I'm like, sooo American

Ik loop in de regen over straat en zie voor me een oude man (70? 75 jaar?) lopen met vier overvolle boodschappentassen. Een hengsel van een boodschappentas scheurt en alles rolt over straat. Ik twijfel en hoop dat de man alles heeft opgeraapt tegen de tijd dat ik er ben, want mijn Zweedse vocabulaire is nog steeds beschamend klein en de oude man kan vast geen Engels. Helaas ligt de helft nog op straat als ik hem passeer dus ik vraag of ik hem kan helpen en vul de tas weer met boodschappen. Hij begint een megaverhaal in het Zweeds en ik heb geen idee wat hij zegt. Als ik vraag of hij Engels kan begint hij verbazingwekkend genoeg in vloeiend Engels tegen me te praten. Of ik de tas zou willen dragen naar zijn bestemming omdat hij zijn handen vol heeft en zo'n oud mannetje is.

Onderweg kletsen we over van alles en hij vertelt me hoe gelukkig hij is omdat hij sinds kort een vriendin heeft. Tien jaar geleden overleed zijn vrouw en sindsdien heeft hij vooral veel aandacht geschonken aan het geluk van zijn kinderen maar nu heeft hij het zelf weer gevonden. Hij is 'a lucky old man', zegt hij. Als we bij zijn deur aangekomen zijn nemen we afscheid en hij bedankt me uitvoerig. En terwijl ik aanstalten maak om weg te lopen zegt hij: God bless you, American girl! Ik besluit het maar zo te laten. Maar dan vraagt hij: 'which state are you from?'. Dus ik zeg: 'actually, I'm not from the States, I'm from Amsterdam.' 'Oh. But you've lived in the US haven't you?' 'No, I haven't.' Ik heb hem maar niet verteld dat ik zelfs nog nooit in Amerika ben geweest.

Wel goed voor je ego, zo'n man.

Wise words #6

Als ik die dikke boeken zie van de geleerden
vol wijze dingen die zij allemaal beweerden
en ik zie de wereld om mij heen, dan moet ik vrezen
dat niemand ooit die wijze boeken heeft gelezen.

Toon Hermans

Dingen waar ik gelukkig van word (2)

Muziek! Veel muziek, het liefst op elk tijdstip van de dag. Tijdens het wakker worden, bij het ontbijt, tijdens het studeren, voor het slapen gaan en pas betrapte ik me er zelfs op dat ik mijn muziek aan had staan terwijl ik een tv-serie aan het kijken was (maar toen ik dat doorkreeg heb ik het natuurlijk uitgezet, het was wel een beetje veel van het goede).

Mijn familie wilde graag een kado geven voor ik vertrok naar Zweden, maar ik had maar weinig ruimte in mijn koffer. Daarom bedacht ik dat ik wel graag Spotify Premium wilde en ik denk niet dat ik nog zonder kan.

Ik ben nooit zo goed in mixtapes of afspeellijsten maken. Of eigenlijk, ik maak ze nooit. Ik luister namelijk het liefste naar albums en ik kan nooit het mooiste liedje van een album kiezen. Ik doe wel eens een poging, maar ik geef altijd snel op (meestal nadat ik 5 liedjes van dezelfde artiest heb toegevoegd). Maar dit keer is het me gelukt: een playlist met nummers van mijn favo artiesten van dit moment. (maar hun andere nummers zijn dus ook heel mooi)

Merkwaardige droom

Ik droomde vannacht dat mijn moeder me demonstreerde hoe je wallen wegpoetst met een combinatie van bleekmiddel en nagellak remover. Lekker royaal aanbrengen en in laten trekken.

Best gek.

Bezoek

Fijn: je ouders de stad laten zien die voor jou thuis maar voor hen volslagen onbekend is. 

Gisteren vertrokken mijn ouders weer naar huis na een weekend in Göteborg te hebben doorgebracht. De eerste twee dagen was het stralend weer en liet ik ze de stad en de archipelago zien, waar we zelfs eventjes met zonder jas hebben rondgelopen terwijl we ons vergaapten aan de villa kakelbontachtige huisjes en prachtige natuur. 

