Hoogteziekte

Vanuit Salta namen Miryam, Charlotte en ik een bus naar San Pedro de Atacama in Chili. Terwijl we in de bus zaten hadden we het over hoogteziekte, wat je kan krijgen als je in korte tijd erg stijgt of als je je op grote hoogte bevindt. Omdat er op grote hoogtes minder zuurstof in de lucht is, kan je last krijgen van duizeligheid, kortademigheid, hoofdpijn en misselijkheid. Van de GGD kreeg ik voor de zekerheid hoogteziektepillen voorgeschreven omdat Chili, Bolivia en Peru erg hoge gebieden hebben. Volgens Charlotte was het psychisch en konden we op de hoogte waarop wij ons zouden bevinden echt nog geen hoogteziekte hebben. 

Na de paspoortcontrole dacht ze daar toch anders over. Salta lag op ongeveer 2000 meter en de paspoortcontrole op de grens van Argentinië en Chili lag op 3800 meter. Toen we de bus uitstapten voelde ik mijn hart opeens keihard bonzen, alsof ik net keihard een sprintje had getrokken. Charlotte en Miryam voelden het ook en hadden ook moeite met ademen. 

Iedereen voelde zich raar en duizelig en opeens viel er een meisje flauw dat ook bij ons in de bus zat. Charlotte voelde zich ook helemaal niet goed en moest op haar knieën de hele paspoortcontrole door omdat ze constant het gevoel had dat ze flauw ging vallen. Uiteindelijk werden we meegenomen naar de EHBO waar Charlotte moest gaan liggen en zuurstof uit een zuurstoftank kreeg. Daarna ging het gelukkig weer een stuk beter en kon ze weer zelf naar de bus strompelen.

Charlotte neemt nu de hoogteziektepillen en daardoor gaat het al een stuk beter. Behalve dat ik heel snel buiten adem ben, heb ik gelukkig nergens last van, dus ik drink alleen veel coca thee en kauw af en toe op cocabladeren, omdat die de zuurtstofwisseling verbeteren. Verder is het vooral een kwestie van rustig aan doen, veel water drinken en niet te snel stijgen. Er zijn mensen waarbij het zelfs met behulp van pillen niet beter wordt en dan zit er niets anders op dan afdalen naar lager gelegen gebieden. 

We zijn inmiddels in Potosí, de hoogte stad in de wereld (4000 meter) en het gaat gelukkig prima. Zometeen gaan we natuurlijk voetbal kijken (er zijn nog twee Nederlanders in het hostel!) en morgen gaan we naar Sucre. Een week geleden had dat niet gekund vanwege protesten tegen de president, waardoor een heleboel wegen waren geblokkeerd, maar als het goed is zou het nu weer moeten kunnen. 

Meer over de geweldige reis over de zoutvlaktes van Bolivia volgt nog! (sorry, ik blijf maar achterlopen, omdat er elke keer zo veel gebeurt en omdat wifi niet het sterkste punt is van Bolivia).

Travel essentials #1

In de categorie travel essentials: een naaisetje. Niet geheel onbelangrijk hierbij is weten hoe je iets moet naaien. Helaas ontbreekt het bij mij aan beide. Als er thuis iets stuk is kijk ik meestal gewoon even lief naar mijn moeder en meestal werkt dat heel goed, maar aan de andere kant van de wereld is dat toch wat lastig. Gelukkig heeft Charlotte een naaisetje en de bijbehorende skills dus ik krijg nu naailes.

Oh trouwens. Ik ben in de woestijn. In Chili. Meer over de turbulente (en letterlijk adembenemde) reis hiernaartoe volgt later! 

Roadtrip

De vierdaagse roadtrip die ik met een Belgische, Duitse en Fransman ondernam was het verrassendste tot nu toe deze reis. Het landschap in Noord Argentinie is zo afwisselend en zo mooi! Van Zuid Frankrijk-achtige bergen gingen we naar een soort Grand Canyon en uiteindelijk reden we door een woestijnlandschap vol cactussen. Onderweg zagen we onze eerste lama sinds we in Zuid Amerika zijn - en waarschuwingsbordjes langs de weg voor loslopende lama´s - en in bijna elk restaurantje kon je lamavlees bestellen. 

We begonnen in Salta en gingen vanaf daar naar Cachi, San Salvador de Jujuy, Purmamarca, Humahuaca en Tilcara. In de dorpjes Cachi, Humahuaca en Purmamarca belandden we in een totaal andere wereld. De dorpjes zijn een stuk primitiever dan bijvoorbeeld Salta en de mensen zien er echt uit als indianen. 

In alle dorpjes is er op het grote plein een markt met de mooiste spulletjes en alles is er spotgoedkoop. De enige man is ons midden werd er geloof ik een beetje moe van dat we in elk dorpje elk kraampje wilden bekijken... Helaas zit mijn backpack al aardig vol, dus ik moet me inhouden. In Purmamarca kocht ik wel alvast een indiaans vest voor de Boliviaanse kou (het wordt daar 's nachts soms -12!). Ik wilde graag met het lieve vrouwtje dat hem verkocht op de foto, maar dat wilde ze niet. Later hoorde ik dat dat is omdat ze denken dat hun ziel dan uit hun lichaam gezogen wordt.

