Wise words #24

 I act and react, and suddenly I wonder “Where is the girl that I was last year? Two years ago? What would she think of me now?"

- Sylvia Plath

Reizen: de ultieme anti stress therapie

Voordat ik vertrok was ik - op z'n zachtst gezegd - een beetje gestrest. Ik zat in mijn tussenjaar maar had iets te veel hooi op mijn vork genomen: een Spaans minor, een bestuursjaar bij Extensus, drie keer in de week volleyballen en minstens drie à vier dagen (van 9 à 10 uur) in de week werken. Ondertussen wilde ik ook nog een leuke vriendin/dochter/zus zijn. 

Ik bleef doorgaan want ik moest genoeg geld verdienen voor mijn reis, moest mijn Spaans certificaat halen om toegelaten te worden voor mijn master, mocht mijn team niet teleurstellen door niet op te komen dagen en moest alles voor vertrek zo goed mogelijk achterlaten voor mijn medebestuur en opvolger. 

De week van vertrek was ik nog druk in de weer en ik had amper tijd voor voorpret, inlezen of bedenken wat ik eigenlijk allemaal mee ging nemen (en thuis ging laten vooral).

Toen ik eenmaal in het vliegtuig stapte voelde ik een grote opluchting. Eindelijk. Weg van alles. Weg van de stress en weg van veel te veel uren in een dag willen (MOETEN) stoppen.

De stress was echt niet van de een op de andere dag weg, het nam tijd en ik moest me er ook bewust mee bezig houden. 'Loop eens rustig', werd me in het begin maar al te vaak gezegd door medebackpackers, 'we hebben toch geen haast?'. Helemaal waar, maar dat moordende stresstempo zat er helemaal in geprogrammeerd, want altijd was ik onderweg, altijd had ik haast. In het begin was ik ook nogal neurotisch in mijn Lonely Planet aan het lezen en routes aan het uitstippelen, want ik MOEST al die dingen doen. 

Van wie eigenlijk? Vroeg ik me op een gegeven moment af. Als ik lekker de hele dag niks wil doen, dan doe ik dat toch? Niemand die me met opgetrokken wenkbrauwen aan zal kijken. Het enige wat moet is relaxen en het naar m'n zin hebben. 

Toen ik me dat realiseerde begon het ontstressproces. Ik was alleen in Zuid Amerika en kon gaan waar ik wilde en doen waar ik zin in had. Het klinkt raar, maar als je na een jaar van alleen maar dingen moeten opeens kan bedenken waar je nou eigenlijk zelf zin in hebt, is dat nog best lastig. Maar nu ben ik er een kei in geworden. Ik doe elke dag alleen waar ik die dag zin in heb en doe ook grote delen van de dagen niets anders dan een beetje rondslenteren, een koffietje drinken in een cafeetje en naar mensen kijken die het allemaal wel heel druk hebben. Ik geniet van de rust in mijn hoofd, die doorwerkt in mijn lichaam. Mijn schouderspieren zijn niet meer gespannen, ik loop weer rechtop zonder er bij stil te hoeven staan en heb nooit meer hoofdpijn. 

Reizen is voor mij dus de ideale anti stress therapie. Je bent in een totaal andere omgeving zonder alle standaardroutines en verplichtingen. Zonder verwachtingen van anderen. De mensen die ik ontmoette kenden me nog niet, dus ik kon zijn wie ik wilde zijn en nog belangrijker, wie ik echt ben. Niet dat ik in Amsterdam nou zo anders doe dan ik ben, maar ik vind mezelf toch een significant minder leuk en attent persoon als ik gestrest ben.

Nu is het bijna tijd om naar huis te gaan en vraag ik mezelf af: zal ik meteen weer meegesleurd worden door stress of zal ik dit vast kunnen houden? Hoe kan ik daarvoor zorgen? Als iemand het antwoord heeft... 

Exotic fruits tour

                    

Vandaag deden we de exotic fruits tour in Medellín. Met een gids liepen we door de markthal en stopten af en toe bij een kraampje om iets te proeven. 