Mijn 'Zweedse familie', waarvan ik hier een kamer huur, hadden mijn ouders uitgenodigd om te komen eten.  Gek om die twee werelden samen te zien komen, maar vooral heel leuk! En nu mijn ouders weten hoe leuk mijn 'surrogaat familie' is, konden ze me in ieder geval met een gerust hart achterlaten.

Na een gezellige fika in een van mijn favo cafeetjes nam ik gisteren weer afscheid van mijn ouders. Nu voor best een tijdje, bijna drieënhalve maand. Gelukkig ben ik hier omringd door een geweldige groep mensen, waardoor ik eigenlijk nooit tijd heb om thuis te missen. En mocht ik een keer eenzaam op mijn kamertje zitten, dan is er altijd Skype!  

En nu is alles weer 'back to normal' en het weer doet ook weer waar het goed in is. Het regent bijna onafgebroken en elke keer dat ik buiten in de stromende regen loop zing ik zachtjes een van mijn favoriete liedjes: why does it always rain on me? 

Over wensen en dromen

Als alles goed gaat (*wishful thinking*) haal ik in juli van dit studiejaar mijn Bachelordiploma. Ik ben dan net 21. Keurig op mijn 18^e mijn gymnasiumdiploma gehaald en netjes in drie jaar mijn Bachelor afgerond.

Nu ik in het buitenland studeer kan ik mijn leven en studie in Nederland vanaf een afstandje bekijken, maar in plaats van het geven van de verlangde helderheid, ben ik eigenlijk alleen nog meer in de war. De opties lijken eindeloos en welke de juiste is, is me een raadsel.

Een paar dingen vallen me hier op. Ten eerste: ik ben jong. Bijna alle Zweedse Master studenten zijn 24 jaar of ouder, omdat ze eerst hebben gereisd voordat ze begonnen met studeren of bezig zijn aan hun tweede, derde of vierde studie. In Zweden kan dat gewoon, omdat je amper collegegeld betaalt en ‘langstudeerboete’ en ‘instellingscollegegeld’ woorden zijn die niet bestaan in het Zweeds. 

Maar het belangrijkste: ik wil zo graag reizen. De wereld zien. Avonturen beleven. Hopeloos verdwaald raken in een vreemd land waar ik de taal niet spreek en de cultuur niet ken. Ik wil zien hoe het er aan de andere kant van de wereld uitziet. 

Bovendien weet ik nog niet welke Master ik wil gaan doen. Dus ik vraag mezelf af: wat is wijsheid? Een jaar werken en reizen? Een nadeel is dat bang ben dat ik het studeren ga missen en dat ik geen leuk en uitdagend baantje kan vinden met enkel een Bachelordiploma op zak. En wie weet wat voor fratsen de nieuwe regering uit gaat halen met de studiefinanciering volgend jaar... Maar moet ik dan komend jaar een Master kiezen die me 'wel leuk' lijkt en erop vertrouwen dat ik de juiste keuze maak? 

Zo veel hersenkronkels, zo veel dromen en zo veel vragen. Maar in plaats van antwoorden, bedenk ik alleen maar meer vragen. Aan de ene kant duizelt het me, al die mogelijkheden en niet weten waar ik voor moet kiezen. Maar aan de andere kant denk ik: waarom niet de tofste kiezen en daar vol voor gaan? Never try, never know right?

Omdat een kadootje zijn nog leuker is dan een kadootje geven

Mijn moeder en de vriendin van mijn broer bedachten drie weken geleden dat het eigenlijk megastom was als ik niet bij de diploma-uitreiking van mijn broer zou zijn. Dus boekten zij stiekem een ticket voor mij naar Amsterdam, zodat ik hun kadootje was. Ik hou niet van verrassingen krijgen, maar zelf iemand verrassen vind ik des te leuker! Het was geweldig om er bij te zijn en ik ben zo trots op mijn broer die nu MSc achter zijn naam mag schrijven en deze week ook nog eens als promovendus in de forensische neuropsychologie is begonnen. Het was een mooie dag en ik had het voor geen goud willen missen.