Ondanks dit bijgeloof is de invloed van de Spanjaarden goed te zien, overal staan katholieke kerkjes en met Pinksteren in Tilcara ging er een grote optocht van kinderen door de stad die knutselwerkjes uitdeelden met Bijbelse teksten (zie de foto mid onder). 

Inmiddels zijn we weer terug in Salta, woensdag vertrek ik met Miryam en Charlotte naar San Pedro de Atacama in Chili. Vanaf daar gaan we een vierdaagse tour over de zoutvlaktes van Bolivia doen! 

Wise words #17

“If you’re twenty-two, physically fit, hungry to learn and be better, I urge you to travel – as far and as widely as possible. Sleep on floors if you have to. Find out how other people live and eat and cook. Learn from them – wherever you go.”

- Anthony Bourdain

Het grootste genot van elke backpacker

Stiekem, heel stiekem is het allergrootste genot van een backpacker een stapel schone was van de wasserette. Het liefst gestreken en gevouwen, maar vooral ruikend naar roosjes.

Cafayate

Gister tourden we met negen mensen van het hostel in een busje met gids naar Cafayate. Argentijnsere gidsen bestaan er niet: zwarte borstelsnor, coca bladeren kauwend en babbelend in een heerlijk Spaans accent (oftewel, alle v´s worden als b´s uitgesproken - please look left, here is bery bery beautibul). 

De weg erheen was prachtig, we werden aan alle kanten omringd door prachtige rotsen en we stopten een aantal keer voor a bery beautibul panoramic biew. In Cafayate, de stad die bekend staat om zijn goeie wijnen, deden we een wijnproeverij en besloten we daarna parrilla (Argentijns grillvlees!) te lunchen. Met bier, gek genoeg, want dat bleken ze daar ook goed te kunnen maken. 

Cafayate is echt een droomstad. Het is er mooi, de mensen zijn lief, de zon schijnt er 340 dagen per jaar, ze maken goede wijn, heerlijke parrilla´s en als klap op de vuurpijl: wijnijs!

Vandaag gaan we in ons beste Spaans onderhandelen over de prijs voor een huurauto en vanaf morgen gaan we dan met zijn vieren vier dagen de rest van de omgeving van Salta verkennen. Daarna komt Charlotte vanuit Buenos Aires naar Salta en gaan we samen naar San Pedro de Atacama in Chili!

San Ignacio & Salta

Vanuit Puerto Iguazu besloot ik uiteindelijk met Etienne, een Parijsenaar die ik in het hostel in Buenos Aires ontmoet had en die ongeveer dezelfde kant opgaat, naar San Ignacio te gaan. Daar staan de ruïnes van een van de vroegere Jezuïetenmissies voor de Guaraní. Omdat het onophoudelijk regende zijn we na een snelle wandeling tussen de ruïnes door een van de vier café's ingedoken die het dorp rijk is. We kozen voor het café met de minste gaten in de tafelkleedjes, de minst ongezellige verlichting (sporthalachtige verlichting is hier helemaal hot) en waar de prijzen het minst verdacht waren. 

Ik ben een hele makkelijke slaper - in de meest onmogelijke posities kan ik in slaap vallen en het maakt niet uit wat voor geluiden er zijn en hoe hard, ik slaap er zo doorheen.  Dit komt erg van pas als je op reis bent en constant in hostelkamers met meerdere mensen slaapt en heel lang in bussen zit. Dankzij mijn slaaptalent was de negentienurige busreis van San Ignacio naar Salta daarom zo voorbij. Toen we de bus uitstapten ontmoetten we Coralie en na het delen van een taxi werd unaniem besloten dat zij (in ieder geval hier in Salta) onze nieuwe reisbuddy werd. Zo snel gaat dat als je op reis bent.

In Salta is een megagrote markt waar je werkelijk waar alles kan kopen. Zo probeerden ze ons onder andere een afstandsbediening en een prachtige antenne aan te smeren die we vriendelijk hebben afgeslagen. Het alles kunnen kopen geldt helaas ook voor vlees. We hebben ongeveer elk gedeelte van elk beest wel zien hangen en op al het vlees zitten honderdduizend vliegen. Ik heb er maar geen foto´s van gemaakt.

Vandaag zijn we duizendennogwat treden opgeklommen voor dit uitzicht. Ik geloof dat ik morgen bilspierpijn heb. 

Wise words #16 - Mango Chill Hostel

¨Laat geen dag voorbijgaan zonder tenminste een
moment in paradijs te zijn geweest¨

Stel, je gaat ooit naar Iguazu, verblijf dan in het Mango Chill hostel. Het hostel is niet alleen mooi en schoon, maar de staff is fantastisch en het ontbijt is het beste dat je ooit zal tegenkomen in een hostel (met heel veel vers brood, cake, koffie en vers fruit!).