In totaal proefden we 20 fruitsoorten, waarvan ik de meeste niet kende of in ieder geval nog nooit geproefd had. De meeste waren heerlijk maar er zaten ook een paar bij die eigenlijk vrij smerig waren (de algarobba en curuba). Omdat ik de verkopers van de fruitsoort niet wilde beledigen probeerde ik mijn gezicht niet te vertrekken en door te kauwen, maar dat was nog best een uitdaging. Uiteindelijk probeerde ik maar achter iemands rug te verstoppen en het stiekem in mijn hand uit te spugen en subtiel weg te gooien. 

                           

Maar de meeste fruitsoorten waren dus superlekker! Favoriet waren lulo (vooral als sap heel lekker), dragon fruit (maar vanwege het laxerende effect moet je er niet te veel van eten), charimoya, mangostine en gulupa (passievrucht). Ik wou dat we in Nederland zo veel lekkere fruitsoorten hadden!

Op het eind poseerden we met z'n allen nog even met een ramboetan (harige lychee) en dronken een vers geperste fruitsap.

                              

Wise words #23

Traveling is a brutality. It forces you to trust strangers and to lose sight of all that familiar comfort of home and friends.You are constantly off balance. Nothing is yours except the essential things: air, sleep, dreams, sea, the sky - all things tending towards the eternal or what we imagine of it.

-  Cesare Pavese

De kleine dingen

Omdat ik al zo veel moet vertellen over de grote dingen die ik hier mee maak, vergeet ik soms helemaal om iets over de kleine dingen te vertellen die het reizen óók zo ontzettend leuk maken.

Over het genieten van het slapen zonder sokken omdat we éíndelijk in een warm hostel slapen na Uyuni, over mensen die zomaar hulp aanbieden als ik lichtelijk verward naar m'n kaart aan het kijken ben, over het gezellige Boliviaanse muziekje dat speelt in de krakkemikkige bus waarin ik zit op weg naar de volgende bestemming, over kindjes in Bolivia die me met open mond aanstaren omdat ik zo groot (ja, ik ben daar met m'n 1,68 gigantisch) en blond ben, over de bus die de hele tijd moet toeteren zodat de lama's van de weg afgaan, over merken dat mijn Spaans stukje bij beetje beter wordt, over mensen tegenkomen die ik al ken van een eerder hostel in een andere stad in een ander land, over het liggen in een hangmat en me bedenken wat ik toch een ontzettend geluk hebt dat ik deze reis kan maken, over de prachtige sterrenhemels die ik zag in Uyuni en de Pampas, over iemand hebben om al die momenten mee te delen die ik nog maar net heb leren kennen maar die ik voor mijn gevoel al zo goed ken en waarmee ik al zo veel heb gedeeld, over gaan slapen met junglegeluiden op de achtergrond en wakker worden door de apen, over de dagen dat ik niets doe dan een beetje rondslenteren in de stad, over verdwalen en dan opeens in een prachtige buurt terechtkomen, over drie grote stoere jongens die me vragen met wie ik reis en me vol bewondering aanstaren als ik zeg dat ik alleen reis en me vertellen dat zij dat nóóit zouden durven, over een oud stelletje in Machu Picchu dat me vertelt dat ze zullen blijven reizen tot ze allebei in een rolstoel zitten, over Ilse die dropjes voor me heeft meegenomen, over maar 5 stappen hoeven zetten vanaf ons hostelbed in Santa Marta om het zwembad in te duiken, over nieuwe fruitsoorten proeven waar ik nog nooit van gehoord had, over mooie gesprekken over reizen, de liefde en de wereld, over voor altijd willen blijven reizen maar toch ook zo veel redenen te hebben om uiteindelijk weer naar huis te komen. 

                            

Cartagena

1. & 4. de kleurige Cartageense huizen, 2. Cafe Havana, 3. Overal vind je deze vrouwtjes die vers fruit en fruitsappen verkopen. De mand dragen ze zonder moeite op hun hoofd! 

Cartagena is misschien wel Colombia's mooiste stad met zijn prachtige koloniale huizen en gebouwen. En ook de heetste. Overdag is het hier ergens in de 40 graden en het is ontzettend vochtig, dus alles wat we deden ging op een slakkentempo om niet te oververhit te raken. Het ene straatje is nog mooier dan de ander, overal hebben de huisjes de mooiste kleuren en bloemen. 

