De mooiste zonsondergang

Tijdens het uploaden van mijn foto's van mijn usb stick naar Dropbox (normaal neem ik daar nooit de tijd voor, maar ik zit in een heel saai hostel waar iedereen al in bed ligt, dus ik heb toch niets beters te doen), kwam ik erachter dat ik de foto's van de mooiste zonsondergang ooit nooit op mijn blog gezet heb, dus bij deze. Dit was in San Pedro de Atacama tijdens de Valle de la Luna tour en ik nam deze foto's met mijn waardeloze cameraatje van meer dan vier jaar oud en heb ze niet bewerkt. Moet je je eens voorstellen hoe mooi het in het echt was... 

Machu Picchu

Ik had Machu Picchu al zo vaak gezien op foto's van anderen dat het eigenlijk niet zo indrukwekkend meer was om het in het echt te zien. 

HA, grapje! Het was echt fantastisch om Machu Picchu in het echt te zien. Echt bizar om je te realiseren dat de Spanjaarden deze stad nooit hebben gevonden en dat het tot 1911 duurde voordat de stad ontdekt werd door een historicus. Gelukkig maar dat de Spanjaarden de stad nooit vonden, want dan was er nooit zo veel bewaard gebleven. 

Omdat ik de afgelopen maanden iets meer uitgegeven heb dan ik had gehoopt en omdat ik in Colombia een trektocht van zes dagen ga maken naar Ciudad Perdida, besloot ik om Machu Picchu on a budget te doen. Ik boekte de bus naar Hidroelectrica vanaf mijn hostel (80 soles, voor de trein naar Machu Picchu betaal je ongeveer 300-600 soles), vanaf waar je kan lopen naar Aguas Calientes, oftewel Machu Picchu pueblo, het laatste dorpje voor Machu Picchu. 

Mijn reis naar Machu Picchu begon op z'n typisch Peruaans. Na ruim een uur wachten bleek dat de bus 'vergeten' was om me op te halen bij het hostel. Het hostel dacht dat ze er met een 'oeps, sorry' wel vanaf zouden komen, maar ik heb inmiddels geleerd dat je in Zuid Amerika flink boos moet doen om iets gedaan te krijgen, dus dat deed ik dan maar. Uiteindelijk brachten ze me naar het busstation in Cusco en betaalden voor een auto die me naar een dorpje bracht vlakbij Hidroelectrica en gaven ze me geld om vanaf daar over te stappen op een busje.

Vanaf Hidroelectrica is het ongeveer 2,5 uur lopen langs het treinspoor naar Aguas Calientes. Daar sliep ik in een hostel en kwam ik Sarah tegen, die ik ken van het hostel in Cusco. De volgende ochtend stonden we om vier uur op om om vijf uur bij het eerste checkpoint te zijn dat dan opengaat. Lopend met ons zaklampje, de slaap nog uit onze ogen wrijvend terwijl andere mensen zich langzaam en zwijgend bij ons voegden, voelde het net alsof we met zijn allen iets heel erg stiekems gingen doen.

Vanaf het eerste checkpoint is het anderhalf uur steil omhoog lopen naar het tweede checkpoint (je kan ook de bus nemen naar boven maar dat is alleen voor pussies uiteraard). De klim is aardig zwaar maar als je dan uiteindelijk de ruines ziet ben je dat meteen vergeten.

We klommen vervolgens ook nog anderhalf uur Machu Picchu montaña op voor een prachtig uitzicht over de hele vallei. Na de afdaling was het voor mij tijd om terug te rennen naar de bus in Hidroelectrica, die om 2 uur 's middags zou gaan maar uiteindelijk uiteraard pas om 3 uur vertrok waardoor ik voor niets had gehaast. Ik had nog drie dagen erna bilspierpijn van al het geklim en het geren, maar het was het meer  dan waard. Dit was zeker weten een van de mooiste en meest bijzondere dingen die ik tot nu toe in Zuid Amerika gezien en gedaan heb!

EINDELIJK! 

