat vraagt wat de bedoeling van de room eigenlijk was). We leerden elkaar de meest nutteloze Finse en Nederlandse woorden en zinnen. We lachten samen, ontzettend veel, maar we konden ook bij elkaar uithuilen als een van ons dat even nodig had. We gingen naar de film, naar Liseberg, uit eten in fijne restaurantjes, gingen naar bijna alle feestjes en daarna áltijd samen met de tram naar huis. We hadden samen veel 'happy moments', momenten waarop we ons opeens bedachten hoe veel geluk we hadden om te zijn waar we waren met zulke fantastische mensen om ons heen. We konden elkaar alles vertellen en deden dat ook en gaven elkaar advies of een duwtje in de rug waar nodig. En ook al konden we samen alleen Engels spreken, soms begrepen de anderen niets van waar we het over hadden en hadden we zo toch een beetje een 'secret language'. We deelden de tijd van ons leven en in vier maanden werd zij een van mijn beste vriendinnen. 

En nu is ze weg. Terug naar Finland. Het afscheid was heel heel moeilijk en ook al zullen we alle mogelijke middelen gebruiken om in contact te blijven en meteen beginnen met sparen om elkaar op te zoeken, ik zal haar vreselijk missen.