Maar de stad die er zo mooi en gezellig uitziet heeft een vreselijke geschiedenis. De stad was een van de belangrijke handelsposten voor Afrikaanse slaven en ook bevond zich hier het Spaanse 'paleis van de inquisitie', waar mensen gestraft werden voor hun ketterijen. We bezochten het paleis en probeerden te ontcijferen welk martelwerktuig welk lichaamsdeel op welk manier martelde. Ik heb er veel Spaanse woorden bijgeleerd die dag: verbrijzelen, pletten, breken, enzovoorts... 

Gisteravond bezochten we cafe Havana, een van de bekendste salsaclubs van Cartagena. Er speelde een fantastische salsaband en overal dansten de Colombianen vol passie de salsa. Vele deden een poging het ons, houterige Hollanders, te leren, maar tevergeefs. Hopelijk kunnen we in Medellin een lesje nemen... 

Santa Marta

De dagen voor en na Ciudad Perdida waren we in Santa Marta en besloten we het rustig aan te doen. We zaten in een heerlijk hostel met zwembad en deden niet heel veel meer dan zwemmen, boekjes lezen, muziek luisteren en grote glazen versgeperste fruitsappen drinken. 

The road less traveled - Ciudad Perdida

Ciuwatte? Ciudad Perdida, letterlijk vertaald de Verloren Stad, is een oude bergstad, rond het jaar 650 opgericht door Tairona indianen. De stad raakte verlaten tijdens de Spaanse overheersing en werd pas in 1972 ontdekt door schatzoekers die de stad plunderden en de spulletjes op de lokale zwarte markt verkochten. Op deze manier kwamen de autoriteiten erachter en vonden de stad in 1975. 

Ciudad Perdida ligt helemaal in het noorden van Colombia. Anders dan Machu Picchu waar je ook gewoon met de bus of trein heen kan, is Ciudad Perdida alleen te voet te bereiken en de trektocht duurt vier of vijf dagen. Er mogen maximaal 100 mensen per dag omhoog naar de ruines (bij Machu Picchu zijn dat er 2500), maar eigenlijk halen ze dit aantal bijna nooit. 

De trektocht ernaartoe is zwaar. Wij hadden een gids van 76 die daar anders over dacht en fluitend voor ons uit de berg op huppelde, terwijl de rest van de groep steunend en kreunend en vooral heel erg zwetend aan het ploeteren was. Het is bloedheet en ontzettend vochtig en op sommige dagen liepen we 7 uur lang. Gelukkig lagen bijna alle kampen aan een rivier waar we als een stelletje kinderen juichend in renden bij aankomst. 's Nachts sliepen we in hangmatten, waar ik alleen de eerste nacht een beetje mee worstelde. We deelden onze hangmatslaaptechnieken en daardoor sliep ik de rest van de nachten heerlijk. Om aan de muggen te ontkomen (het zijn er zooooo veel) en omdat we vaak ook gewoon helemaal kapot waren, lagen we vaak om 8 uur al in onze hangmat met klamboe. Meestal stonden we rond 5 uur op om voor de ergste hitte te kunnen beginnen met lopen. 

Het is niet alleen Ciudad Perdida die de trektocht de moeite waard maakt, de tocht zelf is misschien nog wel het mooiste. Het was alsof we door een aflevering van Discovery Channel heenliepen. We liepen over smalle junglepaadjes en dan opeens weer aan de zijkant van een berg waardoor we prachtige bergen zagen waardoor we omgeven waren. We waadden door rivieren, schuifelden over bergricheltjes en klommen over rotsen. 

Op dag 3 beklommen we de 1800 treden om op de 1300 meter hoge bergrug te komen waar de stad op is gebouwd.  Heel erg indrukwekkend om te zien en de gids had de prachtigste verhalen. 

Op dag 4 kreeg bijna de hele groep last van diarree en werd de trektocht daardoor een stuk zwaarder. Ik voelde me doodmoe en had ontzettende buikkrampen. Gelukkig had ik een hele medicijnkist in mijn backpack (loperamide, ORS, paracetamol), waardoor het nog enigszins vol te houden was, maar we waren maar al te blij toen we weer in ons hostel met zwembad terugkwamen! 

(Omdat ik tijdens de trektocht meestal veel te druk bezig was om foto's te nemen, heb ik eigenlijk weinig foto's van de tocht zelf, afgezien van het indianendorpje waar we voorbij kwamen. Met het meisje links op de foto ruilde ik mijn armbandje voor een van haar kettinkjes.)