Tsja, een Machu Picchu selfie mag uiteraard niet ontbreken

Machu Picchu in de zon (en met een vinger gedeeltelijk voor de lens, zucht)

Uitzicht bij het uithijgen halverwege Machu Picchu montana

Ik en tijdelijk reisbuddy Sarah op de top van Machu Picchu montana

Vrienden tegenkomen op de top van Machu Picchu montana, zo tof! 

Uitzicht vanaf Machu Picchu montana

We did it! 

Afscheid & Cusco

La Paz * Copacabana * Isla del Sol * Isla del Sol * Chillen op een dakterras in Copacabana * Een van de laatste foto's met Charlotte * Arequipa * Cusco * Kanelbulle, koffie en dagboek

Charlotte en ik namen gisteravond, na zes weken samen reizen, op het busstation afscheid. Zij ging van Arequipa rechtstreeks naar Lima om vanaf daar met een vriendin door Peru te reizen en ik nam de bus naar Cusco. Heel gek om na zo lang samen reizen afscheid te nemen en alleen verder te gaan. Ik heb samen met haar superveel beleefd: we zagen de Iguazu watervallen, we gingen van Argentinië naar Chili naar Bolivia naar Peru, we zagen samen de zoutvlaktes en de mooiste sterrenhemel ooit, ik zorgde voor haar toen zij ontzettend last had van hoogteziekte (en toen ze ontzettend ziek was van een kater) en zij zorgde voor mij toen ik voedselvergiftiging had en dwong me weer te eten toen het nodig was maar ik niet wilde. We vlogen samen naar de Boliviaanse jungle, zwommen samen met roze dolfijnen en overleefden samen de ergste vlucht van ons leven (´at least we´ve seen Iguazu Falls´ zei ze toen het vliegtuig neer leek te storten). 

Vandaag kocht ik mijn ticket voor Machu Picchu voor komende zondag (die World Cup finale kan me nu toch gestolen worden) en verkende ik voor het eerst in zes weken in mijn eentje een stad. Ik vond een cafeetje met heerlijke kanelbullar en koffie, kocht ein-de-lijk postkaarten (iets met uitstelgedrag) en schreef ze in de Cuscaanse zon op het grote plein onder het genot van een grote jugo de papaya. 

Ik voel me eindelijk weer helemaal hersteld van de voedselvergiftiging die ik in La Paz opliep, maar ik blijf voorzichtig met eten. Voorlopig ben ik even vegetariër, al wil ik eigenlijk wel de Peruaanse delicatesse gegrilde cavia proberen. Volgens een schilderij in de kathedraal hier at Jezus tijdens het Laatste Avondmaal zelfs cavia, dus het moet wel lekker zijn.

Wise words #19

Everyone has ocean's to fly, if they have the heart to do it. Is it reckless? Maybe. But what do dreams know of boundaries?

- Amelia Earhart
(eerste vrouw die als pilote de Atlantische Oceaan overstak)

De Boliviaanse jungle

Ons avontuur in de amazone begon geheel op zijn Boliviaans. In wat eigenlijk een gezinsauto is, moesten we over modderpaden waar een 4x4 jeep nog moeite mee heeft naar het begin van onze pampastour gebracht worden. Onderweg passeerden we tientallen vrachtwagens, auto´s en bussen die vast waren komen te zitten in de modder en ook wij kwamen uiteraard vast te zitten. Hierdoor kwamen we uiteindelijk twee uur later gepland aan bij het begin van onze pampastour en waren we al compleet met modder besmeurd na onze herhaaldelijk gefaalde pogingen de auto uit de modder te duwen. 

Gelukkig ging het vanaf toen een stuk soepeler. We stapten in een gezellig bootje en werden door onze lieve gids Ovi naar onze jungle lodge gebracht. Onderweg zagen we meteen al aapjes, krokodillen en honderdduizend soorten vogels.

Op dag twee gingen we op zoek naar de anaconda, die ik nou niet zo per se wilde vinden omdat ik niet zo´n groot slangenfan ben. Maar na anderhalf uur door een moeras ploegen waarbij het water hoger kwam dan onze laarzen, wilde ik hem toch maar wel vinden want anders hadden we alles voor niets gedaan. Gelukkig werd onze zoektocht beloond en vonden we het gezellige diertje nadat iemand er per ongeluk bijna op stapte.  

Vervolgens gingen we door met het opvissen van mijn andere lievelingsdier: de piranha. Ik bleek fantastisch te zijn in babypiranha´s opvissen, maar ving geen grote. Een aantal anderen in ons bootje hadden meer geluk en mochten de piranha´s daarna tijdens de lunch opsmikkelen. 

Een dag later gingen we even verderop van waar we de piranha´s opvisten zwemmen met dolfijnen. Hoewel gids Ovi ons verzekerde dat er geen piranha´s waren, durfden we er toch niet in te springen, maar zodra de dolfijnen verschenen vergaten we de piranha´s en sprongen we er gauw in. Het waren er vijf en ze bleven meer dan een half uur met ons spelen en ze kwamen zo dichtbij dat we ze konden aanraken! Elke keer dat Charlotte en ik elkaar aankeken grijnsten we als gekken, zo blij waren we. Dit was zeker een van de hoogtepunten van mijn reis tot nu toe!

 

Death Road

´Wanneer is er voor het laatst iemand overleden?´ vroeg ik voor de grap toen ik me inschreef voor een mountainbiketocht op de Death Road. 

´Vorige week´, antwoordde de gids zonder een spier te vertrekken. 

Oh, top. 

In 2006 kwam men erachter dat er jaarlijks zo´n 500 a 600 mensen omkomen op de Yungas Road, die nu beter bekend is als Death Road. De eenbaansweg is 64 kilometer lang, heeft geen vangrails en er zijn kliffen van 600 meter hoog. Omdat reizigers nou eenmaal houden van een risicootje is het enorm populair om met een mountainbike naar beneden te scheuren.

Omdat ik wel graag mijn leven in eigen handen wilde hebben, ging ik voor het duurste bedrijf (Gravity) dat alleen maar mountainbikes gebruikt die minder dan een jaar oud zijn (en ze daarna aan de andere bedrijven verkoopt), zodat ik zeker wist dat de remmen goed zouden functioneren. En dat deden ze, ik heb het overleefd! 

Voor je Death Road opgaat oefen je alvast op een stuk met een normale weg en vangrails en dan is het tijd voor het echte werk en ga je de ruige Death Road op. Er zijn wel verhalen over toeristen die de klif afrijden en overlijden, maar die waren allemaal bezig met hun GoPro of camera, wat gewoon niet heel slim is als je steil naar beneden fietst op een weg zonder vangrail. Omdat ik zo gefocust was op zo hard mogelijk naar beneden scheuren zonder de klif af te fietsen vergat ik soms bijna om me heen te kijken naar de prachtige omgeving, maar gelukkig stopten we af en toe zodat we even om ons heen konden kijken. 

Eenmaal beneden proostten we op het feit dat de hele groep het overleefd had (al was er een onhandige Italiaan die drie keer aardig hard onderuit ging) en reden we veilig met de auto moe en tevreden terug naar het hostel. 

   

Uyuni

Na bijna een maand waardeloos wifi, zelfs in internetcafé´s, zijn we nu in Arequipa waar wifi het best wel aardig doet en kan ik dus eindelijk wat foto´s laten zien van onze driedaagse expeditie van San Pedro de Atacama, Chili naar Uyuni in Bolivia! 

Het was koud (-10, ook in de kamer waar we sliepen), maar zo zo zo mooi en gaaf. We zagen lagunes, geisers, een treinenkerkhof, heel veel lama´s en flamingo´s, de mooiste sterrenhemel ooit, zwommen in een natuurlijke heetwaterbron en stonden om vijf uur 's ochtends op voor de zonsopkomst op de uitgestrekte zoutvlakte. 

Van tevoren werden we door andere reizigers gewaarschuwd voor alcoholverslaafde of cokeverslaafde chauffeurs, maar die van ons was dat gelukkig niet. Wel viel hij tijdens het rijden een keer een slaap, maar gelukkig bevonden we ons op dat moment op de megagrote zoutvlakte en was het dus vrij onmogelijk om ergens tegenaan te rijden en na een duwtje tegen zijn schouder schrok hij wakker en bleef hij dat gelukkig ook. 

Wise words #18